III ZP 6/96

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 listopada 1996 r. rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące ustalenia daty niewypłacalności pracodawcy na potrzeby zaspokojenia roszczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Sprawa dotyczyła powódki, której pracodawca – Spółka z o.o. TWD "C." w A.Ł. – zaprzestał działalności w maju 1992 r., wypowiedział umowy o pracę, a upadłość ogłoszono postanowieniem z 20 września 1993 r. Powódka dochodziła od Funduszu kwoty 1 906,18 zł tytułem niewypłaconej odprawy i ekwiwalentu za urlop. Problem prawny polegał na tym, czy za dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu art. 6 ust. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, należy uznać datę faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę, czy datę ogłoszenia jego upadłości. Sąd Rejonowy uznał, że przypadki niewypłacalności z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy wykluczają się, a faktyczne zaprzestanie działalności ma znaczenie tylko, gdy nie można ogłosić upadłości. Sąd Wojewódzki przedstawił sprawę do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, wskazując na wątpliwości co do hierarchii przypadków niewypłacalności. Sąd Najwyższy, po rozważeniu kwestii proceduralnych związanych z nowelizacją KPC, stwierdził, że przypadki niewypłacalności pracodawcy wymienione w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy są równorzędne. Podkreślił, że użycie zwrotu "zachodzi także" w art. 3 ust. 2 oraz treść art. 3 ust. 2a ustawy jednoznacznie wskazują na równorzędność tych sytuacji. W związku z tym, za dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy należy uznać zarówno datę postanowienia o ogłoszeniu upadłości, jak i dzień faktycznego zaprzestania działalności, jeśli pracownik nie otrzymał należnych świadczeń. Uchwała ta umożliwia pracownikom dochodzenie roszczeń z Funduszu, nawet jeśli stosunek pracy ustał w okresie dłuższym niż 9 miesięcy przed ogłoszeniem upadłości, ale w ciągu 9 miesięcy od faktycznego zaprzestania działalności.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający