III ZP 5/00

Uchwała z dnia 27 marca 2000 r. III ZP 5/00 Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, z udziałem Prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka, w sprawie z powództwa Piotra Ś. przeciwko Funduszowi Gwarantowa- nych Świadczeń Pracowniczych - Pełnomocnikowi w G. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 27 marca 2000 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni postanowieniem z dnia 7 grudnia 1999 r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 KPC: Czy odpowiednie stosowanie art. 7 ust. 4, o jakim mowa w art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o wypłacie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. Nr 87, poz. 435) należy rozumieć jako możność pozyskiwania po dniu 31 grudnia 1997 r. niezbędnych załączników do te- goż wniosku, o których mowa w zdaniu drugim art. 2 ust. 2 wymienionej ustawy ? p o d j ą ł następującą uchwałę: Przewidziane w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności praco- dawcy (Dz.U. Nr 87, poz. 435) dokumenty mogą zostać złożone po dniu 31 grudnia 1997 r., jeżeli wniosek o wypłatę świadczeń pracowniczych przewi- dzianych w art. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pra- cowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r., Nr 1, poz. 1 ze zm.) został złożony do tego dnia. U z a s a d n i e n i e 2 Przedstawione Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Gdańsku zagadnienie prawne powstało w sprawie z po- wództwa Piotra Ś., który wystąpił 1 października 1998 r. przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w G., domagając się zasądzenia na jego rzecz kwoty 380 zł tytułem należnej mu odprawy pieniężnej. Wyrokiem zaocz- nym Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 22 października 1993 r. [...] zasądzono od firmy A.E. - Import Zakładu [...] w P.G. na rzecz powoda kwotę 3.800.000 starych złotych tytułem odprawy pieniężnej. Powód w dniu 30 grudnia 1997 r. złożył do poz- wanego wniosek o wypłatę świadczeń pracowniczych. Do wniosku dołączył świa- dectwo pracy oraz odpis wyroku zaocznego z dnia 22 października 1993 r. Pismem z dnia 12 stycznia 1998 r. wezwano go do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doręczenie oryginału wyroku zasądzającego roszczenie od pracodawcy po- woda oraz odpisu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W wez- waniu pozwany nie określił terminu, w jakim nastąpić ma uzupełnienie braków. Po- wód w dniu 15 września 1998 r. złożył brakujące dokumenty, jako że w dniu 10 marca 1998 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Gdańsku postanowił ponownie wydać powodowi tytuł wykonawczy (w zamian za tytuł utracony) nadany wyrokowi z dnia 22 października 1993 r., zaś postanowieniem z dnia 9 września 1998 r. komornik sądo- wy przy Sądzie Rejonowym w Gdańsku umorzył postępowanie egzekucyjne przeciw- ko pracodawcy powoda wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. W odpowie- dzi pozwany poinformował powoda o odmownym załatwieniu jego wniosku z uwagi na złożenie wymaganych dokumentów po terminie, tj. po 31 grudnia 1997 r. Sąd Pracy powództwo przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowni- czych uznał za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalno- ści pracodawcy (Dz.U. Nr 87, poz. 435) osoba, o której mowa w artykule 1 i 5 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych, może wystąpić do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z pisemnym wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowniczych do dnia 31 grudnia 1997 r. Ustawa wskazuje, jakie elementy powinien zawierać wniosek, a także jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku. Wymagane jest między innymi dołączenie do wniosku dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie bezskutecz- nego postępowania zmierzającego do wyegzekwowania zasądzonej należności. Bezsporne było, iż w dniu 30 grudnia 1997 r., składając wniosek do pozwanego po- wód nie dołączył wyroku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności ani postanowienia 3 o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec bezskuteczności egzekucji. Wnio- sek ten według Sądu Pracy dotknięty był zatem wadą formalną. Zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z 26 czerwca 1995 r. przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracow- niczych stosuje się odpowiednio artykuł 7 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.), który nakazuje stosowanie odpowiednie przepisów Ko- deksu postępowania administracyjnego, w tym przepisów o przywróceniu terminu (art. 58 KPA). Zdaniem Sądu Pracy, art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie roszczeń pracow- niczych ma zmierzać do przywrócenia zainteresowanej stronie terminu do zgłoszenia wniosku, którego nie zdołała zgłosić do 31 grudnia 1997 r. Przepis ten dotyczy jedy- nie sytuacji, gdy strona z jakiegoś powodu, bez swojej winy, nie zdołała złożyć wy- maganego wniosku w zakreślonym przez ustawę terminie. W takiej sytuacji jednak najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 r. muszą być wydane dokumenty stanowiące załączniki określone w art. 2 ust. 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. O przywróceniu ter- minu na mocy art. 58 KPA będzie można mówić dopiero w takiej sytuacji, gdy osoba uprawniona i posiadająca wszystkie dokumenty na dzień 31 grudnia 1997 r. z jakichś względów spóźniła się ze zgłoszeniem wniosku, „albowiem przywrócić można termin do zgłoszenia wniosku, a nie dla potrzeb uzyskania niezbędnych załączników”. Według przedstawiającego zagadnienie prawne Sądu drugiej instancji, nie zasługuje na podzielenie wyrażone przez Sąd Pracy stanowisko, iż art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy stanowi, na mocy art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r., podstawę prawną przywrócenia terminu określonego w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 11 maja 1999 r., III ZP 8/99, iż termin wystąpienia z wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowniczych, określony w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie nie- wypłacalności pracodawcy, nie podlega przywróceniu. W uchwale tej stwierdzono jednocześnie, że „badanie kwestii znaczenia prawnego sytuacji, w której wniosek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. zostałby złożony w terminie, lecz nie dołączono do niego wymaganych w ust. 2 tego artykułu załączni- ków wykraczało poza stan faktyczny sprawy, w której – zgodnie z art. 390 § 1 KPC powstało przedstawione zagadnienie prawne”. Stąd też Sąd Najwyższy w uchwale z 11 maja 1999 r. uznał za bezprzedmiotowe „badanie przedstawionego zagadnienia 4 prawnego pod kątem zakresu przywrócenia terminu”. Natomiast stan faktyczny sprawy, która stała się powodem przedstawienia kolejnego zagadnienia prawnego, wymaga zbadania kwestii znaczenia prawnego sytuacji, w której wniosek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r., został złożony w terminie, lecz nie dołączono do niego wymaganych w ust. 2 tego artykułu załączników. Doku- ment potwierdzający bezskuteczność egzekucji został przy tym wydany przez ko- mornika sądowego dopiero w dniu 9 września 1998 r. Sąd drugiej instancji, z jednej strony, podtrzymuje stanowisko zawarte w przywołanym pytaniu prawnym, iż w „świetle treści przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r. załączniki wy- magane art. 2 ust. 2 tej ustawy winny istnieć najpóźniej w dniu 31 grudnia 1997 r., gdyż w przeciwnym razie termin ten można by „wydłużać” w nieskończoność i fak- tycznie okazałby się on zbędny, a skoro racjonalny ustawodawca w sposób jedno- znaczny określił termin „do dnia 31 grudnia 1997 r.”, to musi istnieć jakiś moment zamykający możliwość występowania z przedmiotowym wnioskiem do Funduszu i ku tej koncepcji skłania się Sąd Rejonowy”. Z drugiej jednak strony, Sąd ten uważa, że „należy nawiązać do treści art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 28 czerwca 1995 r., który do- puszcza odpowiednie stosowanie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. „przy realizacji wniosku” o wypłatę świadczeń pracowniczych, właśnie z realizacją złożo- nego w terminie wniosku wiąże się kompletowanie niezbędnych do niego załączni- ków”. Podkreśla przy tym, że powód bez swojej winy nie miał realnej możliwości uzyskania przed dniem 31 grudnia 1997 r. wyroku z dnia 22 października 1993 r. z klauzulą wykonalności, a w konsekwencji i dokumentu potwierdzającego bezsku- teczność egzekucji, a więc załączników określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. Zdaniem tego Sądu, skoro termin wystąpienia z wnioskiem o wy- płatę świadczeń nie podlega przywróceniu ”dopuszczenie takiej możliwości w odnie- sieniu do składanych – w trakcie realizacji wniosku – załączników mogłoby wynikać z brzmienia art. 5 ust. 1 ustawy z 28 czerwca 1995 r. odnośnie załączników, które w dniu 21 grudnia 1997 r. jeszcze nie istniały”. „Byłoby to bowiem konsekwencją uzna- nia, że w odniesieniu do załączników już istniejących w tym dniu właściwym jest zas- tosowanie odmiennego trybu postępowania – co uczynił pozwany w niniejszej spra- wie – poprzez wezwanie do usunięcia braków wniosku przez złożenie ustalonych prawem załączników, poprzez odpowiednie zastosowanie art. 64 § 2 KPA”. Nato- miast – do czego skłania się Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych – przewidziana w art. 2 ust. 5 ustawy z 28 czerwca 1995 r. możliwość odpowiedniego stosowania 5 art. 58 KPA „nie dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1997 r. wymagane przepi- sami załączniki nie zostały jeszcze przez odpowiednie organy wydane”. Sąd ten po- nadto wyjaśnił, że z uwagi na niezakwestionowanie w toku procesu przez stronę poz- waną okoliczności, iż dochodzone pozwem roszczenie powstało w warunkach nie- wypłacalności pracodawcy, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy „oraz w terminach związanych z tą datą”, okoliczności te uznać należy za bezkwestyjne. W związku z przedstawionym zagadnieniem prawnym Sąd Najwyższy rozwa- żył, co następuje: Przepis art. 2 ust. 1 ustawy z 28 czerwca 1995 r. uzależnia przyznanie świad- czeń według reguł w niej przewidzianych od złożenia do 31 grudnia 1997 r. do dy- rektora wojewódzkiego urzędu pracy pisemnego wniosku o wypłatę świadczeń pra- cowniczych wskazanych w art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, jeżeli nie zostały one zaspokojone przez niewypłacal- nego pracodawcę. Idzie przy tym tylko o roszczenia, które nie mogły być wcześniej (przed wejściem w życie ustawy z 28 czerwca 1995 r.) zaspokojone zgodnie z prze- pisami ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności praco- dawcy w jej wcześniejszym brzmieniu oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 11 stycznia 1995 r. w sprawie rozszerzenia zakresu świadczeń pra- cowniczych podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (Dz.U. Nr 7, poz. 35), a ponadto uprawnienie do danego świadczenia powstało w okresie od 21 marca 1990 r. do dnia, w którym świadczenie to może być zaspokojone ze środków tego Funduszu na podstawie ustawy z 28 czerwca 1995 r. Zgodzić przy tym należy się z twierdzeniem zawartym w uzasadnie- niu uchwały Sądu Najwyższego z 11 maja 1999 r. , że termin do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia jest materialnoprawnym warunkiem jego uzyskania z Fun- duszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i w związku z tym nie podlega przywróceniu. Zastosowanie jednakże do art. 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. reguł wykładni językowo-logicznej, funkcjonalnej, a także systemowej, prowadzi do konklu- zji, że to, co dotyczy wniosku składanego do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, nie odnosi się do załączników, o których mowa w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Ustawa ta wyraźnie bowiem odróżnia wniosek i to co się składa na jego treść (określenie nie- 6 wypłacalnego pracodawcy oraz rodzaju i wysokości niezaspokojonych świadczeń pracowniczych, zgodnie z art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy) od jego załączników (od tego co należy do niego do- łączyć). Według art. 2 ust. 2 zdanie 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. są to: prawomoc- ne orzeczenie sądowe zasądzające na rzecz uprawnionej osoby należności z tytułu świadczenia pracowniczego określonego w art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pra- cowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy oraz dokumenty potwierdzające przeprowadzenie bezskutecznego postępowania zmierzającego do wyegzekwowania zasądzonej należności albo dokumenty potwierdzające niezaspokojenie świadczenia pracowniczego w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy. Poza względami czysto językowymi, na rzecz prawnej odrębności wniosku oraz dołączanych do niego załączników, przemawia także systematyka art. 2 ust.1 i 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r., w których kwestia załączników ujęta została w osobnym zdaniu, a nie w zdaniu przewidującym co po- winno znaleźć się we wniosku osoby uprawnionej. Do podobnego stwierdzenia pro- wadzi także analiza rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 lipca 1995 r. w sprawie postępowania przy dokonywaniu wypłat niektórych świadczeń pra- cowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w którym od- różnia się wniosek o wypłatę świadczeń pracowniczych od dołączanych do niego załączników. Prowadzi to do konkluzji, że załączniki wymagane przez art. 2 ust. 2 zdanie drugie ustawy z 28 czerwca 1995 r. nie stanowią integralnej jego części w zakresie zastosowania do niego art. 2 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten określa termin w jakim uprawniony może wystąpić z wnioskiem o świadczenie (do 31 grudnia1997 r.), natomiast nie rozstrzyga sprawy terminu przedstawienia wymaganych dokumentów. Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 2 ust. 2 zdanie drugie ustawy z 28 czerwca 1995 r. tylko z pozoru normuje jedynie kwestię wymagań formalnych towarzyszących wnioskowi o wypłatę świadczeń pracowniczych. Domaganie się dołączenia określo- nych dokumentów ma bowiem tylko wtedy sens, gdy mają one służyć wykazaniu ist- nienia istotnych okoliczności (warunków), od których zależy powstanie danego uprawnienia. W istocie więc w przepisie tym nie tyle (a każdym razie nie w pierw- szym rzędzie) idzie o dostarczenie określonych dokumentów, ile o ustanowienie do- datkowych przesłanek roszczenia dochodzonego od Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Poza ogólnymi przesłankami, takimi jak niewypłacalność pracodawcy, brak spełnienia przez niego świadczenia przewidzianego w art. 6 7 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, niemożliwość jego wcześniejszego zaspokojenia ze środków Funduszu Gwaranto- wanych Świadczeń Pracowniczych z uwagi na brak określonego unormowania w przepisach obowiązujących przed nowelizacją z 28 czerwca 1995 r. oraz złożenie stosownego wniosku do 31 grudnia 1997 r., przepis art. 2 ust. 2 zdanie drugie ustawy z 28 czerwca 1995 r. w sposób pośredni (ukryty) wprowadził dalsze warunki nabycia prawa ustanowionego przez tę ustawę. Osoba uprawniona może bowiem dochodzić go tylko wtedy, gdy prawomocnie zasądzono na jej rzecz należności z tytułu świad- czenia pracowniczego określonego w art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowni- czych w razie niewypłacalności pracodawcy oraz gdy roszczenie to nie może zostać wyegzekwowane. Nie można przyjąć, iż przy wykładaniu art. 2 ust. 2 zdanie drugie ustawy z 28 czerwca 1995 r. za decydujący należy uznawać jego sens (aspekt) for- malnoprawny a nie materialnoprawny. Gdy idzie o określenie chwili, w której te do- datkowe przesłanki mają wystąpić, ustawa z 28 czerwca 1995 r. niczego nie posta- nawia. Nie ma więc tym samym podstaw, by twierdzić, iż maja one wystąpić do 31 grudnia 1997 r. To zaś oznacza, iż mogą one zostać spełnione zarówno przed jak i po tej dacie. Ustawodawca w tym wypadku wprowadza w pewnym sensie kwalifiko- waną (zindywidualizowaną, bo odniesioną do roszczenia określonego pracownika) postać niewypłacalności pracodawcy. O jego niewypłacalności można bowiem mówić tylko wtedy – poza ogólnymi wymaganiami w zakresie niewypłacalności - gdy pra- cownik dysponuje prawomocnym orzeczeniem i orzeczenie to z przyczyn faktycz- nych nie może zostać wykonane. Przyjęcie takiego założenia oznacza zaś, że jeżeli materialnoprawną (dodatkową) przesłanką roszczenia osoby uprawnionej jest wy- danie prawomocnego orzeczenia, które nie zostaje wyegzekwowane z powodu bezs- kuteczności postępowania wszczętego w tym celu (dotyczy to odpowiednio także niezaspokojenia świadczenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym), a jednocześnie brak jest przepisu stanowiącego, iż przesłanka ta musi wystąpić w określonym czasie, to trudno uważać, iż dokumenty poświadczające jej istnienie mają być przedstawione wcześniej niż przesłanka ta wystąpi. Byłoby to nieracjonalne i nielogiczne. Ustawodawca nie może bowiem nakładać na podmioty powinności niewykonalnych, zobowiązując do udokumentownia okoliczności, które nie są w da- nym czasie możliwe do udokumentowania, gdyż jeszcze w ogóle nie wystąpiły. Nie można tego pomijać przy wyjaśnianiu swoistego sposobu zredagowania art. 2 ust. 2 ustawy z 28 czerwca1995 r., w szczególności tego, iż nie przewidziano w nim, że 8 wniosek uprawnionego powinien wskazywać prawomocne orzeczenie sądowe za- sądzające należność z tytułu świadczenia pracowniczego określonego w art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy oraz bezskuteczność postępowania egzekucyjnego, nie czyniąc jego częścią skła- dową dokumentów, które powinny zostać do niego dołączone w celu poświadczenia istnienia tych okoliczności. Na rzecz wykładni przyjętej w niniejszej uchwale przema- wiają także względy natury funkcjonalnej czy też sięgające do społeczno-gospo- darczego sensu unormowań wprowadzonych przez ustawę o ochronie roszczeń pra- cowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Jeżeli bowiem pracownik złożył stosowny wniosek w ustalonym terminie, a jednocześnie w związku z przedmioto- wym poszerzeniem zakresu jej stosowania spełnia ogólne warunki korzystania z ochrony przez nią wprowadzonej, natomiast z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie do 31 grudnia 1997 r. przedstawić dokumentów poświadczających wys- tąpienie określonych faktów, bo fakty te nie miały jeszcze miejsca i to często z przy- czyn obciążających określone organy, to trudno akceptować ponoszenie przez niego negatywnych konsekwencji tego stanu rzeczy. Prowadzi to do wniosku, że art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r., nie rozstrzygając w jakiej dacie ma zapaść pra- womocne orzeczenie sądowe oraz kiedy postępowanie egzekucyjne ma się stać bezskuteczne, nie ustanawiają tym samym terminu dla dołączenia do wniosku osoby uprawnionej dokumentów wskazanych w jej art. 2 ust. 2 zdanie drugie. Tym samym – gdy określone przesłanki roszczenia jeszcze nie wystąpiły - nie ma podstaw, by w związku z tym wnioskiem (przy braku dokumentów przewidzianych w art. 2 ust. zda- nie 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r.) stosować odpowiednio art. 58 KPA lub art. 64 § 2 KPA. Skoro w rozumieniu art. 2 ust.1 i 2 tej ustawy załączniki nie stanowią integralnej części wniosku, a tylko ten wniosek powinien zostać złożony do 31 grudnia 1997 r., to oznacza to, iż dla uzupełnienia wniosku o załączniki ustawa nie przewiduje termi- nu, a skoro tak, to nie powstaje problem jego przywracania (w drodze odpowiedniego stosowania art. 58 KPA). W konsekwencji też należy uznać – w sytuacji gdy określo- ne dodatkowe materialne przesłanki roszczenia nie zostały jeszcze spełnione - że do wniosku, który pozbawiony jest załączników, nie można stosować odpowiednio art. 64 § 2 KPA, gdyż przy właściwej interpretacji art. 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. na- leży przyjąć, że choć wymaga się w nim, by do wniosku dołączone zostały załączniki, to jednak domagać się tego można tylko wtedy, gdy przesłanki, które mają być poś- wiadczone przy użyciu określonych dokumentów, już wystąpiły. Innymi słowy obo- 9 wiązek dołączenia do wniosku określonych dokumentów, powstaje dopiero wtedy, gdy istnieją fakty, które za ich pośrednictwem mają być poświadczone. Skoro w ustawie z 28 czerwca 1995 r. nie określono terminu do złożenia załączników, to nie można przyjąć, iż termin taki zostanie wprowadzony w drodze stosowania art. 64 § 2 KPA, gdyż oznaczałoby to przekreślenie istoty rozwiązań zawartych w tej ustawie. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w związku z poszerzeniem w ustawie z 28 czerwca 1995 r. przedmiotowego zakresu ochrony roszczeń pracowniczych stoso- wanie Kodeksu postępowania administracyjnego w tym poszerzonym zakresie wyni- ka z podwójnego odesłania i to odesłania do „odpowiedniego” stosowania. Przepis art. 2 ust. 5 ustawy z 28 czerwca 1995 r. przewiduje bowiem odpowiednie stosowa- nie (między innymi) art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, zaś ta ostatnia norma stanowi, że w postępowaniu (przedsądowym) dotyczącym roszczeń skierowanych do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administra- cyjnego, ale odpowiednio i z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień. W myśl art. 64 § 2 KPA, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozos- tawienie podania bez rozpoznania. W przypadku dochodzenia roszczeń przewidzia- nych w art. 2 ustawy z 28 czerwca 1995 r. o braku „podania” polegającym na braku określonych załączników można mówić dopiero wtedy, gdy wystąpią przesłanki, które za ich pośrednictwem mają być wykazywane, a nie w każdym przypadku zło- żenia wniosku (w przewidzianym terminie), jeżeli pozbawiony jest on załączników. Dopóki przesłanki te w rzeczywistości nie wystąpią, uprawniony nie ma powinności dostarczenia poświadczających je załączników (bo z przyczyn obiektywnych jest to niemożliwe i prawnie – zgodnie z przyjętą tu wykładnią – nie jest wymagalne), a wo- bec tego nie ma również podstaw do wzywania go na mocy odpowiednio stosowa- nego art. 64 § 2 KPA do ich dostarczenia w terminie siedmiu dni, pod groźbą pozos- tawienia wniosku bez rozpoznania. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację Sąd Najwyższy wyra- ził stanowisko, które zostało ujęte w sentencji uchwały. ========================================