III USK 41/24

III USK 41/24 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 9 grudnia 2025 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Renata Żywicka 
  
w sprawie z odwołania R.G. 
od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw 
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie 
o wysokość emerytury policyjnej, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w dniu 9 grudnia 2025 r., 
wniosku organu rentowego o podjęcie zawieszonego postępowania  
  
umarza postępowanie kasacyjne.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 r., VII U 294/19 Sąd Okręgowy w Jeleniej 
Górze oddalił odwołanie wnioskodawcy R.G. od decyzji z dnia 8 lipca 2017 r. 
Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i 
Administracji w Warszawie. 
Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2023 r., III AUa 542/22 Sąd Apelacyjny we 
Wrocławiu po rozpoznaniu apelacji ubezpieczonego zmienił zaskarżony wyrok w 
części i poprzedzającą go decyzję z dnia 8 lipca 2017 r. Dyrektora Zakładu 
Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w 
Warszawie w ten sposób, że ustalił wysokość emerytury należnej R.G. poczynając 
od dnia 1 października 2017 r. z pominięciem art. 15c ust.3 ustawy z dnia 18 lutego 
1994 
r., 
o 
zaopatrzeniu 
emerytalnym 
funkcjonariuszy 
Policji, 
Agencji 

III USK 41/24              
2 
 
 
Bezpieczeństwa 
Wewnętrznego, 
Agencji 
Wywiadu, 
Służby 
Kontrwywiadu 
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, 
Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Po-żarnej i Służby 
Więziennej oraz ich rodzin, nadto zniósł wzajemnie koszty procesu (pkt I.); w 
pozostałej części oddalił apelację (pkt II.); zniósł wzajemnie koszty procesu w 
postępowaniu apelacyjnym (pkt III.). 
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ rentowy zarzucił 
naruszenie: 1) art. 15c ust. 3 oraz art. 13b ustawy zaopatrzeniowej; 2) art. 8 ust. 2, 
art. 178 ust. 1 oraz art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 3) art. 2 w zw. z 
art. 32, 31 ust. 3, art. 64 ust. 1-3 w zw. z art. 15c ust. 3 ustawy emerytalnej. 
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części tj. w pkt II tego wyroku i 
przekazanie Sądowi Apelacyjnemu w tej części - do ponownego rozpoznania, 
alternatywnie jeżeli Sąd Najwyższy uzna, że zaistniały ku ternu przesłanki o 
uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez 
oddalenie odwołania w całości oraz zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz 
organu kosztów postępowania w postępowaniu kasacyjnym, w tym kosztów 
zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy zawiesił 
postępowanie kasacyjne  w oparciu o art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. 
Pismem z dnia 30 września 2025 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w 
dniu 3 października 2025 r., organ rentowy wniósł o podjęcie zawieszonego 
postępowania oraz cofnął skargę kasacyjną wnosząc o nieobciążanie strony 
pozwanej kosztami zastępstwa procesowego.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 39821 k.p.c. do postępowania przed Sądem Najwyższym 
wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy o 
apelacji. Z kolei art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. stanowi, że w razie cofnięcia 

III USK 41/24              
3 
 
 
apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach 
jak przy cofnięciu pozwu. 
Skarga kasacyjna może zostać cofnięta w każdym czasie nawet przez samą 
stronę i nie wymaga to zgody strony przeciwnej. Cofnięcie skargi kasacyjnej 
stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do 
umorzenia postępowania kasacyjnego oraz orzeczenia o kosztach procesu jak przy 
cofnięciu pozwu (art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.) 
(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 listopada 2020 r., II PK 94/20, 
LEX nr 3080384 i z dnia 25 marca 2021 r., III USK 68/21, LEX nr 3153421, por. też 
odnoszące się do kwestii związanych z art. 469 k.p.c. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., I PK 251/13, OSNP 2015 nr 6, poz. 79). 
W tych okolicznościach Sąd Najwyższy umorzył postępowanie kasacyjne, o 
czym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 39821 k.p.c. w związku z art. 391 
§ 2 k.p.c. oraz postanowił o nieobciążaniu organu rentowego kosztami procesu w 
oparciu o art. 102 k.p.c. 
 
 
  
  
[I.T.] 
[a.ł]