III UZ 25/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, uznając, że błąd w akcie zgonu nie stanowił podstawy do wznowienia, gdyż nie mógł wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej prawa do renty rodzinnej.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, który odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie o rentę rodzinną. Skarżąca argumentowała, że błąd w akcie zgonu męża co do miejsca zamieszkania powinien stanowić podstawę do wznowienia. Sąd Najwyższy uznał jednak, że skarżąca mogła wykryć i sprostować błąd wcześniej, a ponadto kwestia wspólnego zamieszkania była ustalana na podstawie zeznań świadków, a nie aktu zgonu, co oznaczało, że błąd nie mógł wpłynąć na wynik sprawy.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie A. G. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., które odrzuciło jej skargę o wznowienie postępowania. Postępowanie pierwotnie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2008 r., który oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego z maja 2008 r. Oba te wyroki odmawiały A. G. prawa do renty rodzinnej po zmarłym mężu L. N. Skarga o wznowienie postępowania została złożona w czerwcu 2011 r., a jej podstawą miał być błąd w akcie zgonu męża dotyczący ostatniego miejsca zamieszkania, co zdaniem skarżącej mogło sugerować brak wspólnego zamieszkiwania. Błąd ten został zauważony przez A. G. w październiku 2010 r. i skorygowany w grudniu 2010 r. Sąd Apelacyjny uznał, że skarżąca mogła wykryć i sprostować błąd wcześniej, przy zachowaniu należytej staranności, a zatem nie stanowił on podstawy do wznowienia postępowania zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. Ponadto, sąd wskazał, że kwestia wspólnego zamieszkiwania była ustalana na podstawie zeznań świadków i samej wnioskodawczyni, a nie aktu zgonu. Sąd Najwyższy, oddalając zażalenie, potwierdził, że instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny i może nastąpić tylko z przyczyn ściśle określonych w ustawie. Podkreślono, że dla uwzględnienia skargi o wznowienie na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. konieczne jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: wykrycie środka dowodowego lub okoliczności faktycznej istniejącej w toku postępowania, niemożność skorzystania z niej oraz możliwość wpływu na wynik sprawy. Sąd Najwyższy stwierdził, że skarżąca mogła wykazać błąd wcześniej, a ponadto błąd w akcie zgonu nie miał istotnego wpływu na ustalenie wspólnego pożycia małżeńskiego, które było kluczowe dla przyznania renty rodzinnej, a które ustalano na podstawie zeznań świadków i wnioskodawczyni. W związku z tym, skarga nie była oparta na ustawowej podstawie, a zażalenie oddalono.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli strona mogła wykryć i sprostować błąd wcześniej przy zachowaniu należytej staranności, a ponadto błąd ten nie miał istotnego wpływu na ustalenie kluczowych przesłanek do przyznania renty.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że skarżąca mogła wykazać błąd w akcie zgonu męża już w toku pierwotnego postępowania. Dodatkowo, kluczową przesłanką do przyznania renty rodzinnej było wspólne pożycie małżeńskie, które ustalano na podstawie zeznań świadków i wnioskodawczyni, a nie na podstawie aktu zgonu. W związku z tym, zmiana treści aktu zgonu nie mogła wpłynąć na wynik sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. G. | osoba_fizyczna | odwołująca się |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych | instytucja | organ |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 403 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa wznowienia postępowania w przypadku wykrycia środka dowodowego, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wymaga kumulatywnego spełnienia przesłanek: istnienia okoliczności w toku postępowania, niemożności skorzystania z niej (nie z powodu opieszałości) oraz możliwości wpływu na wynik sprawy.
u.e.r.f.u.s. art. 67 § ust. 1 pkt 3
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Określa przesłanki nabycia prawa do renty rodzinnej, w tym istnienie wspólnoty małżeńskiej w chwili śmierci męża.
u.e.r.f.u.s. art. 70 § ust. 1, 2 i 3
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Określa przesłanki nabycia prawa do renty rodzinnej przez małżonkę, w tym wymóg wspólnego pożycia z mężem w chwili jego śmierci.
Pomocnicze
k.p.c. art. 412 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Zakres rozpoznania sprawy w postępowaniu o wznowienie wytycza podstawa wznowienia wskazana przez skarżącego.
k.p.c. art. 409
Kodeks postępowania cywilnego
Istotny element skargi o wznowienie postępowania stanowi podanie podstawy tegoż wznowienia oraz jej uzasadnienie.
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący orzekania o zażaleniu w postępowaniu kasacyjnym.
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący orzekania o zażaleniu w postępowaniu kasacyjnym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błąd w akcie zgonu nie stanowił podstawy do wznowienia postępowania, ponieważ skarżąca mogła go wykryć i sprostować wcześniej przy zachowaniu należytej staranności. Błąd w akcie zgonu nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż kluczowe dla przyznania renty rodzinnej było ustalenie wspólnego pożycia małżeńskiego, które opierało się na zeznaniach świadków i wnioskodawczyni, a nie na akcie zgonu.
Odrzucone argumenty
Nieprawidłowy zapis w akcie zgonu dotyczący miejsca zamieszkania męża stanowił przesłankę uzasadniającą wniesienie skargi o wznowienie postępowania, ponieważ dotyczył kwestii mającej bezpośredni związek z ustaleniem wspólnoty małżeńskiej w chwili śmierci męża, co wpływało na prawo do renty rodzinnej. Dowód wynikający z niewłaściwie sporządzonego aktu zgonu miał wpływ na wynik postępowania, tworząc domniemanie co do miejsca zamieszkania.
Godne uwagi sformułowania
instytucja wznowienia opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia orzeczeniem nowym. Zakres postępowania zapoczątkowanego skargą o wznowienie wytycza norma art. 412 § 1 k.p.c., zgodnie z którą sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Katalog podstaw wznowienia został zawarty w art. 401-401¹ i art. 403 k.p.c. i jest on wyczerpujący. Wszelkie inne okoliczności, wykraczające poza sytuacje taksatywnie wymienione w powołanych przepisach, nie mogą stanowić oparcia dla omawianej skargi. W grę wchodzą zatem tylko okoliczności faktyczne i środki dowodowe istniejące już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, nie zaś powstałe po tej dacie. nieujawnione ale i nieujawnialne, czyli takie, o jakich strona nie wiedziała i z obiektywnych przyczyn, a więc nie wskutek opieszałości, zaniedbań, zapomnienia czy błędnej oceny wiedzieć nie mogła. nie sposób zatem potraktować podnoszonej okoliczności jako takiej, o której wnioskodawczyni wiedzieć nie mogła z obiektywnych przyczyn. istotą sporu w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem nie było miejsce zamieszkania L. N., lecz stwierdzenie wspólnego pożycia A. i L. N. w chwili śmierci męża wnioskodawczyni, jako przesłanki nabycia przez nią prawa do renty rodzinnej sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 401¹ oraz art. 403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi
Skład orzekający
Jerzy Kwaśniewski
przewodniczący
Halina Kiryło
sprawozdawca
Maciej Pacuda
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c., zwłaszcza w kontekście błędów w dokumentach stanu cywilnego i ich wpływu na ustalenie kluczowych okoliczności faktycznych w sprawach o świadczenia rentowe."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji błędu w akcie zgonu i jego związku z ustaleniem wspólnego pożycia małżeńskiego w kontekście renty rodzinnej. Wymaga analizy konkretnych okoliczności sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników specjalizujących się w prawie ubezpieczeń społecznych i postępowaniu cywilnym ze względu na szczegółową analizę przesłanek wznowienia postępowania i interpretację art. 403 § 2 k.p.c. w kontekście błędów w dokumentach.
“Błąd w akcie zgonu nie zawsze oznacza szansę na wznowienie postępowania – Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe przesłanki.”
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III UZ 25/11
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)
SSN Maciej Pacuda
w sprawie z odwołania A. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt III AUa …/08
toczącej się na skutek odwołania A. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych w przedmiocie prawa do renty rodzinnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r.,
zażalenia odwołującej się na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 20 lipca 2011 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z
dnia 20 lipca 2011 r. odrzucił skargę A. G. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn.
akt III Aua …/08.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wspomnianym wyrokiem z dnia
16 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił
2
apelację wnioskodawczyni A. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 maja 2008 r., mocą którego oddalono
odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 lutego 2008 r.
odmawiającej A. G. przyznania prawa do renty rodzinnej po zmarłym mężu L. N. W
dniu 13 czerwca 2011 r. wnioskodawczyni złożyła skargę o wznowienie
postępowania w tejże sprawie. Zdaniem skarżącej podstawą uzasadniającą
wznowienie postępowania była okoliczność, iż w trakcie postępowania akt zgonu
męża posiadał błędny adres ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego, co mogło
zdaniem skarżącej sugerować Sądowi brak wspólnego zamieszkiwania z mężem.
Przedmiotową rozbieżność A. G. zauważyła dopiero w październiku 2010 r. i
doprowadziła do skorygowania omyłki decyzją kierownika Urzędu Stanu Cywilnego
z dnia 28 grudnia 2010 r. Zdaniem Sądu Apelacyjnego skarga ubezpieczonej nie
może być uznana za opartą na ustawowej podstawie. Powołana przez skarżącą
okoliczność nie była wprawdzie znana A. G. przed prawomocnym zakończeniem
postępowania w sprawie o sygn. akt III Aua 1…/08, jednakże przy dochowaniu
należytej staranności ubezpieczona mogła już wówczas powołać się na
nieprawidłowe zapisy w akcie zgonu męża i doprowadzić do sprostowania
dokumentu w tym zakresie. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny skarżąca miała bowiem
pełną świadomość odnośnie ostatniego miejsca zamieszkania L. N. i uważna
analiza posiadanych dokumentów pozwoliłaby na wykrycie nieprawidłowości.
Wskazana zatem okoliczność faktyczna nie stanowi podstawy wznowienia, o której
mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny dodatkowo zaznaczył, iż z uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 maja 2008 r., od którego apelacja została
następnie
oddalona
wynika,
że
kwestia
wspólnego
zamieszkiwania
wnioskodawczyni i jej męża była ustalana przez sąd na podstawie zeznań
przesłuchanych w sprawie świadków oraz zeznań wnioskodawczyni, a nie na
podstawie aktu zgonu L. N.
Na powyższe postanowienie wnioskodawczyni złożyła zażalenie, zarzucając
naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez stwierdzenie, że nie można uznać
nieprawidłowego zapisu dotyczącego miejsca zamieszkania jej męża L. N. na
dokumencie,
jakim
jest
akt
zgonu
wyżej
wymienionego
za
przesłankę
uzasadniającą wniesienie skargi o wznowienie postępowania zakończonego
3
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń z dnia 16
grudnia 2010 r., w sytuacji, gdy akt zgonu i adnotacje w nim zawarte dotyczą
kwestii mających bezpośredni związek z ustaleniem okoliczności mającej wpływ na
nabycie przez wnioskodawczynię prawa do renty rodzinnej na podstawie art. 70
ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych – to jest – istnienie wspólnoty małżeńskiej w chwili
śmierci męża. Żaląca się wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz
przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w celu rozpatrzenia skargi oraz
zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W
uzasadnieniu
zażalenia
podkreślono,
iż
koniecznym
jest,
aby
postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone na podstawie prawidłowych
środków dowodowych. W ocenie żalącej się dowód wynikający z niewłaściwie
sporządzonego aktu zgonu miał wpływ na wynik postępowania, bowiem stwarzał
domniemanie co do miejsca zamieszkania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Inicjując rozważania w przedmiotowej sprawie warto podkreślić, że instytucja
wznowienia opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o
presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia orzeczeniem
nowym. Zakres postępowania zapoczątkowanego skargą o wznowienie wytycza
norma art. 412 § 1 k.p.c., zgodnie z którą sąd rozpoznaje sprawę na nowo w
granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Z brzmienia cytowanego przepisu
jednoznacznie wynika, iż przedmiotem postępowania jest udowodnienie istnienia
podstawy, na której oparto skargę w konkretnej sprawie. W konsekwencji zakres
ponownego rozpoznania sprawy uwarunkowany jest przyczyną wznowienia
wskazaną przez skarżącego. W świetle art. 409 k.p.c. istotnym elementem skargi o
wznowienie postępowania jest zatem podanie podstawy tegoż wznowienia oraz jej
uzasadnienie i to zarówno z punktu widzenia wstępnej analizy skargi w trybie art.
410 § 1 k.p.c. przed ewentualnym skierowaniem sprawy na rozprawę, jak i z uwagi
4
na przepis art. 412 § 1 k.p.c. ograniczający kognicję sądu do tak zakreślonych
granic.
Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko
prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić
wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Katalog podstaw wznowienia
został zawarty w art. 401-401¹ i art. 403 k.p.c. i jest on wyczerpujący. Wszelkie inne
okoliczności, wykraczające poza sytuacje taksatywnie wymienione w powołanych
przepisach, nie mogą stanowić oparcia dla omawianej skargi.
W niniejszym przypadku jako podstawę wznowienia powołano tę, o jakiej
mowa w art. 403 § 2 k.p.c., tj. wykrycie środka dowodowego, który mógł mieć
wpływ na wynik sprawy, a z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim
postępowaniu.
W
razie
wskazania
tej
podstawy
wznowienia
postępowania
dla
uwzględnienia skargi niezbędne jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: 1/
wykrycia po uprawomocnieniu się wyroku okoliczności faktycznych lub środków
dowodowych, które istniały w toku postępowania zakończonego zaskarżonym
wyrokiem, ale nie zostały w nim powołane; 2/ niemożność skorzystania z tychże
okoliczności lub środków dowodowych w poprzednim postępowaniu i 3/ możliwość
ich wpływu na wynik sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca
2010 r., II UZ 12/10, LEX nr 619632). W grę wchodzą zatem tylko okoliczności
faktyczne i środki dowodowe istniejące już w czasie trwania prawomocnie
zakończonego postępowania, nie zaś powstałe po tej dacie (postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 524/99, LEX nr 527116; z dnia 9
września 2000 r., II CKN 510/00, LEX nr 535989; z dnia 15 września 2005 r., II CZ
78/05, LEX nr 453799; z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, LEX nr 186917;
z dnia 22 lipca 2008 r., II UZ 31/08, LEX nr 500233; z dnia 4 września 2008 r., IV
CZ 70/08, LEX nr 658207 i z dnia 6 maja 2010 r., III PZ 3/10, LEX nr 602065), a
przy tym nie tylko nieujawnione ale i nieujawnialne, czyli takie, o jakich strona nie
wiedziała i z obiektywnych przyczyn, a więc nie wskutek opieszałości, zaniedbań,
zapomnienia czy błędnej oceny wiedzieć nie mogła (postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, LEX nr 78214; z dnia 20
grudnia 2006 r., IV 102/06, LEX nr 465619; z dnia 9 lipca 2008 r., V CZ 46/08, LEX
5
nr 590291; z dnia 16 lipca 2008 r., II CZ 46/08, LEX nr 646343; z dnia 19 marca
2010 r., II PZ 5/10, LEX nr 583798 i z dnia 17 czerwca 2010 r., III CZ 18/10, LEX nr
686067). Nadto późniejsze wykrycie obejmuje jedynie okoliczności faktyczne i
środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem dotyczące
podstawy faktycznej dochodzonego przez powoda roszczenia (tj. uzasadniając
przytoczony w pozwie lub odpowiedzi na pozew stan faktyczny) i na tyle istotne, że
ich uwzględnienie spowodowałoby wydanie innego rozstrzygnięcia (postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1973 r., II CR 104/73, OSNCP 1974, nr 2,
poz. 29; z dnia 7 listopada 1973 r., I CO 5/73, Biul. SN 1974, nr 2, s. 24; z dnia 24
maja 1982 r., II CO 1/82, OSPIKA 1084, nr 2, poz. 27; z dnia 8 maja 2008 r., V CZ
25/08, LEX nr 646372 i z dnia 8 czerwca 2010 r., II UZ 12/10, LEX nr 6196322).
Mogą to być zarówno fakty i dowody odnoszące się bezpośrednio do podstawy
faktycznej spornego roszczenia, jak i dotyczące jej pośrednio, tj. brane pod uwagę
przy ocenie zebranego materiału dowodowego (postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 15 lutego 2008 r., I CZ 152/07, LEX nr 465908 i z dnia 6 lutego 2009 r., IV
CZ 2/09, LEX nr 610222).
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszego sporu należy
stwierdzić, w pierwszej kolejności, iż wnioskodawczyni mogła przy dochowaniu
należytej staranności już w trakcie postępowania powołać się na nieprawidłowe
zapisy w akcie zgonu męża i doprowadzić do sprostowania dokumentu w tym
zakresie. Nie sposób zatem potraktować podnoszonej okoliczności jako takiej, o
której wnioskodawczyni wiedzieć nie mogła z obiektywnych przyczyn. Tylko zaś
taka okoliczność stanowi podstawę wznowienia postępowania w rozumieniu art.
403 § 2 k.p.c. (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN
807/98, LEX nr 78214; z dnia 20 grudnia 2006 r., IV 102/06, LEX nr 465619; z dnia
9 lipca 2008 r., V CZ 46/08, LEX nr 590291; z dnia 16 lipca 2008 r., II CZ 46/08,
LEX nr 646343; z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, LEX nr 583798 i z dnia 17
czerwca 2010 r., III CZ 18/10, LEX nr 686067).
Ponadto podkreślić należy, iż koniecznym jest, co zresztą wynika z literalnej
wykładni art. 403 § 2 k.p.c., aby owa wykryta okoliczność faktyczna lub środek
dowodowy mogła mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym natomiast
przypadku istotą sporu w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem nie było
6
miejsce zamieszkania L. N., lecz stwierdzenie wspólnego pożycia A. i L. N. w chwili
śmierci męża wnioskodawczyni, jako przesłanki nabycia przez nią prawa do renty
rodzinnej w świetle art. 67 ust. 1 pkt 3 oraz art. 70 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Ten zaś fakt ustalany był
na podstawie zeznań świadków i samej wnioskodawczyni, a nie na podstawie aktu
zgonu jej męża. Nie sposób więc przyjąć, iż akt zgonu L. N. był środkiem
dowodowym (i to istotnym) w wyjaśnianiu powyższej kwestii, a zmiana treści tego
dokumentu mogła spowodować wydanie innego rozstrzygnięcia o uprawnieniach
rentowych skarżącej.
Reasumując: pomimo zacytowania przez wnioskodawczynię ustawowej
podstawy wznowienia z art. 403 § 2 k.p.c., niniejsza skarga nie jest oparta na tejże
podstawie. W judykaturze przyjmuje się bowiem, że sformułowanie podstawy
wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 401¹ oraz art. 403 k.p.c.
nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z
samego jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi, a to
implikuje odrzucenie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28
października 1999 r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133; z dnia 7 lipca
2005 r., IV CO 6/05, LEX nr 155376; z dnia 22 października 2009 r., I UZ 64/09,
LEX nr 560531 i z dnia 6 listopada 2009 r., I CZ 57/09, LEX nr 599744 oraz wyrok z
dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985).
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398¹⁴ w związku z art. 394¹ § 3
k.p.c. orzeczono o oddaleniu zażalenia.Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI