III UK 45/05

Sygn. akt III UK 45/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krystyna Bednarczyk 
 
 
w sprawie z wniosku H. P. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. 
o prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad chorym dzieckiem, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 18 marca 2005 r., 
na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w R. 
z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
                   Wnioskodawczyni H. P. wniosła kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego 
– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 24 listopada 2004 r. III AUa 
…/04 w sprawie o wcześniejszą emeryturę przyznaną na podstawie § 1 
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie uprawnień do 
wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi 
stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149 ze zm.), do której prawa następnie odmówiono 
w wyniku ponownego ustalenia prawa do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 
ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353). Kasację oparła na 
obu podstawach wymienionych w art. 3931 k.p.c. i wskazała następujące 
okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie: 1. „zaskarżony wyrok został wydany z 

 
 
2 
naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. w związku z naruszeniem przez organ rentowy na 
etapie wznawiania postępowania z urzędu w trybie art. 145 §  1 pkt 5 k.p.a.”, 2.  
„potrzeba rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie czy 
istniejąca w sprawie, jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszorazowej przez ZUS 
dokumentacja medyczna w postaci Karty Historii Choroby nie wymagana do 
przedłożenia przez skarżącego, na której oparto zaświadczenie lekarskie 
dołączone do wniosku emerytalnego jest, jak obecnie utrzymuje organ rentowy  
ujawnioną obecnie dokumentacją, czy tez dokumentacją już istniejąca w chwili 
ustalenia przez ZUS prawa do emerytury w świetle w/w Uchwały SN z dnia 
5.06.2003 r. sygn. Akt III UZP 5/03”, 3.  „potrzeba wykładni przepisów prawnych z 
uwagi na ujawniające się rozbieżności w orzecznictwie sądów”. 
                   Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania 
lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 
393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania 
jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba 
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z 
mocy art.  393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli 
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność 
postępowania.  
                   Przy przedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji 
skarżąca nie używając określenia „ nieważność postępowania” powołała się na 
naruszenie art. 379 pkt 5 k.p.c., stanowiącego o nieważności postępowania. 
Jednakże z uzasadnienia naruszenia tego przepisu wynika wprost, że nie chodzi o 
nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, a tylko  nieważność 
postępowania sądowego jest przedmiotem regulacji art. 379 k.p.c. Natomiast 
naruszenie przepisów w postępowaniu przed organem rentowym nie uzasadnia 
zarzutu 
nieważności 
postępowania. 
Podniesienie 
 
zarzutu 
nieważności 
postępowania przed organem rentowym nie jest przeszkodą do odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania. 
                   W sprawie nie występuje także istotne zagadnienie prawne. 
Sformułowane w kasacji pytanie nie dotyczy kwestii prawnej lecz oceny 

 
 
3 
konkretnych dokumentów będących podstawą ustaleń faktycznych. Nie istnieje 
również potrzeba wykładni prawa. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku powołał 
się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r. III UZP 5/03 
stwierdzającą, że odmienna ocena dowodów dołączonych do wniosku nie daje 
organowi rentowemu podstawy do wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie 
prawa do świadczeń. Podstawą rozstrzygnięcia nie było odmienne stanowisko 
prawne Sadu Apelacyjnego lecz ustalenia faktyczne w konkretnej sprawie, 
pozwalające na stwierdzenie, że istniały inne niż odmienna ocena dowodów 
okoliczności, uzasadniające ponowne ustalenie prawa do świadczeń.  Powoływanie 
się na rozbieżności w orzecznictwie sądów w sprawach o odmiennym stanie 
faktycznym nie jest podstawą do przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
                   Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 i 2 k.p.c. 
odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.