III CZ 10/13

Sygn. akt III CZ 10/13 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 marca 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) 
SSN Józef Frąckowiak 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z wniosku A. K. i E. Z. 
przy uczestnictwie Gminy Miejskiej K. i Spółdzielni Mieszkaniowej "J." w K. 
o stwierdzenie nabycia własności w drodze zasiedzenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 8 marca 2013 r., 
zażalenia wnioskodawczyń na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 20 kwietnia 2012 r.,  
 
 
oddala zażalenie i zasądza od wnioskodawczyń na rzecz 
uczestniczki Gminy Miejskiej K. kwotę 900 (dziewięćset) zł 
tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. na 
podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił apelację 
wnioskodawczyń A.K. i E. Z. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 
kwietnia 2011 r., uznając ją za niedopuszczalną z powodu zaskarżenia nią 
nieistniejącego orzeczenia. Sąd wyjaśnił, że wnioskodawczynie zgłosiły żądanie 
stwierdzenia, że nabyły przez zasiedzenie własność dwóch nieruchomości - działki 
130/2 oraz działki 130/4. Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 21 kwietnia 
2011 r. uwzględnił ich wniosek co do działki nr 130/2, natomiast nie zawarł 
w postanowieniu rozstrzygnięcia o wniosku o stwierdzenie nabycia własności 
drugiej z działek - nr 130/4. Apelacja wnioskodawczyń skierowana została 
przeciwko 
wydanemu 
postanowieniu 
„w 
części 
dotyczącej 
nieorzeczenia 
stwierdzenia 
zasiedzenia 
działki 
130/4”, 
co 
Sąd 
Okręgowy 
uznał 
za niedopuszczalne i wskazał, że w razie pominięcia w orzeczeniu niektórych 
żądań strona powinna złożyć wniosek o uzupełnienie orzeczenia lub wszcząć nowe 
postępowanie. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczynie zarzuciły 
naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 
oraz art. 367 § 1 k.p.c. w zw. z art. 518 k.p.c. i art. 370 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 
k.p.c. przez pominięcie, że zaskarżone orzeczenie istnieje, ponieważ Sąd 
Rejonowy orzekł o uzupełnieniu postanowienia w zakresie zaskarżonym apelacją 
przez wnioskodawczynie. We wnioskach skarżące domagały się uchylenia 
postanowienia Sądu Okręgowego i przekazania sprawy o stwierdzenie zasiedzenia 
działki nr 130/4 do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesu 
według norm przepisanych. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Środki zaskarżenia mają charakter zindywidualizowany, przedmiotem 
zaskarżenia jest bowiem zawsze konkretne orzeczenie, które musi być 
sprecyzowane w sposób nie budzący wątpliwości (art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 394 
§ 3 k.p.c., art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.). Apelacja, której odrzucenie jest przedmiotem 

 
3 
postępowania zażaleniowego, została wniesiona przez wnioskodawczynie od 
postanowienia z dnia 21 kwietnia 2011 r., w którym, co nie jest sporne, brak było 
pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia o wniosku dotyczącym nabycia 
przez nie działki nr 130/4. Pominięte żądanie zostało na wniosek uczestniczki – 
Gminy Miejskiej K. – objęte postanowieniem uzupełniającym wydanym w dniu 1 
lipca 2011 r., którego treść była niekorzystna dla wnioskodawczyń - ich wniosek 
w tej części został oddalony. Postanowienie uzupełniające stanowiło odrębne 
orzeczenie merytoryczne rozstrzygające o części żądania, o której Sąd Rejonowy 
nie orzekł w postanowieniu z 21 kwietnia 2011 r. Zawarte w nim rozstrzygnięcie nie 
stawało 
się 
z 
mocą 
wsteczną 
elementem 
wcześniejszego, 
niepełnego 
postanowienia. Podlegało na zasadach ogólnych zaskarżeniu apelacją, tej jednak 
wnioskodawczynie nie wniosły. Apelacji od postanowienia z 21 kwietnia 2011 r. 
nie można - wbrew stanowisku wnioskodawczyń - traktować jako apelacji od 
postanowienia z dnia 1 lipca 2011 r., skoro została wniesiona przed wydaniem tego 
postanowienia i zaskarżono w niej postanowienie z dnia 21 kwietnia 2011 r. 
„w części dotyczącej nieorzeczenia stwierdzenia zasiedzenia działki 130/4”, 
skierowana 
więc 
była 
przeciwko 
innemu 
orzeczeniu 
i 
kwestionowała 
nieprawidłowość (brak rozstrzygnięcia o części wniosku) potwierdzając tym samym, 
że zaskarżone zostało orzeczenie nieistniejące.   
Sąd Okręgowy, odrzucając apelację wnioskodawczyń, postąpił prawidłowo 
i nie naruszył żadnego ze wskazanych w zażaleniu przepisów, wobec czego 
zażalenie na jego postanowienie należało oddalić na podstawie art. 3941 § 3 w zw. 
z art. 39814 i art. 13 § 2 k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego uzasadnia treść 
art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. 
i art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ interesy wnioskodawczyń i uczestniczki - Gminy 
Miejskiej K. były sprzeczne. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika uczestniczki 
określa § 2 ust. 1 i 2, § 7 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 
1349 ze zm.). 

 
4