IV C 1439/16

Sąd Okręgowy w WarszawieWarszawa2017-04-04
SAOSCywilnezobowiązaniaŚredniaokręgowy
transport sanitarnyumowatermin płatnościodsetki ustawowekoszty procesupostępowanie upominawczesprzeciw od nakazu zapłatyzamówienia publiczne

Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego szpitala na rzecz powoda spółki kwotę ponad 92 tys. zł tytułem zapłaty za usługi transportu sanitarnego, oddalając wnioski pozwanego o rozłożenie należności na raty i nieobciążanie kosztami procesu.

Powód dochodził zapłaty ponad 92 tys. zł za usługi transportu sanitarnego świadczone na rzecz pozwanego szpitala. Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo, zasądzając całą kwotę wraz z odsetkami. Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa, rozłożenia należności na raty i nieobciążania kosztami procesu z uwagi na trudną sytuację finansową. Sąd oddalił te wnioski, uznając, że trudna sytuacja finansowa szpitala nie jest wystarczającą przesłanką do zastosowania przepisów o rozłożeniu świadczenia na raty czy odstąpieniu od obciążania kosztami.

Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. pozwał Szpital (...) w W. o zapłatę kwoty 92.930 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Sprawa wywodziła się z nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, od którego pozwany wniósł sprzeciw. Pozwany domagał się oddalenia powództwa, a także rozłożenia należności na sześć rat i odstąpienia od obciążania go kosztami procesu na podstawie art. 102 k.p.c. z uwagi na trudną sytuację finansową. Sąd Okręgowy ustalił, że strony zawarły umowę na świadczenie usług transportu sanitarnego, a powód wykonał swoje zobowiązania, wystawiając faktury na łączną kwotę dochodzoną pozwem. Sąd uznał, że obowiązek zapłaty i termin jej wymagalności nie były kwestionowane przez pozwanego. Oddalono zarzut naruszenia art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c. dotyczący braku próby polubownego załatwienia sprawy, wskazując na wysłane przez powoda wezwanie do zapłaty z zastrzeżeniem próby ugodowej. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 320 k.p.c. (rozłożenie na raty) ani art. 102 k.p.c. (nieobciążanie kosztami), uznając, że powszechnie znana trudna sytuacja finansowa szpitali nie może stanowić wystarczającej przesłanki do zastosowania tych wyjątkowych środków, zwłaszcza że pozwany nie wykazał, aby jego sytuacja miała ulec poprawie. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, trudna sytuacja finansowa pozwanego szpitala, będąca stanem permanentnym i znanym już w dacie zawierania umowy, nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 320 k.p.c.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że przepisy o rozłożeniu świadczenia na raty mają charakter wyjątkowy i nie mogą zastępować rozwiązań systemowych. Pozwany nie wykazał, aby jego sytuacja miała ulec poprawie, a rozłożenie należności na raty nie powinno obciążać powoda.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

zasądzenie zapłaty i kosztów procesu

Strona wygrywająca

(...) sp. z o.o.

Strony

NazwaTypRola
(...) sp. z o.o.spółkapowód
Szpital (...)instytucjapozwany

Przepisy (6)

Główne

k.p.c. art. 187 § § 1 pkt 3

Kodeks postępowania cywilnego

Wysłanie wezwania do zapłaty z zastrzeżeniem próby ugodowego załatwienia sporu spełnia wymóg podjęcia próby polubownego załatwienia sprawy.

u.t.z.t.h.

Ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

Określa zasady naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych.

Pomocnicze

k.p.c. art. 320

Kodeks postępowania cywilnego

Rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty jest środkiem wyjątkowym, którego zastosowanie wymaga wykazania przez dłużnika, że jego sytuacja finansowa ulegnie poprawie.

k.p.c. art. 102

Kodeks postępowania cywilnego

Odstąpienie od obciążania strony kosztami procesu jest środkiem wyjątkowym, uzasadnionym jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a trudna sytuacja finansowa, o ile nie jest wyjątkowa i nie rokuje poprawy, nie jest wystarczającą przesłanką.

k.c.

Kodeks cywilny

Podstawa do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie.

k.p.c. art. 98

Kodeks postępowania cywilnego

Zasada odpowiedzialności stron za wynik postępowania, stanowiąca podstawę do zasądzenia kosztów procesu.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wykonanie przez powoda usług transportu sanitarnego zgodnie z umową. Niewątpliwość obowiązku zapłaty i wymagalności roszczenia. Podjęcie przez powoda próby polubownego załatwienia sprawy. Brak podstaw do zastosowania art. 320 k.p.c. i art. 102 k.p.c. z uwagi na trudną sytuację finansową pozwanego.

Odrzucone argumenty

Zarzut braku próby polubownego załatwienia sprawy. Wniosek o rozłożenie należności na raty z uwagi na trudną sytuację finansową. Wniosek o odstąpienie od obciążania kosztami procesu z uwagi na trudną sytuację finansową.

Godne uwagi sformułowania

Trudna sytuacja służby zdrowia jest faktem powszechnie znanym. Indywidualne decyzje sądu w konkretnych sprawach, podejmowane w oparciu o przepisy art. 320 k.p.c. i art. 102 k.p.c., które mają charakter wyjątkowy, nie mogą zastępować rozwiązań systemowych. Trudna sytuacja ekonomiczna i finansowa pozwanego nie może być dostateczną przesłanką do zastosowania dobrodziejstwa z art. 320 k.p.c., tym bardziej że jest to stan permanentny, o którym pozwanego wiedział już w dacie zwierania umowy.

Skład orzekający

Marzena Wyrembak - Gastoł

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy rozłożenia na raty i odstąpienia od obciążania kosztami procesu w sprawach przeciwko podmiotom publicznym z uwagi na ich trudną sytuację finansową, gdy nie wykazano poprawy sytuacji."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji szpitala jako jednostki publicznej i usług transportu sanitarnego, ale zasady dotyczące art. 320 i 102 k.p.c. mają szersze zastosowanie.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa pokazuje praktyczne zastosowanie przepisów dotyczących rozłożenia świadczenia na raty i kosztów procesu w kontekście finansowych problemów placówek publicznych, co jest częstym problemem w praktyce.

Szpital przegrywa sprawę o zapłatę ponad 90 tys. zł – sąd nie uwzględnia trudnej sytuacji finansowej jako wymówki.

Dane finansowe

WPS: 92 930 PLN

zapłata za usługi: 92 930 PLN

zwrot kosztów procesu: 11 864 PLN

Sektor

medycyna

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt IV C 1439/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Marzena Wyrembak - Gastoł Protokolant: protokolant sądowy Angelika Zych po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w L. przeciwko Szpitalowi (...) w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego Szpitala (...) w W. na rzecz powoda (...) sp z o.o w L. kwotę 92 930 złotych (dziewięćdziesiąt dwa tysiące dziewięćset trzydzieści złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 15 września 2016 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11 864 złote (jedenaście tysięcy osiemset sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt IV C 1439/16 UZASADNIENIE Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. w dniu 2 listopada 2016 roku ( data prezentaty ) złożył do tutejszego Sądu pozew, wnosząc o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, aby pozwany Szpital (...) w W. zapłacił na rzecz powoda kwotę 92.930 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Banku (...) i ośmiu punktów procentowych określonych w ustawie z dnia 8 marca 2013 roku o terminach zapłaty w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 15 września 2016 roku do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy w Sądzie Okręgowym w W. uwzględnił żądanie pozwu i obok kwoty głównej wraz z odsetkami zasądził od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania w łącznej wysokości 6.578,75 zł (sygn. akt IV Nc 925/16). Od powyższego nakazu pozwany wniósł sprzeciw, w którym wniósł o uchylenie nakazu zapłaty w całości, skierowanie sprawy na rozprawę i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W sprzeciwie pozwany wniósł również o oznaczenie sposobu wykonania zobowiązania poprzez zapłatę należności w sześciu ratach płatnych w miesięcznych odstępach czasu oraz odstąpienie od obciążania pozwanego kosztami procesu i kosztami zastępstwa procesowego na podstawie art. 102 k.p.c. w związku z trudną sytuacją finansową pozwanego. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 roku strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego, w dniu 23 stycznia 2015 roku zawarła ze stroną pozwaną umowę nr (...) , na mocy której powód przyjął do wykonania usługę transportu sanitarnego obejmującą przewóz osób/krwi w obrębie kampusu Szpitala (...) , pomiędzy jednostkami organizacyjnymi szpitala oraz poza teren szpitala. W § 7 ww. umowy wskazano, iż zamawiający będzie dokonywał zapłaty za wykonaną usługę w terminie 90 dni od daty wykonania usługi i złożenia faktury za dany miesiąc, po potwierdzeniu prawidłowego wykonania usługi przez upoważnionego pracownika szpitala (dowód: umowa k. 30-33). W dniu 31 maja 2016 roku powód wystawił pozwanemu fakturę nr (...) na kwotę 84.320 zł z terminem płatności na dzień 14 września 2016 roku oraz fakturę nr (...) na kwotę 8.610 zł z terminem płatności na dzień 14 września 2016 roku (dowód: faktury k. 14-15). Ze względu na fakt, iż pozwany nie uregulował należności wynikających ze wskazanych powyżej faktur, powód pismem z dnia 19 października 2016 skierował do niego zbiorcze przedsądowe wezwanie do zapłaty, w którym ujęta została należność za fakturę VAT nr (...) oraz fakturę nr (...) , w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania. W piśmie podkreślono, że przedmiotowe wezwanie stanowi próbę ugodowego załatwienia sporu w rozumieniu art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 11). Wezwanie zostało doręczone pozwanemu w dniu 20 października 2016 roku (dowód: potwierdzenie odbioru k. 12). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, a w szczególności na podstawie dokumentów wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia. Sąd dał wiarę załączonym do akt sprawy dokumentom, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Poza sporem pozostawała okoliczność zawarcia przez strony umowy nr (...) , której przedmiotem był wykonywanie usługi transportu sanitarnego. Wobec wykonania przez powoda zobowiązań wynikających z przedmiotowej umowy, pozwany powinien był zapłacić należność w terminie wynikającym z wystawionej faktury. Obowiązek zapłaty kwoty 92.930 zł oraz termin jej wymagalności nie były przez stronę pozwaną kwestionowane. Również uzasadnione jest żądanie powoda w zakresie odsetek. Zdaniem Sądu zarzut pozwanego oparty na naruszeniu art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy wskazać, że – wbrew twierdzeniu pozwanego – powód podjął próbę polubownego załatwienia sprawy, albowiem skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty, w którym zawarł zastrzeżenie, że wezwanie to stanowi jednocześnie próbę ugodowego załatwienia sporu w rozumieniu art. 187 § 1 pkt 3. k.p.c. Pismo to pozostało bez reakcji ze strony pozwanego. Wobec powyższych okoliczności brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że powód nie podjął prób negocjacji z pozwanym. Ponadto – w ocenie Sądu – nieprzeprowadzenie negocjacji przed wytoczeniem powództwa nie ma wpływu na wymagalność roszczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł co do kwoty głównej i odsetek jak w pkt I wyroku. Pozwany żądał również rozłożenia należności na 6 rat płatnych w miesięcznych odstępach czasu oraz wniósł o odstąpienie od obciążania pozwanego kosztami procesu i kosztami zastępstwa procesowego na podstawie art. 102 k.p.c. Trudna sytuacja służby zdrowia jest faktem powszechnie znanym. Wiadomo sądowi z urzędu, iż w związku z trudną sytuacją szpitali i brakiem środków na bieżące regulowanie zobowiązań sprawy przeciwko szpitalom o zapłatę są powszechne, a wnioski o nieobciążanie kosztami postępowania i rozłożenie należności szpitali na raty zgłaszane są niemal w każdej sprawie. Indywidualne decyzje sądu w konkretnych sprawach, podejmowane w oparciu o przepisy art. 320 k.p.c. i art. 102 k.p.c. , które mają charakter wyjątkowy, nie mogą zastępować rozwiązań systemowych, które prowadziłyby do poprawy kondycji finansowej służby zdrowia. Trudna sytuacja ekonomiczna i finansowa pozwanego nie może być dostateczną przesłanką do zastosowania dobrodziejstwa z art. 320 k.p.c. , tym bardziej że jest to stan permanentny, o którym pozwany wiedział już w dacie zwierania umowy. Niewątpliwie odstępowanie od obciążania szpitali kosztami postępowania oraz rozkładanie świadczeń na raty, a przez to zwalnianie szpitali z obowiązku zapłaty części odsetek, ma dla nich korzystny wymiar finansowy. Zauważyć jednak trzeba, że pozwany nie powołał się na okoliczność, iż w najbliższym czasie sytuacja pozwanego ulegnie poprawie i nie wykazał tej okoliczności, aby z tego punktu widzenia odsunięcie terminu spełnienia świadczenia i spełnienie go w ratach było korzystniejsze. Natomiast ewentualne konsekwencje wynikające z przedmiotowego stanu rzeczy nie powinny obciążać powoda. Ponadto należy wskazać, iż swoją postawą pozwany dał powód do wytoczenia powództwa oraz miał możliwość dobrowolnego uregulowania należności. Sprzeciw od nakazu zapłaty został złożony w dniu 1 grudnia 2016 roku. Mimo, że od tego czasu minęło kilka miesięcy, pozwany nie uregulował należności chociażby częściowo. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 320 k.p.c. i art.102 k.p.c. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i stosując zasadę odpowiedzialności stron za wynik postępowania obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu w kwocie 11.864 zł.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI