III UK 235/04

Sygn. akt III UK 235/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 lutego 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wasilewski 
 
 
w sprawie z wniosku U. C. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R. 
o wcześniejszą emeryturę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 18 lutego 2005 r., 
na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R. 
z dnia 16 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/04, 
 
odrzuca kasację. 
 
 
 
                                                  U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Apelacyjny w R. wyrokiem z dnia 16 lipca 2004 r. (III AUa …/04) oddalił 
apelację wnioskodawczyni – U. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 
marca 2004 r. (III U …/03) oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu 
Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w R. z dnia 14 sierpnia 2002 r. uchylającej 
decyzję z dnia 9 marca 2001 r., na podstawie której wnioskodawczyni przyznane 
zostało prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dzieckiem 
wymagającym stałej opieki.   
 
W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 16 lipca 
2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 114 
ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), a w konsekwencji o uchylenie 

 
 
2 
zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu 
Okręgowego w T. z dnia 17 marca 2004 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym 
określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i 
ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności 
uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią 
odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w 
szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, 
bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a 
contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących 
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 
pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza 
prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący 
kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub 
kilku ustawowych  sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do 
„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do 
profesjonalnego 
prawniczego 
uzasadnienia 
wskazanej 
lub 
wskazanych 
„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności 
faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego 
wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni 
zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w 
konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej 
sprawie ani w jej petitum, ani też w jej uzasadnieniu w ogóle nie zostały 
przedstawione 
tak 
określone 
okoliczności, 
które 
miałyby 
uzasadniać 
jej 
rozpoznanie.  
 
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 2 w 
związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..  
 
 

 
 
3 
 
 
 
 
 
Teza: 
 
Nie przedstawienie w kasacji „okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” 
(art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na występujące w sprawie 
okoliczności, o  których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario) 
względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 3937 § 2 w 
związku z art. 3935 k.p.c.).