III Ua 11/14

Sygn. akt III Ua 11/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Suchcicka Sędziowie: SSO Grażyna Załęska-Bartkowiak SSR del. do SO Monika Obrębska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Ewelina Asztemborska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014r. w O. sprawy z odwołania S. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o zasiłek chorobowy na skutek apelacji odwołującego od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 2 grudnia 2013r. sygn. akt IVU 20/13 orzeka: oddala apelację. Sygn. akt III Ua 11/14 UZASADNIENIE W dniu 04.02.2013r. do Sądu Rejonowego w Ostrołęce IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wpłynęło odwołanie S. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13.12.2012r. znak: (...) . W uzasadnieniu odwołania S. O. podniósł, że organ rentowy odmówił mu prawa do zasiłku chorobowego, gdyż niezdolność do pracy trwająca od 17.04.2007r. do 20.10.2007r. powstała w okresie niepodlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Odwołujący wskazał, że w okresie jego niezdolności do pracy, która trwała od 17.04.2007r. do 20.10.2007r., organ wydał mu szereg decyzji odmawiających prawa do zasiłku chorobowego, a decyzje te na dzień dzisiejszy są prawomocne, nie zostały zaskarżone, nadto organ podnosi kwestię przedawnienia. S. O. wskazał, że mając na uwadze całokształt materiału dowodowego oraz jego chorobę w czasie, w którym powinien zająć stanowisko wobec własnego interesu, a z przyczyn od niego niezależnych nie zajął, decyzja ZUS jest krzywdząca i niesprawiedliwa. Wskazując na powyższe S. O. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez przyznanie mu zasiłku chorobowego za okres od dnia 17.04.2007r. do dnia 20.10.2007r. i takie stanowisko prezentował również na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 roku. W odpowiedzi na odwołanie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł o jego oddalenie wskazując, że odmówił odwołującemu S. O. prawa do zasiłku chorobowego, ponieważ niezdolność do pracy trwająca od 17.04.2007r. do 20.10.2007r. powstała w okresie niepodlegania przez niego dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z powodu opłacenia składki na to ubezpieczenie w niepełnej wysokości. W związku z tym odwołujący się otrzymał wydane przez Inspektorat ZUS decyzje odmowne w tym przedmiocie za poszczególne okresy. Wymienione decyzje zostały prawidłowo doręczone. Od żadnej z tych decyzji S. O. nie wniósł odwołania, a zatem z upływem terminu na ich złożenie stały się one prawomocne. W dniu 28.11.2012r. odwołujący się S. O. wystąpił do ZUS z wnioskiem o zwrot zasiłku wynikającego z choroby od 17.04.2007r. do 20.10.2007r. Decyzją z dnia 13.12.2012r.ZUS oddalił wniosek S. O. o wypłatę zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy od 17.04.2007r. do 20.10.2007r. Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 2.12.2013r. oddalił odwołanie S. O. od zaskarżonej decyzji ZUS. Sąd Rejonowy ustalił, że niezdolność do pracy S. O. trwająca od 17.04.2007r. do 20.10.2007r. powstała w okresie niepodlegania przez niego dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z powodu opłacania składki na to ubezpieczenie w niepełnej wysokości. W związku z tym odwołujący się otrzymał szereg decyzji odmownych wydanych przez Inspektorat ZUS (znak: SK-03- (...) z dnia 25.06.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 24.06.2007r., znak: (...) z dnia 14.08.2007r. - odmowa za okres od 25.06.2007r. do 03.08.2007r. znak: (...) z dnia 27.08.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 31.08.2007r., znak: (...) z dnia 07.09.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 20.09.2007r., znak: (...) z dnia 04.07.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 21.10.2007r.) Sąd ustalił, że wymienione decyzje zostały prawidłowo doręczone ubezpieczonemu, czego dowodem były zwrotne poświadczenia odbioru znajdujące się w aktach rentowych nr (...) . Sąd zwrócił uwagę, że S. O. podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym potwierdził, że osoba która kwitowała zwrotne poświadczenia odbioru decyzji – A. L. była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Sąd I instancji ustalił ponadto, że ubezpieczony nie wniósł odwołań od powyższych decyzji. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy wskazał, że skoro prawo do zasiłku za sporny okres zostało już rozpatrzone wskazanymi wyżej decyzjami ZUS, od których S. O. nie odwoływał się, a także z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 67 powołanej ustawy roszczenie uległo przedawnieniu, uznać należało rozstrzygnięcie ZUS w kwestii odmowy wypłaty zasiłku chorobowego za okres od dnia 17.04.2007r. do 20.10.2007r. za słuszne i na mocy art. 477 14 §1 k.p.c. oddalił odwołanie. Powyższy wyrok zaskarżył S. O. , wnosząc od niego apelację. Przedmiotowy wyrok zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego - art. 233 §1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, że nie cała korespondencja z ZUS była mu przekazywana, choć przyznał, że A. L. była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji. Odwołujący wskazał ponadto, że przebywał ciągle na zwolnieniach lekarskich, przez co nie mógł, nie z własnej winy, zająć stanowiska w sprawie. Zwrócił ponadto uwagę, że komornik wyegzekwował należności na pokrycie składek ZUS. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja S. O. jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Jedynym zarzutem podniesionym w apelacji jest zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy, że skuteczne zarzucenie naruszenia tego przepisu wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów (wyrok SN z dnia 6 listopada 1998 r., III CKN 4/98, Lex Polonica nr 2111041). Wymogowi temu odwołujący nie sprostał. Wbrew podniesionemu zarzutowi, Sąd Rejonowy, w przekonaniu Sądu Okręgowego, prawidłowo ocenił zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, dokonując na jego podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Na pełną akceptację zasługują też wywiedzione przez Sąd Rejonowy wnioski prawne. Poza sporem w przedmiotowej sprawie było, że na mocy pięciu kolejnych decyzji, ZUS odmówił S. O. prawa do wypłaty zasiłku chorobowego łącznie za okres od 17.04.2007r. do 21.10.2007r. ( tj. decyzja z dnia 25.06.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 24.06.2007r., decyzja z dnia 14.08.2007r. - odmowa za okres od 25.06.2007r. do 03.08.2007r., decyzja z dnia 27.08.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 31.08.2007r., decyzja z dnia 07.09.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 20.09.2007r., decyzja z dnia 04.10.2007r. - odmowa za okres od 17.04.2007r. do 21.10.2007r.). Decyzje te, jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, zostały prawidłowo doręczone na wskazywany przez odwołującego adres – S. S. (...) , (...)-(...) Z. . (vide akta rentowe). A. L. , która pokwitowała odbiór części korespondencji kierowanej do odwołującego, była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji (fakty przyznane przez odwołującego vide: protokół rozprawy k. 40). Od żadnej z tych decyzji, co również bezsporne, S. O. , nie złożył odwołania, przez co stały się one prawomocne. Niezależnie od powyższego roszczenie odwołującego nie zasługiwało na uwzględnienie również z tego powodu, że uległo ono przedawnieniu. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje, a tylko w razie, gdyby niewypłacenie zasiłku w całości lub w części było następstwem błędu pracodawcy lub organu rentowego, prawo do zasiłku przedawnia się z upływem trzech lat (art. 67 ust. 4 cyt. ustawy). Nie może budzić wątpliwości, że przedawnienie roszczenia, którego zarzut podniósł ZUS, powoduje, że odwołujący utracił prawo do skutecznego dochodzenia wypłaty zasiłku chorobowego. Po istotnym, bo blisko 5 – letnim upływie okresu przedawnienia prawa skarżącego do zasiłku chorobowego, nie było więc podstaw prawnych i procesowych możliwości wzruszenia prawomocnych decyzji ZUS odmawiających odwołującemu prawa do zasiłku chorobowego, tym bardziej, że S. O. w żaden sposób nie wykazał, że niezgłoszenie roszczenia o wypłatę zasiłku nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na mocy art. 385 kpc oddalił apelację S. O. jako bezzasadną.