IV CNP 73/10

Sygn. akt IV CNP 73/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 22 listopada 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
 
w sprawie ze skargi dłużnika M. T. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia 
Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II Co (…) 
w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (…) Spółki Akcyjnej II Oddziału w B., 
Okręgowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w B., Banku Z.(…) SA w P., Banku 
P.(…) SA w B., Banku S.(…) SA w W. Oddziału w B. z siedzibą w W., Regionalnego 
Centrum Szkoleniowego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. 
przy uczestnictwie dłużników: M. T., B. T., J. K., H. K., M. S., M. S. oraz 
Przedsiębiorstwa Wielobranżowego R.(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w 
B. 
z udziałem nabywców J. J. i Z. J. 
o egzekucję świadczeń pieniężnych, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2010 r., 
 
odrzuca 
skargę, 
nie 
obciąża 
skarżącego 
obowiązkiem 
zwrotu 
kosztów 
postępowania wywołanego jej wniesieniem. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 14 maja 2007 r. Sąd Rejonowy w B. dokonał w 
postępowaniu egzekucyjnym przybicia działek należących do dłużników. 

 
2 
Od wyżej wskazanego postanowienia dłużnik M. T. wniósł w dniu 19 czerwca 
2009 r. skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. 
o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz 
ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037), którą 
znowelizowano m. in. instytucję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem 
prawomocnego orzeczenia, ograniczając jej zakres przedmiotowy. Nowelizacją dodano 
do art. 7674 k.p.c. § 3, zgodnie z którym w sprawach egzekucyjnych skarga o 
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. 
Dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
orzeczenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Wspomniana nowelizacja nie 
zawiera jednak przepisów intertemporalnych regulujących w sposób szczególny 
stosowanie poprzednio obowiązujących przepisów do skarg wniesionych w okresie 
obowiązywania tych przepisów. W związku z tym skoro nowelizacja nie zawiera 
przepisów przejściowych (ani nie jest nimi objęta), to do wprowadzonych przez nią 
zmian w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której nowe 
przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń 
wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in. w uzasadnieniu 
postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP 61/10, nie publ.). Na 
taką wykładnię wskazuje również uzasadnienie projektu nowelizacji, w którym 
stwierdzono, że: „W związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację 
korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów 
intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie 
także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie” (druk nr 2525 z dnia 
13 listopada 2009 r.). Prowadzi to do wniosku, że skarga dłużnika jest niedopuszczalna, 
na marginesie już tylko wypada wskazać, że skarga nie spełnia także wymagań 
określonych w art. 4245 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. 
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 
4248 § 1 k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści art. 102 k.p.c. w 
zw. z art. 42412 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., a uzasadnia je trudna 
sytuacja majątkowa dłużnika oraz istotna dla losów wniesionej przez niego skargi 
zmiana stanu prawnego w toku postępowania.