III U 64/16

Sprawa dotyczyła odmowy przyznania renty rodzinnej po zmarłym J. K. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ rentowy argumentował, że zmarły nie spełniał warunków do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ od ustania ostatniego okresu ubezpieczenia do powstania niezdolności do pracy minęło ponad 18 miesięcy, a łączny okres składkowy i nieskładkowy wynosił 21 lat 3 miesiące i 17 dni. W związku z tym ZUS uznał, że zmarły nie miał prawa do renty, a co za tym idzie, jego rodzina nie może otrzymać renty rodzinnej. Sąd Okręgowy w Suwałkach, rozpoznając połączone odwołania członków rodziny, uznał je za uzasadnione. Sąd podkreślił, że J. K. posiadał prawomocne decyzje przyznające mu rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach, renta rodzinna przysługuje, gdy osoba zmarła w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd uznał, że organ rentowy nie miał podstaw do ponownej weryfikacji uprawnień zmarłego do renty z tytułu niezdolności do pracy w postępowaniu o rentę rodzinną. Podkreślono, że nawet jeśli przyznanie renty zmarłemu było błędne, negatywne konsekwencje nie powinny obciążać członków rodziny, zwłaszcza że błąd leżał po stronie organu rentowego. Sąd powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, które wyklucza możliwość zmiany prawomocnej decyzji przyznającej rentę lub emeryturę na podstawie odmiennej oceny tych samych dowodów, chyba że pojawią się nowe dowody lub ujawnią okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji. W tej sprawie takie sytuacje nie miały miejsca. Sąd zwrócił uwagę na alimentacyjny charakter renty rodzinnej oraz fakt, że osoba, której dotyczyła zmieniona decyzja, już nie żyje.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający