III UO 2/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie wniesione osobiście przez stronę, powołując się na wymóg zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego oraz brak możliwości zaskarżenia orzeczeń Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Ubezpieczony B.P. osobiście złożył zażalenie, domagając się ponownego przeprowadzenia analizy akt. Sąd Najwyższy uznał jednak zażalenie za niedopuszczalne z dwóch powodów: po pierwsze, naruszało ono wymóg zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego, a po drugie, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości zaskarżenia orzeczeń Sądu Najwyższego jakimkolwiek środkiem odwoławczym.
Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych rozpoznał zażalenie wniesione przez ubezpieczonego B.P. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt III UK 250/15, którym odmówiono przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego. Ubezpieczony osobiście złożył zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia i ponownego przeprowadzenia analizy akt przez skład 3 sędziów. Sąd Najwyższy uznał jednak zażalenie za niedopuszczalne. Po pierwsze, zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacki, a wniesienie zażalenia osobiście przez stronę stanowi brak formalny nieusuwalny. Po drugie, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego, który ustanawia dwuinstancyjny system zaskarżania orzeczeń. W związku z tym, zażalenie zostało odrzucone jako niedopuszczalne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wniesienie zażalenia osobiście przez stronę, gdy obowiązuje przymus adwokacki, stanowi brak formalny nieusuwalny i skutkuje odrzuceniem zażalenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na art. 87¹ § 1 k.p.c., który nakłada obowiązek zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, wskazując, że niezastosowanie się do tego wymogu jest brakiem nieusuwalnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy (w kontekście proceduralnym)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| B. P. | osoba_fizyczna | odwołujący się |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. | instytucja | organ rentowy |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 87¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Obowiązek zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia niedopuszczalnego zażalenia.
Pomocnicze
k.p.c. art. 130 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy możliwości sanowania braków formalnych, które w tym przypadku są nieusuwalne.
k.p.c. art. 394¹
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zażalenia do Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
Wskazuje na przepisy dotyczące skargi kasacyjnej, które mogą mieć zastosowanie w kontekście zażalenia.
k.p.c. art. 398¹ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy możliwości skierowania skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie wniesione osobiście przez stronę narusza wymóg zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisy k.p.c. nie przewidują możliwości zaskarżenia orzeczenia Sądu Najwyższego. Brak zdolności postulacyjnej jest brakiem nieusuwalnym.
Godne uwagi sformułowania
Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatóww lub radców prawnych. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 87¹ k.p.c. obejmuje [...] także zażalenia do Sądu Najwyższego. Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym. Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlega zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej. przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego.
Skład orzekający
Jolanta Strusińska-Żukowska
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie wymogu zastępstwa procesowego przez adwokata/radcę prawnego w postępowaniu przed SN oraz brak możliwości zaskarżenia orzeczeń SN."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej w Sądzie Najwyższym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z formalnymi wymogami wnoszenia środków odwoławczych do Sądu Najwyższego, co jest istotne dla praktyków, ale nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć merytorycznych.
“Błąd formalny w Sądzie Najwyższym: dlaczego osobiste wniesienie zażalenia może oznaczać jego odrzucenie?”
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III UO 2/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z odwołania B. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. o rentę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 listopada 2016 r., zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt III UK 250/15, odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r., III UK 250/15, odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej ubezpieczonego B.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w [x] z dnia 6 sierpnia 2015 r., III AUa [x]. Ubezpieczony osobiście złożył zażalenie (nazwane skargą) na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i „o ile jest to możliwe, o polecenie ponownego przeprowadzenia analizy akt w składzie 3 sędziów”, bo „dopiero taka analiza z merytorycznym zgodnym z aktami uzasadnieniem będzie skutkowała przyjęciem lub odmową przyjęcia skargi do rozpoznania”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 87 1 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 87 1 k.p.c. obejmuje - co do zasady - wszelkie postępowania, które należą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy także zażalenia do Sądu Najwyższego (art. 394 1 k.p.c.). Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 77; z dnia 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13, LEX nr 1408689). Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlega zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej . Niezależnie od tego wskazać należy, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidują możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07, OSNC 2008 nr 2, poz. 29; z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul. SN 2008 nr 4, poz. 12; z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695; z dnia 7 października 2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877; z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ 29/09, LEX nr 577837 i z dnia 21 września 2010 r., III PO 4/11, LEX nr 667492). Kodeks ten ustanawia jednolity system zaskarżania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych, opierający się na zasadzie dwuinstancyjności. Przeciwko prawomocnym orzeczeniom sądów drugiej instancji może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna (art. 398 1 § 1 k.p.c.), albo zażalenie (art. 394 1 § 1, 1 1 i 2 k.p.c.). Żaden przepis nie przewiduje natomiast możliwości zaskarżenia orzeczenia Sądu Najwyższego jakimkolwiek środkiem odwoławczym. Z powyższych względów przedmiotowe zażalenie należało uznać za niedopuszczalne i podlegające w związku z tym odrzuceniu na podstawie art. 370 w związku z art. 398 21 k.p.c., w związku z czym Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI