III W 1103/14

Sąd rozpatrzył sprawę wykroczenia drogowego, w której obwiniony L. B. został oskarżony o utrudnianie ruchu na drodze publicznej poprzez zaparkowanie pojazdu marki O. przed bramą wjazdową na posesję. Zdarzenie miało miejsce 16 czerwca 2014 r. w W. przy ul. (...). Obwiniony zaparkował w taki sposób, że uniemożliwił wjazd innemu pojazdowi, który musiał zatrzymać się na drodze publicznej. Sąd oparł swoje ustalenia na zeznaniach świadka G. F., wyjaśnieniach obwinionego oraz dokumentacji fotograficznej. Obwiniony nie przyznał się do winy, twierdząc, że zaparkował przed płotem, a nie bramą, oraz że brama ta się nie otwiera. Sąd uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne, wskazując, że obwiniony sam przyznał, iż zaparkował przed bramą, która się otwierała. Sąd podkreślił, że obwiniony nie miał prawa decydować o tym, czy brama będzie potrzebna do otwarcia, a jego pojazd uniemożliwił wjazd. Sąd odrzucił również argumenty obwinionego dotyczące rzekomej próby zajęcia miejsca parkingowego przez inny pojazd oraz manipulacji zdjęciami. Ustalono, że zachowanie obwinionego wypełniło znamiona wykroczenia z art. 90 k.w. w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, polegającego na utrudnianiu wjazdu lub wyjazdu do bramy. Sąd wymierzył obwinionemu karę 300 złotych grzywny, biorąc pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, który nie został uznany za wysoki ze względu na istnienie drugiej bramy wjazdowej, ale jednocześnie podkreślając lekceważenie podstawowych zasad ruchu drogowego przez obwinionego. Obwiniony został również obciążony zryczałtowanymi wydatkami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)