IV Ca 338/17

Powód J. S. (1) wniósł pozew o nakaz zapłaty kwoty 15.000 zł z odsetkami, twierdząc, że udzielił pozwanemu A. N. pożyczki w lipcu 2010 roku. Pozwany zaprzeczył zaciągnięciu pożyczki. Sąd Rejonowy w Ciechanowie oddalił powództwo, wskazując na brak dowodów potwierdzających zawarcie umowy pożyczki. Sąd I instancji odwołał się do art. 720 kc w zw. z art. 74 § 2 kc oraz art. 246 kpc, podkreślając, że umowa pożyczki powyżej 500 zł powinna być dla celów dowodowych stwierdzona pismem, a brak takiej formy ogranicza możliwość dowodzenia jej istnienia za pomocą świadków lub przesłuchania stron, chyba że strony wyrażą na to zgodę. Sąd Rejonowy uznał, że pozwany nie wyraził zgody na przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka I. N. (byłej żony pozwanego) ani z przesłuchania stron, a przedstawione przez powoda dowody (jego zeznania, zeznania świadka I. N., dokumenty) były niewiarygodne. Apelację od tego wyroku złożył powód, zarzucając naruszenie art. 74 § 2 kc przez błędne przyjęcie braku zgody pozwanego na przeprowadzenie dowodów. Sąd Okręgowy w Płocku oddalił apelację. Sąd II instancji uznał, że wyrok Sądu Rejonowego jest słuszny, choć jego uzasadnienie było nie w pełni spójne. Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwany nie sprzeciwił się wyraźnie przeprowadzeniu dowodów, co mogło być interpretowane jako zgoda dorozumiana, jednakże nawet przeprowadzone dowody (zeznania świadka I. N. i powoda) okazały się niewiarygodne. Sąd podkreślił brak innych dowodów, takich jak pokwitowanie czy dowód przelewu, a także fakt, że dokumenty takie jak wypowiedzenie umowy czy wezwanie do zapłaty zostały sporządzone dopiero w 2016 roku, tuż przed złożeniem pozwu. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 kpc.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający