I PK 244/04

Sygn. akt I PK 244/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa A. M. 
przeciwko […] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w K. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K. 
z dnia 4 czerwca 2004 r., sygn. akt V Pa …/04, 
 
odrzuca kasację. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
A.M. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 czerwca 2004 
r., V Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego – 
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 5 stycznia 2004 r., IV P 882/02, 
zasądzającego 
od 
[…] 
Centrum 
Ratownictwa 
Medycznego 
i Transportu 
Sanitarnego   na rzecz A. M. kwotę 4.501,80 zł, wraz z odsetkami od dnia 6 
stycznia 2004 r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za rozwiązanie z nim 
umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu 
umów o pracę w tym trybie i oddalającego powództwo w pozostałym zakresie. 
Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego, a to art. 45 § 3 
k.p. i art. 52 § 1 k.p. – poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i wyrażenie 
poglądu, że „zachowanie powoda stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych 

 
 
2 
obowiązków pracowniczych uniemożliwiające przywrócenie powoda do pracy” oraz 
poprzez „błędną kwalifikację czynu powoda w zakresie odpowiedzialności 
dyscyplinarnej, dokonaną przez pozwanego, a przyjętą przez Sąd II instancji za 
podstawę wyroku”, a także naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 233 
k.p.c. – poprzez „przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów”, polegające na 
nieuwzględnieniu okoliczności, że: pozwany dopuścił się łamania zasad współżycia 
społecznego, powód działał w interesie ogółu pracowników, „część wystąpień 
powoda do organów administracji publicznej okazała się zasadna i potwierdzona 
przez te organy”, „powód przyznał się do podania nieprawdziwej informacji w 
piśmie z dnia 20.03.2002 r. za co przeprosił Dyrektora pozwanego”, działania A. M. 
były ściśle związane z wykonywaniem działalności związkowej, wniósł o „zmianę 
zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości”, ewentualnie o 
„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
Sądowi niższej instancji”.  
 
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
            Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., kasacja powinna zawierać 
przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Sąd Najwyższy może 
bowiem odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje 
istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.). 
Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest, poza 
przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnieniem, elementem formalnym 
kasacji jako pisma procesowego. Spełnienie tego wymogu sprowadza się do 
wskazania w skardze, w sposób wyraźny i skonkretyzowany, istotnego zagadnienia 
prawnego występującego w sprawie, potrzeby wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów, bądź też wykazania, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo 
albo 
zachodzi 
nieważność 
postępowania. 
Przedstawienie 
okoliczności 
uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi tego rodzaju konstrukcyjny element 
skargi, którego brak powoduje, że staje się ona prawnie niedopuszczalna. Kasacja 
wniesiona przez pełnomocnika A. M. nie spełnia wymogu określonego w art. 3933 § 

 
 
3 
1 pkt 3 k.p.c. Nie tylko nie ma w niej opisania okoliczności uzasadniających 
przyjęcie kasacji do rozpoznania, ale nawet ich przytoczenia poprzez powtórzenie 
zwrotów użytych w art. 393 k.p.c. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku, ani - tym 
bardziej - kompetencji do podejmowania prób rekonstrukcji procesu myślowego 
strony skarżącej lub snucia domysłów w czym upatruje ona okoliczności 
uzasadniających rozpoznanie kasacji. 
Wedle art. 3935 k.p.c., kasacja prawnie niedopuszczalna podlega 
odrzuceniu. Gdy kasacja ulegała odrzuceniu, a sąd drugiej instancji nie dokonał tej 
czynności, kasację odrzuca Sąd Najwyższy.  
 
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3937 § 2 
k.p.c., orzekł jak w sentencji.