III UK 97/11

Sygn. akt III UK 97/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 marca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z wniosku C. K. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
z udziałem zainteresowanych: Z. B. i I.  Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością  
o przeniesienie odpowiedzialności za długi Spółki I. Spółka z o.o. na członka 
zarządu, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 27 marca 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 
listopada 2010 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.  
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Decyzją z dnia 24 listopada 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych 
stwierdził, że C. K. – jako Prezes Zarządu „I.” Spółki z o.o.– jest zobowiązany do 
uregulowania zaległych składek Spółki za okres od stycznia 2001 r. do października 
2006 r. na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i 
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami za zwłokę 
naliczonymi na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 634.767,53 zł. W podstawie 
prawnej decyzji powołano przepisy art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 31 i art. 32 
ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 
1998 r. Nr 137 poz. 887 ze zm.) oraz art. 108 § 1, art. 107 § 1 i § 2 oraz art. 116 

 
 
2 
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 
ze zm.). 
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł C. K. 
Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych– po ponownym rozpoznaniu sprawy – oddalił odwołanie. 
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 
k.p.c. oddalił apelację C. K. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 marca 2010 r. 
Wyrok Sądu Apelacyjnego odwołujący się zaskarżył skargą kasacyjną. 
Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) i 
zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. 
– Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 
października 1998 r. – o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu 
obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r.), do powstałych przed dniem 1 stycznia 
2010 r. składek na ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz 
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. 
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w 
sprawie występuje istotne zagadnienia prawne: „czy art. 32 ustawy z dnia 13 
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu 
obowiązującym przed 1 stycznia 2010 r. stanowił podstawę do przeniesienia 
odpowiedzialności za zaległości składkowe na Fundusz Pracy, Fundusz 
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na ubezpieczenia zdrowotne - na 
osoby trzecie, a w konsekwencji czy Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych 
przysługują ww. należności, w sytuacji, gdy powstały one przed dniem wejścia w 
życie art. 45 pkt 1 ustawy o emeryturach pomostowych nowelizującego wskazane 
powyżej przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Powoływane przez autora rozpatrywanej skargi kasacyjnej zagadnienie 
zostało 
już 
wyjaśnione 
w 
judykaturze 
Sądu 
Najwyższego. 
Wątpliwości 
interpretacyjne oraz rozbieżności w orzekaniu dotyczące odpowiedzialności za 
zaległe składki także na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń 
Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne i wykładni art. 116 Ordynacji 

 
 
3 
podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy systemowej były przedmiotem uchwały 
Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r., II UZP 3/08 (OSNP 2009/11-12/148), 
z której wynika, że na podstawie tych przepisów członkowie zarządu spółki z o.o. 
mogą być obciążeni odpowiedzialnością za niezapłacone w terminie przez tę 
spółkę składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń 
Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne. Dokonując takiej wykładni Sąd 
Najwyższy nie znalazł argumentów, które mogłyby wyłączać z zakresu 
odpowiedzialności członków zarządu spółek z o.o. za zaległości składkowe - 
niezapłacone składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń 
Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne, uznając, że wykładnia językowo-
logiczna art. 32 ustawy systemowej nie uzasadnia "wybiórczego" stosowania tylko 
niektórych 
przepisów 
Ordynacji 
podatkowej, 
ponieważ 
taka 
interpretacja 
pozostawałaby w sprzeczności z wykładnią systemową. Ta interpretacja uzyskała 
potwierdzenie i wzmocnienie w uchwale składu powiększonego siedmiu sędziów 
Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2008 r., II UZP 3/09 (OSNP 2010/13-
14/165). W tej uchwale Sąd Najwyższy uznał, że przepis art. 32 ustawy z dnia 13 
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 
2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) - także w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 
stycznia 2010 r. przed zmianą dokonaną przez art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19 
grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656) - stanowi 
podstawę odpowiedniego stosowania do składek na Fundusz Pracy, Fundusz 
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne 
przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne o odpowiedzialności 
osób trzecich za zaległości składkowe. 
 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.  3989 § 2 k.p.c.