III ZS 3/12

Minister Sprawiedliwości wniósł skargę na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej (KRK) nr 838/IV z dnia 7 września 2011 r., kwestionując jej postanowienia nadające nowe brzmienie § 18 ust. 3 pkt 5 i 6 regulaminu działania KRK. Zarzucono, że przepisy te przyznają Prezesowi KRK kompetencje nadzorcze nad rzecznikiem prasowym oraz nad działalnością gospodarczą KRK i spółką z o.o. "C", co jest sprzeczne z ustawą o komornikach sądowych. Minister argumentował, że ustawa nie przyznaje Prezesowi KRK takich uprawnień, a jedynie określa jego rolę jako reprezentanta KRK na zewnątrz i przewodniczącego jej prac. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę, uznał skargę za częściowo zasadną. W odniesieniu do nadzoru nad rzecznikiem prasowym, Sąd Najwyższy stwierdził, że ustawa nie reguluje tej kwestii, a KRK, jako organ samorządu zawodowego, ma prawo określić wewnętrzny podział czynności między swoich członków, w tym powierzyć Prezesowi nadzór nad rzecznikiem. Natomiast w kwestii nadzoru nad działalnością gospodarczą, Sąd Najwyższy uznał uchwałę za sprzeczną z prawem. Stwierdzono, że przepisy ustawy o komornikach sądowych oraz Kodeksu spółek handlowych nie pozwalają na kumulację w rękach Prezesa KRK funkcji osoby wykonującej działalność gospodarczą i jednocześnie nadzorującej ją, co czyniłoby kontrolę iluzoryczną. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił § 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały w zakresie odnoszącym się do § 18 ust. 3 pkt 6 Regulaminu i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania KRK, a w pozostałej części skargę oddalił.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający