IV CSK 114/09

Sygn. akt IV CSK 114/09 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 maja 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
 
 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
 
w sprawie z powództwa A.D., J.K. i Z.D. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „M.” 
o ustalenie nie istnienia uchwał, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 6 maja 2009 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powoda Z.D. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. oddalił apelację powodów 
od wyroku Sądu Okręgowego w G. wydanego w dniu 20 sierpnia 2007 r. w sprawie 
o ustalenie nie istnienia uchwał, zebrania przedstawicieli członków pozwanej 
Spółdzielni Mieszkaniowej „M.” 
Skarga kasacyjna od wyroku Sądu Apelacyjnego została opłacona opłatą 
sądową wysokości 200 zł. Skarżący wskazał jednocześnie, że wyrok Sądu drugiej 
instancji zaskarża w całości, zgodnie z brzmieniem art. 27 pkt 8b ustawy z dnia 28 
lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 
ze zm.), opłatę w tej wysokości pobiera się od pozwu w sprawie o ustalenie 
istnienia lub nieistnienia uchwały organu spółdzielni. Treść tego przepisu wskazuje 
zatem, że w wypadku żądania ustalenia nieistnienia kilku uchwał organu spółdzielni 
opłacie stałej w wysokości 200 zł podlega odrębnie żądanie dotyczące każdej z 
tych uchwał. Każda uchwała, której dotyczy żądanie ustalenia jej nieistnienia kreuje 
bowiem w tym zakresie samodzielne roszczenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 
dnia 29 stycznia 2002 r., IV CKN 590/00). Przedmiotem postępowania były uchwały 
zebrania przedstawicieli członków pozwanej spółdzielni podjęte w dniach 29 i 30 
czerwca 2004 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że skarga kasacyjna dotyczyła więcej 
niż jednej uchwały, a w konsekwencji opłata od skargi kasacyjnej powinna stanowić 
odpowiednią krotność kwoty 200 zł. Opłata sądowa uiszczona przy wniesieniu 
skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł była zatem opłatą niepełną. Nakazywało to 
przyjąć, że skarga kasacyjna nie została opłacona należycie, co uzasadniało jej 
odrzucenie na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Uwzględniając powyższe Sąd 
Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w oparciu o treść art. 3986 § 3 k.p.c.