III UK 107/16

Sygn. akt III UK 107/16
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania S. w D.
‎
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J.
‎
o podleganie ubezpieczeniom społecznym i ustalenie płatnika składek,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt III AUa […],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżącego S. L. na rzecz pozwanego 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 9 marca 2016 r. oddalił apelację pozwanego (skarżącego) S. L. od wyroku Sądu Okręgowego w R. z 28 września 2015 r., który oddalił jego odwołanie od decyzji pozwanego organu rentowego z 16 marca 2015 r., stwierdzającej, że J. P. był pracownikiem pozwanego od 8 listopada 2012 r. do 21 listopada 2013 r. Pozwany zarzucał, że nie był pracodawcą, gdyż była nim spółka z o.o. K.. Sąd Okręgowy stwierdził, że to pozwany był rzeczywistym pracodawcą. J. P. nie był też u niego pracownikiem tymczasowym, bo pozwany nie był pracodawcą użytkownikiem. Spółka nie występowała jako agencja pracy tymczasowej. Sąd Apelacyjny potwierdził to rozstrzygnięcie. Wskazał, że dokument umowy o pracę nie jest niepodważalnym dowodem. Umowa o pracę ze spółką faktycznie nie była realizowana. Czynności faktyczne świadczą o istnieniu stosunku pracy między pozwanym i J. P.. Nigdy nie doszło do powstania stosunku pracy między tym pracownikiem a spółką. Pracownik nie był też zatrudniony w spółce jako pracownik tymczasowy. Spółka nigdy nie prowadziła działalności jako agencja zatrudnienia i jej wpis do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia został wykreślony.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. – którą ujęto w następującym pytaniu:
Czy w świetle art. 23
1
kodeksu pracy dochodzi do przejścia części zakładu pracy, gdy pracodawca deleguje swoje zadania innemu podmiotowi?
.
Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.
Sformułowane zagadnienie nie jest uprawnione w tej sprawie, gdyż oderwane jest od podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.
Warunkiem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie pierwszej przesłanki przedsądu, jest to, że istotne zagadnienie prawne „występuje w sprawie” (art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c.).
Wprawdzie w sprawie był zarzut naruszenia art. 23
1
k.p., to jednak w ogóle nie decydował o rozstrzygnięciu.
O wyniku sprawy decydowało ustalenie, że pracodawca był tylko jeden i był nim pozwany.
Natomiast warunkiem zastosowania art. 23
1
k.p. jest zmiana pracodawców, czyli pracodawcy pierwotnie zatrudniającego pracownika i kolejnego pracodawcy - w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę przejmującego zakład pracy lub jego część.
W sprawie ustalono stosunek pracy tylko z jednym pracodawcą. Nie ustalono przejścia zakładu pracy lub jego części na spółkę.
Takie są ustalenia faktyczne i wiążą w ocenie podstawy przedsądu (art. 398
13
§ 2 k.p.). Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przedsądu nie może być oderwane od ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem skargi z ograniczeniami wynikającymi z art. 398
13
§ 2 k.p.c. a także z art. 398
3
§ 3 k.p.c. Granicę ustaleń faktycznych stanowi dwuinstancyjne postępowanie przed Sądem powszechnym.
Ustalenia faktyczne w sprawie dotyczą kwestii podstawowych, czyli woli stron. Sąd ustalił, że umowa jako dokument nie miała znaczenia. Rzeczywisty stosunek pracy wynikający z faktycznej jego realizacji istniał między skarżącym i zatrudnionym pracownikiem. Nigdy nie doszło do powstania stosunku pracy między pracownikiem a spółką. Taka umowa nie była realizowana. Czyli Sąd ustalił i ocenił, że jedyna umowa (nawet dorozumiana) - jedyny stosunek pracy istniał między skarżącym i zatrudnionym. Takie są ustalenia. Oznacza to, że nie ma miejsca na sformułowane zagadnienie prawne.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono stosując odpowiednio art. 98 i 99 k.p.c. w związku z art. 398
21
k.p.c. oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
l.n