III UZ 5/11

Sygn. akt III UZ 5/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania J. G. 
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych  
o wznowienie postępowania, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 kwietnia 2011 r., 
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego […] 
z dnia 11 marca 2010 r.,  
 
 
1. oddala zażalenie; 
2. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego) na rzecz 
radcy prawnego G. N. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) 
powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
z 
urzędu 
w 
postępowaniu zażaleniowym.  
 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych oddalił zażalenie J. G. na postanowienie Sądu 
Okręgowego z 18 czerwca 2007 r., którym odrzucono jego odwołanie od decyzji 

 
 
2 
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia 27 września 2002 r. z uwagi na 
wniesienie go po upływie przepisanego terminu (art. 4779 § 3 k.p.c.). 
Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił natomiast 
skargę ubezpieczonego J. G. o wznowienie postępowania w sprawie AUz …/07 
zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 18 czerwca 2007 
r., uznając że nie zachodzi podnoszona przez skarżącego nieważność 
postępowania (art. 401 pkt 1 k.p.c.), albowiem w sprawie nie orzekał sędzia 
wyłączony z mocy ustawy i wskazując że przywołana przez skarżącego na 
rozprawie dodatkowa podstawa wznowienia w postaci art. 401 pkt 2 k.p.c. w ogóle 
nie została sprecyzowana. 
Ubezpieczony złożył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 
11 marca 2010 r., zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. w związku z art. 
379 pkt 4 k.p.c. i wnosząc o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy 
Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od 
organu rentowego kosztów postępowania, a w razie oddalenia zażalenia – 
przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu 
przez radcę prawnego w postępowaniu zażaleniowym z urzędu.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 399 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania przysługuje 
tylko w sprawach, w których postępowanie zostało zakończone prawomocnym 
wyrokiem, a więc rozstrzygnięte merytorycznie, chyba że zachodzi wyjątek 
wprowadzony w paragrafie drugim omawianego przepisu przez ustawę z dnia 22 
grudnia 2004 r. nowelizującą Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 
13, poz. 98). Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami wykładni przepisów 
prawa, norma prawna zawierająca wyjątek od zasady nie może być wykładana w 
sposób rozszerzający, ani stosowana w drodze analogii do innych sytuacji, niż w 
niej przewidziane. Z tych względów niedopuszczalna jest wykładnia art. 399 k.p.c. 
dopuszczająca możliwość wznowienia postępowania w każdej sprawie, także 
zakończonej prawomocnym postanowieniem nierozstrzygającym jej merytorycznie 
(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2007 r., I CO 
8/07, LEX nr 457745, czy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 
2007 r., V CZ 102/07, LEX nr 623851). Zamieszczonego w art. 399 § 2 k.p.c. 

 
 
3 
wyjątku od zasady określonej w art. 399 § 1 k.p.c., przewidzianego tylko dla 
sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z 
Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie 
którego zostało wydane orzeczenie, nie można zatem stosować w drodze analogii 
do 
wznowienia 
postępowania 
w 
sprawie 
zakończonej 
prawomocnym 
postanowieniem o odrzuceniu odwołania, jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o 
niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą 
przepisu, na podstawie którego odrzucono odwołanie. 
Z powyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania była w 
niniejszej sprawie niedopuszczalna, co jest równoznaczne z brakiem możliwości 
stwierdzenia, że istniały ustawowe podstawy do wznowienia tego postępowania, 
tym 
samym 
wykluczając 
możliwość 
uwzględnienia 
zarzutów 
zażalenia 
zmierzających do wykazania, że takie podstawy istniały. 
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 
39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.