IV CNP 31/15

Sygn. akt IV CNP 31/15
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi uczestnika postępowania E. B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Rejonowego w B.
‎
z dnia 18 października 2012 r.,
w sprawie z wniosku K. B.
‎
przy uczestnictwie E. B. i S. W.
‎
o stwierdzenie nabycia spadku,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 27 listopada 2015 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Skarżący E. B., na podstawie art. 424
1
§ 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 października 2012 r. wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku.
Skargę oparł on na twierdzeniu, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów k.c. dotyczących dziedziczenia testamentowego, w tym przede wszystkim art. 941 k.c. Konsekwencją zaś dokonanego naruszenia przepisów była szkoda poniesiona przez skarżącego w  wysokości 70.000 zł wskutek przyjęcia przez Sąd Rejonowy niewłaściwej wykładni postanowień testamentu holograficznego sporządzonego przez M. B. z dnia 10 września 2002 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna spełniać wymagania konstrukcyjne określone w art. 424
5
§ 1 k.p.c. Według  tego przepisu, skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem, w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że  wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi
a limine
(art. 424
8
§ 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, iż wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.).
Nie można przyjąć, aby skarżący spełnił wymagania określone w art. 424
5
§ 1 pkt 2 i 3 k.p.c., tj. aby prawidłowo przytoczył podstawę skargi i wskazał przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi nie może polegać tylko na ogólnym wskazaniu jednej lub obu podstaw wymienionych w art. 424
4
k.p.c., ale na wskazaniu konkretnych przepisów prawa naruszonych przez sąd oraz wyjaśnieniu postaci tego naruszenia. Tymczasem w skardze nie tylko wskazano błędnie, że podstawę skargi stanowi art. 424
1
§ 2 k.p.c., a nie jedna z podstaw, o których mowa w art. 424
4
k.p.c., ale również nie wskazano ani naruszonych przepisów prawa, ani postaci ich naruszenia. Nie spełnia bowiem wyżej określonych kryteriów sformułowanie zawarte w skardze, że „zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z „Działem I - Testament k.c. Naruszających prawo materialne, tj. art. 941 i następne k.c.”. Sformułowanie to ze względu na nieprecyzyjność sformułowania nie spełnia także wymagania określonego  art. 424
5
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Powołując się na art. 424
1
§ 2 k.p.c. (w postępowaniu nieprocesowym prawidłowo na art. 519
2
§ 2 k.p.c.), skarżący nie wykazał również, że wystąpił wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, a tym samym nie sprostał   wymogowi formalnemu kreowanemu dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia w art. 424
5
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Niespełnienie przez skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyżej omówionych wymagań wynikających z art. 424
5
§ 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c. uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 424
8
§ 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
kc