III USK 53/25

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 września 2025 r. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. Sprawa dotyczyła prawa do emerytury górniczej, które zostało odmówione wnioskodawcy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a następnie utrzymane w mocy przez sądy niższych instancji. Kluczowym zagadnieniem była kwalifikacja pracy wnioskodawcy wykonywanej w okresie od 1 lutego 1996 r. do 30 września 2013 r. jako pracy górniczej, która pozwoliłaby na spełnienie wymogu 25 lat pracy w tym charakterze. Wnioskodawca zarzucał naruszenie prawa materialnego, w szczególności błędną wykładnię art. 50c ust. 1 pkt 4 ustawy emerytalnej, twierdząc, że jego praca przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń wydobywczych powinna być uznana za pracę górniczą. Sąd Najwyższy, analizując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, stwierdził, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 398^9 § 1 k.p.c. Podkreślono, że orzecznictwo Sądu Najwyższego jest w tej kwestii jednolite i jasno definiuje, co należy rozumieć przez pracę górniczą, w tym przez „bieżącą konserwację”. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem, praca ta musi być wykonywana przy urządzeniach będących w trakcie eksploatacji, bez ich wyłączania z ciągu technologicznego, w specyficznych warunkach narażenia. Prace przy planowanych remontach po zatrzymaniu urządzenia lub prace pomocnicze przy naprawach nie są zaliczane do pracy górniczej. Sąd Najwyższy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Apelacyjny, zgodnie z którymi praca wnioskodawcy polegała na remontach, które nie były bezpośrednio związane z bieżącą konserwacją (maszyny były odłączane, zasilanie wyłączone), są wiążące. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od odwołującego się na rzecz ZUS zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający