III W 51/15

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dorota Maciejewska-Papież Protokolant: st. prot. sąd. Karolina Tomiak przy udziale --- po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015r sprawy P. N. obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 kw na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2015r., sygn. akt. III W 51/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu do ponownego rozpoznania Dorota Maciejewska-Papież UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt III W 51/15, obwiniony P. N. został uniewinniony od tego, że w dniu 22 października 2014 r. w P. wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd marki V. (...) w dniu 19 sierpnia 2014 r. do użytkowania, tj. od popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 kw, zaś na podstawie art. 118 kpw kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa (k. 36). Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez oskarżyciela publicznego – Straż Miejską Miasta P. . Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się konieczna. Nie przesądzając o treści rozstrzygnięcia, jakie zapaść powinno w rozpoznawanej sprawie, Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd I instancji nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego, albowiem nie dokonał starannej, zgodnej z wymaganiami art. 7 kpk (który zgodnie z art. 8 kpw znajduje zastosowanie na gruncie niniejszego postępowania) oceny dowodów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wątpliwości budzić może zasadność wniosków wyprowadzonych przez Sąd Rejonowy ze zgromadzonego materiału dowodowego. Należy również zwrócić uwagę, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało też wymagań wynikających z art. 424 kpk , znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie na gruncie art. 82 § 1 kpw . W pierwszej kolejności należy wskazać iż w ocenie Sądu II instancji, trudno przyjąć, by Sąd Rejonowy rozpoznał istotę rozstrzyganej sprawy, tj. postawę obwinionego w dniu 22 października 2014r, której dotyczy treść stawianego obwinionemu zarzutu. Wniosek taki można wysnuć na podstawie treści wspomnianego pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Wskazując na motywy swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji skupił się na kwestii parkowania samochodu V. nr rej. (...) w dniu 19.08.2014r oraz na wyjaśnieniach obwinionego złożonych przed sądem oraz w toku czynności wyjaśniających (już po postawieniu zarzutu popełnienia wykroczenia z art.96 § 3 kw) a wskazujących, że obwiniony nie pamięta komu użyczył pojazd (a zatrudnia trzech kierowców). Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rekonstrukcja wydarzeń nie odnosi się do zachowania obwinionego dnia 22.10.2014r. Nawet przytoczona w tym miejscu treść wyjaśnień obwinionego nie wskazuje, kiedy owe wyjaśnienia miały zostać wyartykułowane. Z kolei ogólnikowe i skrótowe wywody Sądu a dotyczące podstawy prawnej orzeczenia wskazują jedynie na treść wspomnianych wypowiedzi obwinionego (złożonych dnia 18.12.2014r i na rozprawie dnia 19.06.2015r), w żadnym momencie nie odnoszą się natomiast do kwestii zajętego przez obwinionego stanowiska w dniu 22.10.2014r, kiedy to czynności zmierzały do ustalenia kierującego wspomnianym pojazdem. Należy mieć na uwadze, iż nic nie wskazuje by tego właśnie dnia P. N. , na zapytanie uprawnionego organu, udzielił odpowiedzi o treści takiej, jaką podnosił później (tj. po przedstawieniu mu zarzutu popełnienia wykroczenia z art.96 § 3 kw) czy też przed Sądem. Całkowicie poza polem rozważań Sądu pozostała przy tym treść wypowiedzi P. N. (złożonych w dniu 22.10.2015 r. k. 7-8) iż nie on zaparkował pojazd i zawierającej jednoznaczne w swej wymowie stwierdzenie, że nie wskaże sprawcy wykroczenia (k. 7v). Podsumowując należy stwierdzić, iż Sąd Rejonowy całkowicie pominął stanowisko wyrażone przez P. N. w dniu 22.10.2014 r., skupiając się natomiast na jego późniejszych relacjach, które stanowiły wyraz przyjętej przez niego linii obrony, a w istocie będących konsekwencją stwierdzenia przez obwinionego w dniu 22.10. 2014 r., o nie wskazaniu sprawcy wykroczenia. Powyższe uchybienie Sądu Rejonowego miało z kolei wpływ na ocenę prawną zarzucanego zachowania obwinionego. Już z powyższego względu, niezależnie od pozostałych argumentów wskazanych w apelacji, z całą stanowczością należy uznać, iż zaskarżone orzeczenie nie mogło się ostać, bowiem utrzymanie go w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe ( art.440 kpk w zw. z art.109 § 2 kpw ). Nie ma zatem potrzeby szczegółowej analizy pozostałych podnoszonych przez skarżącego kwestii( art. 436 kpk w zw. z art.109 § 2 kpw ). W świetle przedstawionych rozważań, dokonywanie na obecnym etapie postępowania szczegółowej oceny w tym zakresie byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego postępowania. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy powinien uzupełnić postępowanie w kierunkach wskazanych w niniejszym uzasadnieniu. Nie przesądzając na obecnym etapie ostatecznego wyniku postępowania oczywistym jest, iż ponownie rozpoznając sprawę, z zachowaniem wszelkich reguł wynikających z unormowań kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia , Sąd I instancji winien w sposób dogłębny i wnikliwy rozważyć istotę sprawy, mając na uwadze zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a następnie dokonać wnikliwej oceny tychże dowodów, ustalić stan faktyczny sprawy (a w szczególności w sposób wnikliwy i precyzyjny ocenić zachowanie P. N. ) i przeanalizować prawne aspekty inkryminowanego zdarzenia, a następnie swoje stanowisko odzwierciedlić w wydanym orzeczeniu oraz ewentualnym pisemnym uzasadnieniu, wskazując, z dochowaniem wymogów z art.424 kpk w zw z art.82 § 1 kpw , logiczny proces, który doprowadził do określonych wniosków w przedmiocie zasadności lub nietrafności stawianego obwinionemu zarzutu. Pozwoli to na dochowanie podstawowych zasad procesu. Dorota Maciejewska-Papież