IV 2 P 365/10

Sygnatura akt IV 2 P 365/10 WYROK KOŃCOWY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W. , dnia 28-05-2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący:SSO del. Robert Kuczyński Protokolant:Anna Barska po rozpoznaniu w dniu 21-05-2013 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa K. H. przeciwko L. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.H. (...) we W. - o zapłatę wynagrodzenia I. zasądza od pozwanej L. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.H. (...) we W. na rzecz powoda K. H. kwotę 8100 zł (słownie: osiem tysięcy sto złotych) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 19 lutego 2010 r. do dnia zapłaty; II. oddala dalej idące powództwo; III. nadaje wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1279 zł; IV. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu) na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. B. kwotę 2227 zł (w tym 427 zł VAT) tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. UZASADNIENIE Powód K. H. wniósł przeciwko pozwanej L. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą P.H. (...) L. A. we W. , ustalenia że w okresie od 05.01.2009 r. do 15 lipca 2009r. łączył go z pozwaną stosunek pracy, zawarty w dniu 05.01.2009 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku mechanika samochodowego, wykonywanej we W. , z wynagrodzeniem miesięcznym 3 570 (słownie trzy tysiące pięćset siedemdziesiąt) zł brutto, w pełnym wymiarze czasu pracy na cały 1 etat. W uzasadnieniu powód podniósł, że od dnia 05.01.2009 r. pozostawał zatrudniony u pozwanej na stanowisku mechanika samochodowego z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 3 000 zł netto płatnym do ostatniego dnia miesiąca pracy. Podniósł, że pracę wykonywał codziennie osobiście w godzinach 08:00 – 16:00 pod kierownictwem męża pozwanej, którego określił jako (...) A. , w warsztacie przy ul. (...) we W. . Ponadto powód podniósł, że u powódki pracował do lipca 2009 r. i że do dnia wniesienia pozwu nie otrzymał od pozwanego pracodawcy ani dokumentu – pisemnej umowy o pracę, ani także wynagrodzenia w wysokości za rok 42 840 zł brutto. W dniu 08.06.2010 r. tutejszy Sąd wydał wyrok zaoczny, którym ustalił, że powód K. H. był zatrudniony przez pozwaną L. A. , prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P.H. (...) we W. na umowę o pracę na czas nieokreślony w okresie od 5 stycznia 2009 r. do 15 lipca 2009 r. na stanowisku mechanika samochodowego w warsztacie przy ul. (...) we W. , za wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 3 000 zł netto, a także zasądził od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2 148 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony z mocy ustawy. Pozwana – L. A. , prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P.H. (...) we W. , w sprzeciwie od wyroku zaocznego, wniesionym do Sądu w dniu 06.07.2010 r. /prezentata k.25/, wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwana zarzuciła, że powód nigdy nie był u pozwanej zatrudniony i że pozwana nie zawarła z nim żadnej umowy o pracę. Pozwana zarzuciła, że zawarła z powodem w dniu 12.01.2009 r. tylko umowę zlecenia na odśnieżanie wjazdu na posesję przy ul. (...) we W. oraz wykonywanie prac porządkowych w okresie od 12.01.2009 – 31.01.2009 r. Pozwana zarzuciła ponadto, że jej małżonek nie nosi imienia P. i się takim imieniem nie posługuje. Pozwana zarzuciła także, że wykonywane u niej przez powoda prace miały charakter dorywczy, na zlecenie i nie pod nadzorem pozwanej. Powód pismem z dnia 23.08.2010 r. /k.81/ rozszerzył powództwo o żądanie zasądzenia na jego rzecz od powódki kwoty 42 840 zł tytułem zaległego wynagrodzenia za pracę. Pozwana pismem z dnia 07.10.2010 r. wniosła o oddalenie powództwa w całości. Ostatecznie żądanie zapłaty wynagrodzenia zostało ograniczone do kwoty 18 000 zł Wyrokiem częściowym z dnia 6 marca 2012 roku Sąd uchylił swój w/w wyrok zaoczny z dnia 8 czerwca 2010 r. i ustalił , że powód K. H. był zatrudniony przez pozwaną L. A. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P.H. (...) we W. na umowę o pracę w okresie od 5 stycznia 2009 r. do 15 lipca 2009 r. Sąd oddalił dalej idące powództwo w zakresie ustalenia treści umowy o pracę. Od tego wyroku odwołała się pozwana i wywiodła apelację. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 ( sygn. akt VII Pa 142/12 ) Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację pozwanej. W zakresie wynagrodzenia za pracę Sąd ustalił Pozwana L. A. prowadziła w spornym okresie działalność gospodarczą pod firmą P.H. (...) we W. przy ulicy (...) i ulicy (...) , której przedmiotem była sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, produkcja samochodów osobowych i inne. bezsporne Powód K. H. był zatrudniony przez pozwaną L. A. w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej na umowę o pracę w okresie od 5 stycznia 2009 r. do 15 lipca 2009 r. bezsporne - prawomocny wyrok częściowy tut Sądu k. 362 Strony umówiły się na okres próbny na 3 dni z wynagrodzeniem po 50 zł za dzień. Po okresie próbnym jak pracodawca stwierdził, że powód potrafi naprawiać samochody , przyjął go na stałe na umowę o pracę. Za okres pracy powód nie otrzymywał jednak wynagrodzenia poza pojedynczymi wypłatami zaliczkami w kwocie ok. 50 lub 100 zł., które miały miejsce raz albo 2 razy. dowód : zeznania powoda k. 477/v Powód upominał się o wynagrodzenie. Pracował bez wynagrodzenia licząc, że zostanie wypłacone. Odszedł od pracodawcy z tego powodu, że nie było mu wypłacane wynagrodzenie. dowód : zeznania powoda k. 477/v Średnie wynagrodzenie pracownika działu serwisu w ustalonym okresie pracy wynosiło od 2 998 zł do 3 7 49 zł brutto Dowód : ogólnobranżowy raport płacowy k. 473-476 Minimalne wynagrodzenie w 2009 roku na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz.U.2002.200.1679 z późniejszymi zmianami ) wynosiło 1279 zł fakt notoryjny Wynagrodzenie powoda liczone wg w/w stawki minimalnej wynosi 8100 zł ( 1279 zł x 5 miesięcy luty do czerwca 6 395 zł + 25 dni stycznia 1065, 75 zł + 15 dni lipca 632,45 zł ) bezsporne Sąd zważył, co następuje : Powództwo, w części dotyczącej wynagrodzenia, było zasadne co do zasady i zasługiwało na uwzględnienie w zakresie minimalnym. Po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa co do wynagrodzenia powód domagał się 3 570 miesięcznie łącznie kwoty 42 840 zł. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł miarodajnych podstaw do uznania, że należne powodowi wynagrodzenie powinno zostać uwzględnione w wykazywanej przez nie go stawce. Zdaniem Sądu, postawa pozwanej a szczególnie jej zeznania z ostatniej rozprawy dają podstawy do uznania, że wynagrodzenie powodowi nie było wypłacane. Świadczy o tym także zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym postawa powoda, który w toku procesu wykazał, że upominał się o wynagrodzenie a także że odszedł od pracodawcy kiedy zorientował się że pracodawca go zbywa i nie ma szans na wypłatę wynagrodzenia. Potwierdziła to wiarogodnie świadek A. B. /k.115-116/. ( Sąd dokonał wiążącej oceny zeznań tego świadka w uzasadnieniu wyroku częściowego i nie została ona podważona ) Uznał Sąd jednak, że biorąc pod uwagę charakter pracy i pracodawcy oraz niewykwalifikowanie powoda, żądane przez niego wynagrodzenie jest zbyt wygórowane. Sąd w zakresie wynagrodzenia powoda dysponował znikomym materiałem dowodowym. Odmawiała w tym przedmiocie współpracy pozwana stając konsekwentnie na stanowisku, że nic powodowi nie zapłaci i zasłaniała się mężem, który pomagał jej prowadzić działalność, w której zatrudniony był powód, a faktycznie jak wynika z akt to on ją prowadził, a działalność była jedynie zarejestrowana na powódkę. Świadczy o tym dodatkowo charakter prowadzącej działalności – branża motoryzacyjna oraz postawa i brak szczegółowej wiedzy pozwanej na temat prowadzonej działalności . Zgodnie z poczynionymi przez Sąd w niniejszej sprawie ustaleniami powód wykonywał prace w okresie 05.01.2009 r. – 15.07.2009 r. Były to zwykłe prace mechanika samochodowego, to jest, między innymi, uruchamiał zepsute samochody. Zgodnie z dyspozycją art. 80 kp powodowi jako pracownikowi zatrudnionemu w warunkach art.22 § 1 kp za wykonywaną pracę należy się wynagrodzenie. Jest to konstytutywny element stosunku pracy odróżniający go choćby od wolontariatu, w ramach którego wolontariusze wykonują określone czynności nie dostając w zamian wynagrodzenia. Ma to też takie znaczenie, że wynagrodzenia nie można się zrzec ( art. 84 k.p. ), a wypłata przez pracodawcę wynagrodzenia należy do najistotniejszych elementów stosunku pracy jako świadczenie wzajemne w stosunku do wykonanej pracy. Pracodawca nie może więc twierdzić, że ustalono, iż pracownik nie będzie pobierał wynagrodzenia, gdyż takie ustalenie byłoby sprzeczne z prawem pracy. Skoro powód, co zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem częściowym, pracował będąc zatrudnionym na umowę o pracę musi za cały okres tej pracy otrzymać należne wynagrodzenie. Sąd uznał, że należało zastosować domniemanie faktyczne, że powód wynagrodzenia nie otrzymał skoro to pracodawca na którym w zakresie wypłaty pracownikowi wynagrodzenia spoczywa ciężar prowadzenia w tym przedmiocie dokumentacji, która w razie sporu wykazałaby, że pracodawca wypełnił obowiązek wypłaty wynagrodzenia i w jakim wymiarze – dokumentacji tej nie prowadził. Pozwany pracodawca takiego obowiązku nie wypełnił, nie prowadził dla powoda żadnej dokumentacji płacowej, ponosi zatem konsekwencję swojego zaniedbania. ( art. 6 kc w związku z art. 300 kp ) Sprawa o wynagrodzenie za pracę jest sprawą o dochód; dochód przysługujący pracownikowi w postaci zapłaty za świadczoną na rzecz pracodawcy pracę w ramach stosunku pracy, a jeśli tak, to brak możliwości ścisłego udowodnienia wysokości żądania lub nadmiernej trudności w udowodnieniu tejże wysokości, uprawnia i zarazem zobowiązuje Sąd do zasądzenia odpowiedniej sumy według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. ( wyrok Sądu Najwyższego z 5 czerwca 2007 roku sygnatura akt I PK 61/07 opublikowany w Lex nr 317787 ) Dlatego też, w oparciu o przepis art. 322 kpc Sąd uznał kierując się zasadami doświadczenia życiowego i stosunkami gospodarczymi w działalności gospodarczej takiej jaką prowadziła oficjalnie pozwana, że zazwyczaj niewykwalifikowani pracownicy otrzymują najniższe wynagrodzenie. W czasie kiedy powód był zatrudniony u pozwanej minimalne wynagrodzenie na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz.U.2002.200.1679 z późniejszymi zmianami ) wynosiło 1279 zł. W konsekwencji więc wynagrodzenie powoda liczone wg w/w stawki minimalnej wynosi 8100 zł ( 1279 zł x 5 miesięcy - luty do czerwca - daje kwotę 6 395 zł + 1065, 75 zł za 25 dni stycznia / 1279 zł podzielone przez 30 dni miesiąca dało stawkę dzienną 42,63 pomnożoną przez 25 dni stycznia / + 632,45 zł za 15 dni lipca wg tej samej zasady co styczeń ) Dlatego tez dalej idące powództwo w zakresie wysokości wynagrodzenia należało oddalić. Podstawę prawną dla określenia terminu naliczania odsetek od zasądzonych kwot stanowił art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. , zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki zostały zasądzone zgodnie z żądaniem powoda, którym Sąd był związany, od wniesienia pozwu ( mniej korzystnie dla powoda ), a nie od ich wymagalności za każdy miesiąc. W przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczono na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, tj. do kwoty 1279 złotych. Wysokość wynagrodzenia powoda Sąd określił na podstawie minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w 2009 roku. W zakresie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 19 w związku z § 6 pt.5 i § 12 . ust.1 pt. 2 ( żądanie wynagrodzenia – 75% stawki minimalnej w widełkach od wps 42 840 zł dało stawkę minimalną 1800 zł + 427 zł 23 %Vat ) oraz § 12 ust. pt. 3 ( żądanie ustalenia ) rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jednolity Dz.U.2013.461 ) A zatem orzeczono jak w sentencji z) odnotować w rep. doręczyć pozwanej z pouczeniem o apelacji kal. 14 dni 12.06.13r.