V CNP 26/11

Sygn. akt V CNP 26/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Lech Walentynowicz 
 
 
 
w sprawie ze skargi J. L. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
postanowienia Sądu Rejonowego  
z dnia 25 czerwca 2009 r., w sprawie z wniosku W. L. 
przy uczestnictwie J. L. 
o podział majątku wspólnego, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2011 r., 
 
 
 
odrzuca skargę. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
J. L. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego 
postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie o podział 
majątku wspólnego. Kwestionowane orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając 
naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby 
nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała 
z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji 
uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu 
niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia 
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw 
człowieka i obywatela. 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy 
można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej 
środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub 
błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 
2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek 
wyjątkowy wypadek występuje w jego sprawie. 
Zaskarżonym prawomocnym postanowieniem Sąd Rejonowy ustalił skład 
majątku małżonków L., oraz dokonał podziału tego majątku. Skarżący J. L. z racji 
wykonywania zawodu marynarza często i długotrwale przebywał poza miejscem 
zamieszkania. Z tego powodu uczestnik nie stawił się na rozprawę poprzedzającą 
wydanie kwestionowanego postanowienia, czyniąc zarzut Sądowi Rejonowemu, że 
nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Wezwanie na rozprawę 
wraz z opinią biegłego zostało wysłane uczestnikowi na dwa wskazane przez niego 
adresy ze skutkiem doręczenia zastępczego. W sprawie ustalono, że uczestnik nie 

 
3 
podjął próby ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu, 
bądź też pełnomocnika dla doręczeń. Nie potwierdził się zatem zarzut naruszenia 
prawa powodujący nieważność postępowania. 
W przedmiotowej sprawie - jak sam skarżący podaje - była możliwość 
zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego, istniała więc możliwość jego 
uchylenia lub zmiany. Skarżący nie złożył w terminie apelacji, a wniosek 
o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia został prawomocnie 
oddalony. Sąd orzekający w sprawie niewadliwie uznał, że uczestnik nie wykazał 
braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji od skarżonego 
postanowienia. 
Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie 
wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 5192 § 2 
k.p.c.). Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji 
odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, 
to skarga jest niedopuszczalna. Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji 
z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności 
skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107). 
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 
k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.