IV Ca 2645/19

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację uczestnika F.B. od postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, które stwierdziło nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie przez L.B. Wnioskodawczyni domagała się stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości od 1 stycznia 1977 roku, wskazując na posiadanie przez jej poprzedników prawnych od 1947 roku. Uczestnik F.B. sprzeciwił się wnioskowi, twierdząc, że to on objął nieruchomość w samoistne posiadanie w 1952 roku i jest jej wyłącznym posiadaczem od śmierci brata. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek, co skutkowało apelacją F.B. zarzucającego naruszenie art. 233 § 1 kpc (swobodna ocena dowodów) i art. 176 § 1 i 2 kc (doliczanie posiadania poprzednika). Sąd Okręgowy oddalił apelację, uznając ustalenia Sądu Rejonowego za własne. Sąd odwoławczy stwierdził, że ocena dowodów przez Sąd Rejonowy była trafna i wszechstronna, a protokół z lat 1972-73 nie był wiarygodny. Działania posiadaczy (wypas zwierząt, nasadzenia) były wystarczające dla oceny samoistności posiadania. Sąd Okręgowy uznał również za prawidłowe zastosowanie przepisów o doliczaniu posiadania poprzednika prawnego (J.S.) przez M.B.(2), wskazując na porozumienie spadkobierców co do majątku i nieruchomości, co pozwoliło na przyjęcie początku biegu terminu zasiedzenia z doliczeniem okresu posiadania spadkodawcy. Sąd odwoławczy zasądził od F.B. na rzecz L.B. zwrot kosztów postępowania apelacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający