IV 1 Ka 354/13

Sygn. akt IV 1 Ka 354/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny - Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie: Przewodniczący: SSO Lidia Haj Protokolant: sekretarz sądowy Karolina Gębala przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie - Joanny Kowalskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 roku sprawy B. K. ( K. ) oskarżonej o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk , art. 193 kk na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora, od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, Wydział II Karny z dnia 17 czerwca 2013 roku, sygn. akt II K 545/13/S zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na mocy art. 73 § 2 kk oddaje także oskarżoną na okres próby pod dozór kuratora, w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymuje w mocy. SSO Lidia Haj Sygn. akt IV 1 Ka 354/13 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy Sekcja ds postępowań szczególnych i wykroczeń z dnia 16 grudnia 2013 r. B. K. ( K. ) oskarżona została o to, że: I. w dniu 4 grudnia 2012 roku w K. , dokonała włamania do pomieszczenia portierni w kamienicy przy (...) poprzez wybicie szyby, a następnie kradzieży kluczy do pomieszczeń budynku, powodując straty w kwocie 2.700 złotych na szkodę Administracji Budynku przy (...) , przy czym czynu tego dopuściła się w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazaną w warunkach z art. 64 § 1 kk , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk ; II. w dniu 14 lutego 2013 roku w K. wdarła się do domu H. L. , tj. o przestępstwo z art. 193 kk . Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział II Karny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 545/13/S, sprostowanym prawomocnym postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r., orzekł w tym przedmiocie jak następuje: I. uznaje oskarżoną B. K. za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt I aktu oskarżenia stanowiącego występek z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i za to na mocy art. 279 § 1 kk wymierza jej karę 3 lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 kk wymierza oskarżonej karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; II. uznaje oskarżoną B. K. za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt II aktu oskarżenia stanowiącego występek z art. 193 kk i za to na mocy art. 193 kk wymierza jej karę 1 roku pozbawienia wolności; III. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w miejsce orzeczonych w pkt I i II wyroku kar pozbawienia wolności orzeka wobec oskarżonej karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; IV. na zasadzie art. 343 § 1 i 2 pkt 2 kpk warunkowo zawiesza oskarżonej wykonanie orzeczonej wobec niej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 6 lat; V. na mocy art. 72 § 2 kk zobowiązuje oskarżoną do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Administracji Budynku przy (...) w K. kwoty 2.700 złotych w terminie 5 lat od uprawomocnienia się wyroku; VI. na zasadzie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 616 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżoną od obowiązku ponoszenia należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, to jest art. 73 § 2 kk poprzez nieorzeczenie środka probacyjnego w postaci dozoru kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym, podczas gdy orzeczenie wyżej wskazanego środka było w niniejszej sprawie obligatoryjne z uwagi na zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo popełnione w warunkach art. 64 § 2 kk . W związku z powyższym, apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonej na zasadzie art. 73 § 2 kk dozoru kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym. Na rozprawie odwoławczej prokurator ograniczył wniosek apelacji do żądania oddania oskarżonej tylko pod dozór kuratora. Sąd Odwoławczy zważył, co następuje ; Apelacja prokuratora w zakresie podniesionego w niej zarzutu obrazy art.73§2 kk okazała się uzasadniona. W sytuacji kiedy zaskarżonym wyrokiem, oskarżona została skazana za występek z art.279§1 kk popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w art.64§2 kk , na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w świetle art. 73§2 kk oddanie jej w okresie próby pod dozór kuratora było obligatoryjne. Skoro sąd I instancji nie orzekł o oddaniu oskarżonej pod dozór kuratora, to niewątpliwie doszło do obrazy art.73§2 kk . Należy zauważyć, że wyrok sądu I instancji wydany został po uwzględnieniu przez sąd wniosku o skazanie oskarżonej bez rozprawy, złożonego przez prokuratora w trybie art.335 kpk . Jakkolwiek oskarżona i prokurator uzgodnili, że będzie orzeczony względem niej m.in. dozór kuratora i prokurator we wniosku o skazanie oskarżonej bez rozprawy, zawarł wniosek o orzeczenie dozoru kuratora, w istocie sąd a quo nie zawarł takiego orzeczenia w zaskarżonym wyroku. Orzeczenie przez sąd I instancji wbrew treści wniosku prokuratora złożonego w trybie art.335 kpk , stanowi o mającej wpływ na treść orzeczenia obrazie art. 343§ 7 kpk . Obraza tego właśnie przepisu powinna była być zarzucona w apelacji prokuratora, która dodatkowo w tej sytuacji powinna objąć zaskarżeniem całość wyroku i wniosek o orzeczenie kasatoryjne a nie reformatoryjne. W niniejszej sprawie prokurator nieprawidłowo przy wskazanej sytuacji procesowej zawęził zakres zaskarżenia tylko do orzeczenia o karze i domagał się orzekania reformatoryjnego w zakresie części orzeczenia. Mimo takiej sytuacji zaszły podstawy do orzekania reformatoryjnego w zaskarżonym zakresie. Oskarżona, jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, wyraziła zgodę na orzeczenie wobec niej na podstawie art. 73 § 2 kk dozoru kuratora (k. 73, k. 145). W tym zakresie złożony został też przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosek o oddanie oskarżonej w okresie próby pod dozór kuratora. Dodatkowo oskarżona na rozprawie odwoławczej w dniu 16 grudnia 2013 r. podtrzymała swoją zgodę na orzeczenie wobec niej na podstawie art. 73 § 2 kk dozoru kuratora. Powyższa sytuacja umożliwiła bez konieczności orzeczenia kasatoryjnego na zmianę wyroku w zakresie objętym skargą oskarżyciela poprzez orzeczenie na mocy art. 73 § 2 kk o oddaniu oskarżonej na okres próby pod dozór kuratora. W pozostałym zakresie natomiast przedmiotowy wyrok został utrzymany w mocy. Dokonana przez Sąd Odwoławczy zmiana zaskarżonego wyroku nie narusza przy tym treści poczynionych pomiędzy prokuratorem a oskarżoną uzgodnień na podstawie art. 335 § 1 kpk . Mając powyższe na względzie, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk dokonał zmiany zaskarżonego wyroku, wyrzekając dodatkowo w przedmiocie oddania oskarżonej na mocy art.73§2 kk w okresie próby pod dozór kuratora, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.