III UK 7/06

Sygn. akt III UK 7/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z wniosku J. Ś. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. 
o prawo do emerytury, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w L. 
z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04, 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
 
J. Ś. zaskarżył skargą kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia 30 
sierpnia 2005 r., III AUa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu 
Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 14 czerwca 2004 r., VIII 
U …/03, oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń 
Społecznych Oddziału w L. z dnia 26 marca 2003 r., odmawiającej prawa do 
wcześniejszej emerytury. Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie 
prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o 
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. 
z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji i art. 2 ust. 
1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 
112, poz. 979 ze zm.) – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „osobie 
zawodowo wykonującej w ramach prowadzonej przez siebie działalności 

 
 
2 
gospodarczej pracę nie przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu 
pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze”, jego pełnomocnik 
wniósł o „uchylenie zaskarżonego orzeczenia i jego zmianę poprzez przyznanie 
Wnioskodawcy [...] prawa do emerytury na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach 
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.” Jego zdaniem, rozpoznanie 
skargi  kasacyjnej uzasadnia występowanie istotnego zagadnienia prawnego, a 
mianowicie „czy rzemieślnik wykonujący osobiście w swoim zakładzie pracę w 
szkodliwych warunkach korzysta z uprawnienia do wcześniejszej emerytury”. 
 
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi 
kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie 
prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy 
skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie 
narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena, czy J. Ś. spełnia warunki 
przewidziane w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych.   
Powołana przez skarżącego okoliczność nie uzasadnia rozpoznania skargi 
kasacyjnej. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które stanowiłoby 
problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe dla innych 
podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Sąd ten wielokrotnie 
wypowiadał się w kwestii prawa ubezpieczonych do wcześniejszej emerytury. 
Wyraził pogląd, że nie może nabyć go osoba objęta ubezpieczeniem 
niepracowniczym (por. wyrok z dnia 7 grudnia 2001 r., II UKN 846/00, OSNP 2003 
nr 18, poz. 445, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II UK 77/02, 
OSNP 2004 nr 6, poz. 105, oraz niepublikowane dotychczas postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 8 lutego 2005 r., III UZP 3/05). Podkreślał również, że 
przedstawione w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych ograniczenie prawa do wcześniejszej emerytury jedynie do wypadków 

 
 
3 
świadczenia pracy w charakterze pracownika nie jest niezgodne z konstytucyjną 
zasadą równego traktowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2005 r., I 
UK 142/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 272).  
 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3989  § 2 
k.p.c., orzekł jak w sentencji.