IV CNP 61/10

Sygn. akt IV CNP 61/10 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 27 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
w sprawie skargi dłużnika 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia 
Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt III Cz (…), 
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Gminy Miasta W., Banku SA w W., (…) 
Banku Regionalnego SA w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w W. i Urzędu 
Skarbowego w Ś. 
przeciwko dłużnikowi M. T. 
przy udziale H. B. 
o egzekucję świadczenia pieniężnego, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2010 r., 
 
odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wywołanego tą 
skargą. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2005 r., wydanym na podstawie art. 933 k.p.c. 
Sąd Rejonowy w S. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przeciwko dłużnikowi M. T. 
postanowił wprowadzić zarządcę w zarząd nieruchomości lokalowych, z których 
prowadzona była egzekucja. W części wstępnej postanowienia wymieniony został 
wierzyciel – (…) Bank Regionalny S.A. w W. i dłużnik M. T. Następnie, postanowieniem 

 
2 
z dnia 15 marca 2007 r. Sąd Rejonowy dokonał sprostowania powyższego 
postanowienia zakresie oznaczenia stron postępowania poprzez wymienienie dalszych 
podmiotów po stronie wierzycieli oraz poprzez wskazanie jako uczestniczki 
postępowania H. B. 
Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniami przez dłużnika i uczestniczkę 
H. B. Na skutek obydwu zażaleń Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 19 marca 
2008 r. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego. Zmiana polegała na ograniczeniu 
liczby wierzycieli uwzględnionych w sprostowaniu, jako tych którzy winni widnieć w 
części wstępnej postanowienia z 6 kwietnia 2005 r. obok (…) Banku Regionalnego S.A. 
w W. do Gminy Miasta W., Banku S.A. w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w 
W. oraz Urzędu Skarbowego w Ś. W pozostałym zakresie zażalenie zostało oddalone. 
Od postanowienia Sądu Okręgowego dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie 
niezgodności z prawem tego orzeczenia, wskazując jako przepisy, z którymi jest ono 
niezgodne art. 927 k.p.c., art. 350 § 1 k.p.c. i art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. 
o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz 
ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która m.in. 
dodała w art. 7674 k.p.c. paragraf 3 wyłączający możliwość złożenia skargi 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawach 
egzekucyjnych. Ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza, że do 
wprowadzonych przez nią zmian w przepisach proceduralnych stosować należy ogólna 
regułę, zgodnie z którą przepisy nowe stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do 
zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań, o ile 
inne zasady nie wynikają z przepisów szczególnych. Niewątpliwie bezpośrednie 
włączenie zmienionych przepisów w tok postępowań należał do założeń nowelizacji, 
ponieważ w uzasadnieniu projektu ustawy (druk nr 2525, Sejmu VI kadencji) znalazło 
się stwierdzenie: „W związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację 
korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów 
intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie 
także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie.” Korzystniejsze 
uregulowania, o których mowa w uzasadnieniu projektu polegają na ograniczeniu 
wypadków – w których do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 
4171 § 2 k.c. konieczne jest uzyskanie przez stronę prejudykatu w postępowaniu 

 
3 
o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem - do prawomocnych 
wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, oraz postanowień 
co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w 
postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności 
orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie 
wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed 
sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i nowy 
art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym w szczególności 
wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga 
nie przysługuje (art. 7674 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy - Prawo 
upadłościowe i naprawcze). Jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona 
może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności 
orzeczenia z prawem w postępowaniu przewidzianym w art. 4241 k.p.c. i nast., przed 
sądem powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie 
(art. 4241a § 3 k.p.c.). 
W rezultacie od dnia 25 września 2010 r. niedopuszczalne są skargi od orzeczeń 
wydanych w sprawach egzekucyjnych. Dotyczy to nie tylko sytuacji, kiedy orzeczenia 
nie zostały jeszcze zaskarżone taką skargą, ale również wypadków, kiedy skarga 
została już wniesiona, ale nie została prawomocnie rozstrzygnięta do dnia wejścia w 
życie omawianej nowelizacji przepisów. Ustawa nowelizująca nie wprowadza bowiem 
szczególnych zasad odnoszących się do będących już w toku postępowań ze skargi o 
stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem. 
Z tych przyczyn skarga złożona przez dłużnika podlega odrzuceniu na podstawie 
art. 4248 § 1 k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na treści art. 
102 k.p.c. w zw. z art. 42412 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i uzasadnione jest 
trudna sytuacją majątkową i zdrowotną dłużnika, a także istotną dla losów wniesionej 
przez niego skargi zmianą stanu prawnego w toku postępowania.