III UZ 23/11

Postanowienie z dnia 18 października 2011 r. III UZ 23/11 Sprawą o najbardziej zbliżonym rodzaju do sprawy o wysokość kapitału początkowego (§ 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) jest sprawa o świad- czenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego (§ 11 ust. 2 tego rozporządzenia). Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Halina Kiryło, Maciej Pacuda (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 paź- dziernika 2011 r. sprawy z odwołania Teresy L. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. o wysokość kapitału początkowego, na skutek zażalenia organu rentowego na pkt II wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r. […] 1. z m i e n i ł zaskarżone postanowienie zawarte w pkt II wyroku Sądu Ape- lacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r. w ten sposób, że zasądził od pozwa- nego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. na rzecz ubezpieczonej Te- resy L. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa pro- cesowego w postępowaniu apelacyjnym, 2. z a s ą d z i ł od ubezpieczonej na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwa- dzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011 r. oddalił apela- cję wniesioną przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. od wy- 2 roku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Siedlcach z dnia 30 marca 2011 r. ustalającego dla ubezpieczonej Teresy L. wysokość kapitału po- czątkowego w kwocie 180.243,69 zł oraz zasądził od pozwanego na rzecz ubezpie- czonej kwotę 2.400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny wskazał art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W zażaleniu wniesionym od postanowienia o kosztach procesu zawartego w opisanym wyżej wyroku pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. zaskarżył to postanowienie i zarzucił mu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przez jego niezastosowanie w sprawie objętej hipotezą tej normy, czyli w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych i przyjęcie, że sprawa o naliczenie kapitału początkowego nie jest sprawą o świadczenie pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o której mowa w tym przepisie, a w konsekwencji błędne obliczenie kosztów postępowania apelacyjnego; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 pkt 5 rozporządzenia Mini- stra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielo- nej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, poprzez jego niewłaściwe zasto- sowanie do sprawy o naliczenie kapitału początkowego i błędne przyjęcie, że nie jest to sprawa o świadczenie pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o której mowa w § 11 ust. 2 powołanego rozporządzenia, a w konsekwencji błędne obliczenie kosztów postępowania apelacyjnego. Na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów, skarżący sformułował ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielo- nej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, poprzez jego niewłaściwe zasto- 3 sowanie w sytuacji, gdy wartość przedmiotu sprawy nie przekracza 1.500 zł, zgodnie z § 6 pkt 2 tego rozporządzenia. Wskazując na przedstawione zarzuty, pozwany wniósł o uchylenie zaskarżo- nego postanowienia zawartego w punkcie II wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r. w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie wymienio- nemu Sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz ubezpieczonej kwoty 60 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Ponadto wniósł o zasą- dzenie od ubezpieczonej na rzecz organu rentowego kosztów postępowania zażale- niowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie sformułowanych w zażaleniu zarzutów pozwany podniósł, iż jego zdaniem ustalenie kapitału początkowego mieści się w pojęciu świadczenia pie- niężnego z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, o którym mowa w § 11 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Kapitał początkowy nie ma bowiem sa- moistnego bytu i jest wielkością wyłącznie ewidencyjną, której ustalenie jest niezbęd- ne do wyliczenia wysokości emerytury. Jest więc swego rodzaju hipotetyczną eme- ryturą za okresy składkowe i nieskładkowe osób ubezpieczonych do dnia 31 grudnia 1998 r., gdyby od dnia 1 stycznia 1999 r. nabyły do niej uprawnienia. Dlatego nie sposób traktować sprawy o ustalenie kapitału początkowego jako dotyczącej świad- czeń na ubezpieczenie społeczne. Skarżący dodał także, iż interpretacji § 11 ust. 2 rozporządzenia nie można dokonywać w oderwaniu od treści § 5 tego rozporządze- nia. Bezsporne jest przy tym, że sprawa o ustalenie kapitału początkowego jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 476 § 2 k.p.c. Z tej przyczyny, gdyby uznać, iż sprawa taka nie mieści się wprost w hipotezie § 11 ust. 2, to jedynymi rodzajowo podobnymi objętymi tym samym rodzajem postępowania od- rębnego są sprawy, o których mowa w § 11 ust. 2, a to oznacza, że zastosowanie do nich miałaby stawka minimalna przewidziana w tym przepisie, w związku z § 5 rozpo- rządzenia. Na koniec pozwany stwierdził, iż gdyby nawet nie uwzględnić wcześniej wskazanych zarzutów, to i tak za przedmiot roszczenia w rozpoznawanej sprawie należałoby uznać różnicę pomiędzy hipotetyczną wysokością emerytury obliczoną przy wzięciu pod uwagę podwyższonej przez Sąd Okręgowy wartości kapitału po- czątkowego a hipotetyczną wysokością emerytury obliczonej z uwzględnieniem ka- pitału początkowego ustalonego przez organ rentowy. Różnica ta w stosunku rocz- 4 nym wynosiłaby zaś 1.416 zł. Wobec czego koszty zastępstwa procesowego usta- lone na podstawie § 6 pkt 2 rozporządzenia wynosiłyby 180 zł. Ubezpieczona Teresa L. reprezentowana przez swego pełnomocnika w odpo- wiedzi na zażalenie organu rentowego wniosła o jego oddalenie i zasądzenie kosz- tów postępowania zażaleniowego. Podkreśliła równocześnie, że w jej ocenie Sąd Apelacyjny dokonał prawidłowej kwalifikacji niniejszej sprawy w kontekście regulacji zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Sprawa ta nie jest bowiem sprawą o świadczenie z ubezpieczenia społecz- nego, a także sprawą o najbardziej zbliżonym rodzaju do takiej sprawy. Kapitał po- czątkowy można określić jako umowną kwotę stanowiącą równowartość opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne przed 1999 r., a więc stanowi on rodzaj rozli- czenia z systemem ubezpieczeń obowiązującym przed 1999 r. Ponadto zarówno § 6, jak i § 11 zostały umieszczone w tym samym rozdziale 3 powołanego rozporządze- nia. Gdyby zatem przepisy rozporządzenia nie przewidywały możliwości stosowania § 6 do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, to w § 11 ust. 2 musiałoby znaleźć się stosowne zastrzeżenie, którego jednak nie ma. Za całkowicie chybione uznała z kolei ubezpieczona wywody skarżącego dotyczące sposobu ustalenia wartości przedmiotu sporu w sprawach o ustalenie wysokości kapitały początkowego. W tym zakresie ubezpieczona odwołała się do poglądu Sądu Najwyższego sformułowanego w postanowieniu z dnia 27 lutego 2007 r., I UZ 67/06, zgodnie z którym sprawa o wysokość kapitału początkowego jest sprawą o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu sporu (czy też wartość przedmiotu zaskarżenia) stanowić będzie różnica pomiędzy wysokością kapitału początkowego ustaloną w decyzji organu rentowego a wysokością kapitału początkowego ustaloną przy uwzględnieniu okresów, których włączenia do podstawy wyliczenia tego kapitału domagała się ubezpieczona. Ta zaś w niniejszej sprawie wynosiła 12.076,02 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie pozwanego organu rentowego zasługuje na uwzględnienie, aczkol- wiek nie sposób zgodzić się ze wszystkimi podniesionymi w nim argumentami. Wskazanie przez Sąd Apelacyjny w pisemnych motywach wyroku z dnia 15 czerwca 5 2011 r. - zawierającego w punkcie II zaskarżone postanowienie - jako podstawy prawnej orzeczenia o kosztach zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przemawia za uznaniem, iż Sąd ten przyjął, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, ani też sprawą o najbar- dziej zbliżonym rodzaju do tej sprawy, lecz sprawą, w której stawkę wynagrodzenia radcy prawnego ustala się od wartości przedmiotu sprawy (§ 6 rozporządzenia). Sta- nowisko to należy jednakże ocenić jako błędne. Odnosząc się do tego stanowiska, Sąd Najwyższy uznaje za konieczne stwier- dzić przede wszystkim, iż rozpoznawana sprawa, ze względu na występujący w niej przedmiot sporu, z całą pewnością jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, o której mowa w art. 476 § 2 k.p.c., albowiem została zainicjowana odwołaniem wniesionym przez ubezpieczoną od decyzji organu rentowego dotyczącej jednej z kwestii wymienionych w punktach 1 - 5 tego przepisu. Bez wątpienia jedynym przepi- sem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów po- mocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, odnoszą- cym się wprost do tego rodzaju spraw, jest z kolei § 11 ust. 2 omawianego rozporzą- dzenia, który określa stawki minimalne opłat za czynności radcy prawnego, ale tylko w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego. Należy zatem w pierwszej kolejności zastanowić się, czy sprawa o wysokość kapitału początkowego jest taką sprawą. Zdaniem Sądu Najwyższego od- powiedź na to pytanie musi być przecząca, jeśli zważyć, że kapitał początkowy nie jest żadnym ze świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, a także z zao- patrzenia emerytalnego, lecz zgodnie z art. 173 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pewną wartością pieniężną zaewidencjonowaną na koncie ubezpieczonego, dla którego został obli- czony. Wypada dodać, że przedmiot ten nie jest wprost określony również w pozo- stałych przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Pań- stwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z 6 urzędu. W tej sytuacji określenie stawki minimalnej wynagrodzenia należnego radcy prawnemu w sprawie o wysokość kapitału początkowego musi być dokonywane z uwzględnieniem treści § 5 rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość stawek mini- malnych w sprawach nieokreślonych w tym rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że wykładnia tego przepisu nie może nie uwzględniać faktu, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych występuje duże zróżnicowanie, tak pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Są to bowiem zarówno sprawy, w których stroną odwołującą się od decyzji organu rentowego jest osoba fizyczna do- chodząca prawa do świadczeń stanowiących dla niej jedyne, bądź podstawowe źró- dło utrzymania, jak i sprawy, w których stroną odwołującą się jest płatnik składek, w których przedmiotem sporu jest na przykład sposób ustalania podstawy wymiaru składek od przychodów osiąganych przez osoby wykonujące pracę na rzecz płatnika, a w konsekwencji wysokość tych składek. Nie może być natomiast wątpliwości co do tego, że w odniesieniu do pierwszej z wymienionych kategorii spraw stawka minimal- na opłat za czynności radcy prawnego (w myśl § 11 ust. 2 rozporządzenia wynoszą- ca 60 złotych), przy uwzględnieniu na ogół bardzo trudniej sytuacji materialnej osoby odwołującej się od decyzji organu rentowego, musi być stosunkowo niska, choćby po to, aby zapewnić osobie ubogiej skorzystanie z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika. Koszty procesu, w tym wysokość opłat za czynności profesjonalnych pełnomocników stanowią bowiem istotny czynnik decydujący o dostępności jednostki do sądu oraz decydują o zapewnieniu jej realizacji prawa do sprawiedliwego rozpa- trzenia sprawy przez sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Taką funkcję spełnia właśnie regulacja zawarta w § 11 ust. 2 omawianego rozporządzenia, która wprost odnosi się co prawda do spraw o świadczenia pieniężne z ubezpiecze- nia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, a więc zasadniczo do spraw o prawo do tych świadczeń, ale poprzez odpowiednie jej stosowanie na podstawie § 5 może być stosowana także na przykład do spraw o zwrot świadczeń nienależnie pobranych przez ubezpieczonych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r., II UZ 11/10, LEX nr 611823). Wskazane argumenty, przemawiające za od- powiednim stosowaniem § 11 ust. 2 rozporządzenia do wymienionych wyżej spraw, nie zachodzą z kolei w przypadku spraw o składki, już choćby z tej przyczyny, że najczęściej stroną odwołującą się jest w nich płatnik składek, w stosunku do którego nie zachodzi konieczność zapewnienia prawa do sądu poprzez zmniejszenie obcią- 7 żeń w zakresie kosztów procesu. Dlatego też za uprawniony należy uznać pogląd, iż sprawami o najbardziej zbliżonym rodzaju do takich spraw, w rozumieniu § 5 rozpo- rządzenia, są sprawy, o których mowa w § 6, tj. takie, w których o wysokości stawek minimalnych decyduje wartość ich przedmiotu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 1993 r., II UZP 5/93, OSNCP 1993 nr 11, poz. 194, czy też wyroki tego Sądu: z dnia 10 lutego 2009 r., II UK 189/08, OSNP 2010 nr 17-18, poz. 218 i z dnia 28 stycznia 2010 r., II UK 199/09, LEX nr 583811, a także postanowienie Sądu Naj- wyższego z dnia 1 września 2009 r., I UK 203/09, niepublikowane). Wracając do przedmiotu rozpoznawanej sprawy wypada natomiast zauważyć, że określony w art. 173 i nast. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych sposób ustalania kapitału początkowego wskazuje na to, iż kapitał początkowy można nazwać hipotetyczną emeryturą za okresy składkowe i nieskładkowe osób ubezpieczonych do dnia 31 grudnia 1998 r., gdyby od dnia 1 stycznia 1999 r. nabyły do niej uprawnienia (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyż- szego z dnia 21 kwietnia 2004 r., II UK 294/03 (OSNP 2004 nr 22, poz. 391, a także uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2008 r., SK 82/06, OTK-A 2008 nr 1, poz. 3). Kapitał ten jest bowiem obliczany dla każdego ubezpie- czonego urodzonego po dniu 31 grudnia 1948 r. i przed dniem 1 stycznia 1969 r. opłacającego składkę na ubezpieczenie społeczne lub za którego składkę tę opłacał płatnik składek, stanowiąc rodzaj rozliczenia z systemem ubezpieczeń obowiązują- cym przed 1999 r. Kwota kapitału początkowego oraz kwota składek na ubezpiecze- nie społeczne wpłacona po dniu 31 grudnia 1998 r. będą stanowiły bazę obliczenia emerytury przysługującej w przyszłości osobom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r., spełniającym warunki do jej przyznania po 2006 r. Aby obliczyć kapitał początko- wy, należy obliczyć hipotetyczną emeryturę, jaką ubezpieczony otrzymałby w dniu 1 stycznia 1999 r., i pomnożyć tę kwotę przez 209 miesięcy, to jest ustaloną przez główny Urząd Statystyczny na dzień 1 stycznia 1999 r. średnią długość dalszego trwania życia osób w wieku 62 lat (art. 173 ust. 2). Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy (art. 173 ust. 3). Przy ustalaniu okresów składkowych i nieskładkowych obowiązują zasady określone przy ustalaniu prawa do emerytury, co oznacza, że uwzględnieniu podlegają wyłącznie okresy (do dnia 31 grudnia 1998 r.) uznawane za składkowe i nieskładkowe w rozumieniu art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach. Analogicznie jak przy ustalaniu prawa do emerytury obowiązuje również ograniczenie zaliczania okresów nieskładkowych do wysokości 8 1/3 udowodnionych okresów składkowych. I tu okresy składkowe i nieskładkowe przyjmuje się przy tym oddzielnie z uwzględnieniem pełnych miesięcy (art. 173 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy). Podstawę wymiaru kapitału początkowego obli- cza się zaś według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru emery- tury i renty (art. 173 ust. 3), czyli z 10 lat kalendarzowych wybranych z ostatniego 19- lecia, tj. z lat 1980 - 1998 albo z dowolnie wybranych 20 lata kalendarzowych z ca- łego okresu podlegania ubezpieczeniu (art. 173 ust. 3). Tylko ubezpieczeni, którzy nie ukończyli 30 roku życia w dniu 31 grudnia 1998 r., mogą wnioskować o ustalenie podstawy wymiaru kapitału początkowego z okresu faktycznego podlegania ubezpie- czeniu społecznemu (art. 173 ust. 3 w związku z art. 17 ust. 1), jednakże przy za- chowaniu reguł określonych w art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy. To wszystko sprawia, iż kapitał początkowy, choć nie jest emeryturą, wykazuje wszakże istotne podobieństwo do tego świadczenia ze względu na sposób jego ustalania, a nadto bez wątpienia służyć ma do ustalenia emerytury, o której mowa w art. 24 i następnych ustawy o emeryturach i rentach, tzn. do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., co jednoznacznie wynika z art. 25 ust. 1 tej ustawy. Stanowi bowiem jeden z elementów obliczenia owej emerytury. Dodać wypada, że osoba, która jest stroną postępowania w sprawach o ustalenie kapitału początkowego, czy też o jego wysokość, bez wątpienia może być porównywana z ubezpieczonym ubiegającym się o prawo do świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego. Faktycznie występuje bowiem o ustalenie jednego ze składników swojej przyszłej emerytury. Zdaniem Sądu Najwyższego, przedstawione wyżej argu- menty przemawiają zatem za przyjęciem, że sprawami o najbardziej zbliżonym ro- dzaju do sprawy o wysokość kapitału początkowego w rozumieniu § 5 rozporządze- nia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przy uwzględnieniu kryte- riów zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych, są sprawy o świadczenia pie- niężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego wymienione w § 11 ust. 2 tego rozporządzenia. Pogląd ten nie pozostaje przy tym w jakiejkolwiek sprzeczności ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w postanowieniu z dnia 27 lutego 2007 r., II UZ 67/06 (OSNP 2008 nr 9-10, poz. 151), zgodnie z którym sprawa o wysokość kapitału początkowego jest sprawą o prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi różnica pomiędzy wysokością kapitału po- 9 czątkowego ustaloną przy uwzględnieniu okresów, których włączenia do podstawy wyliczenia tego kapitału domaga się ubezpieczony, a wysokością kapitału początko- wego ustaloną w decyzji organu rentowego, jeśli zważyć że powoływany wielokrotnie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. okre- śla jedną tylko stawkę minimalną dla spraw w nim wymienionych, bez względu na wartość przedmiotu sporu, czy też wartość przedmiotu zaskarżenia charakterystycz- ną dla tych spraw. W sprawach takich stawki minimalne określone w § 6 rozporzą- dzenia nie znajdują natomiast zastosowania. Kierując się przedstawionymi wyżej motywami oraz opierając się na treści art. 39816 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., a także na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 w związku z § 5, § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji swego postanowienia. ========================================