III SZP 3/05

Uchwała z dnia 7 grudnia 2005 r. 
III SZP 3/05 
 
Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, 
Andrzej Wasilewski (sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy z po-
wództwa Telekomunikacji Polskiej SA przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konku-
rencji i Konsumentów z udziałem Telewizji Kablowej V. SA w E. o ochronę konkuren-
cji, na skutek zagadnienia prawnego przekazanego postanowieniem Sądu Apelacyj-
nego w Warszawie z dnia 14 lipca 2005 r. [...] 
 
„1. czy stwierdzenie braku istnienia przyczyn, określonych w art. 96 ust. 1 i art. 
96 ust. 4 w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomu-
nikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852), a obecnie określonych w art. 139 ust. 1, 3 i 4 w 
zw. z art. 29 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, 
poz. 1800 ze zm.), które uzasadniają odmowę zawarcia umowy umożliwiającej ope-
ratorom eksploatującym sieci publiczne współkorzystanie z infrakstruktury telekomu-
nikacyjnej (dostęp) albo uzasadniają zmianę postanowień zawartej już umowy w po-
wyższym przedmiocie, jest konieczną przesłanką uznania, że odmowa zawarcia ta-
kiej umowy albo zmiana jej postanowień jest działaniem kwalifikowanym jako nad-
użycie pozycji dominującej, polegającym na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się wa-
runków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 5 
ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., o ochronie konkurencji i konsumentów; tekst jedno-
lity Dz.U. z 2003 r., Nr 86, poz. 804 ze zmianami); 
2. czy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przysługuje, w 
toku postępowania wszczętego na podstawie art. 44 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 5 
ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedno-
lity: Dz.U. z 2003 r., Nr 86, poz. 804 ze zm.) w sprawie nadużywania pozycji domi-
nującej na rynku właściwym, polegającego na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się 
warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji, uprawnienie do sa-
modzielnej oceny przesłanek uzasadniających odmowę zawarcia umowy umożliwia-
jącej operatorom eksploatującym sieci publiczne współkorzystanie z infrastruktury 

 
2
telekomunikacyjnej (dostęp) oraz przesłanek uzasadniających zmianę takiej umowy, 
określonych odpowiednio w art. 96 ust. 1 i art. 96 ust. 4 w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy 
z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852), a obecnie 
określonych w art. 139 ust. 1, 3 i 4 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - 
Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) ?" 
 
p o d j ą ł   uchwałę: 
 
W sytuacji, gdy operator publicznej sieci telekomunikacyjnej obowiązany 
jest do ustalenia w umowie z innym operatorem warunków zapewniających do-
stęp telekomunikacyjny, w tym także dostęp do budynków i infrastruktury ko-
munikacyjnej (art. 96 w związku z art. 79, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 80 ust. 4 oraz 
art. 83 - art. 85 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, Dz.U. 
Nr 73, poz. 852 ze zm. - a obecnie: art. 139 w związku z art. 27 - art. 30 i art. 31 
ust. 1 oraz art. 33 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, 
Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), stwierdzenie w postępowaniu antymonopolo-
wym, wszczętym na podstawie art. 44 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 
2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów 
(jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804 ze zm.), że operator publicznej 
sieci telekomunikacyjnej nadużywa pozycji dominującej na rynku właściwym 
przez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powsta-
nia lub rozwoju konkurencji, następuje po uprzednim zawarciu przez niego z 
innym operatorem umowy w sprawie warunków zapewniających dostęp tele-
komunikacyjny. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. [...], 
działając w trybie art. 390 § 1 k.p.c., przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzy-
gnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: [...]. W uzasadnieniu 
powyższego postanowienia Sąd Apelacyjny w Warszawie stwierdził w szczególności, 
że: 
 
Po pierwsze, decyzją z dnia 5 sierpnia 2000 r., wydaną na podstawie art. 104 
k.p.a. oraz art. 9 w związku z art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 

 
3
r. o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-
sumentów (dalej jako: Prezes UOKiK) nakazał Telekomunikacji Polskiej SA w War-
szawie zaniechanie stosowania praktyki ograniczającej konkurencję na lokalnym 
rynku dzierżawy kanalizacji teletechnicznej, polegającej na przeciwdziałaniu ukształ-
towaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji przez: 
(1) odmowę wydzierżawienia Telewizji Kablowej V. SA z siedzibą w E. kanalizacji 
technicznej będącej własnością Telekomunikacji Polskiej SA; (2) uniemożliwianie 
przeprowadzania remontów i modernizacji kabli umieszczanych przez Telewizję Ka-
blową V. SA z siedzibą w E. w kanalizacji dzierżawionej od Telekomunikacji Polskiej 
SA; (3) wprowadzenie do umów wiążących strony zmian polegających na wyłączeniu 
możliwości wykorzystania wydzierżawionych przez Telewizję Kablową V. SA z sie-
dzibą w E. kanalizacji do innych celów niż transmisja sygnału telewizji kablowej. Po-
nadto, na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 
grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes UOKiK nałożył na Te-
lekomunikację Polską SA w Warszawie karę pieniężną w wysokości 50.000 zł płatną 
do budżetu państwa.  
 
Po drugie, w wyniku odwołania wniesionego przez Telekomunikację Polską 
SA w Warszawie, Sąd Okręgowy-Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w War-
szawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2003 r. [...] zmienił zaskarżoną decyzję Prezesa 
UOKiK z dnia 5 sierpnia 2000 r. w ten sposób, że nie stwierdził stosowania przez 
Telekomunikację Polską SA w Warszawie praktyki ograniczającej konkurencję na 
lokalnym rynku dzierżawy kanalizacji technicznej, polegającej na przeciwdziałaniu 
ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji 
przez: (1) odmowę wydzierżawienia Telewizji Kablowej V. SA z siedzibą w E. kanali-
zacji technicznej będącej własnością Telekomunikacji Polskiej SA; (2) uniemożliwia-
nie przeprowadzania remontów i modernizacji kabli umieszczanych przez Telewizję 
Kablową V. SA z siedzibą w E. w kanalizacji dzierżawionej od Telekomunikacji Pol-
skiej SA; (3) wprowadzenie do umów wiążących strony zmian polegających na wyłą-
czeniu możliwości wykorzystania wydzierżawionych przez Telewizję Kablową V. SA z 
siedzibą w E. kanalizacji do innych celów niż transmisja sygnału telewizji kablowej. 
Sąd Okręgowy-Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie stwierdził 
przy tym, że Prezes UOKiK jako organ antymonopolowy wkroczył w kompetencje 
Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej jako: Prezes URTiP) po-
przez dokonanie oceny, czy Telekomunikacja Polska SA była, czy też nie była zobo-

 
4
wiązana do zawarcia umowy z Telewizją Kablową V. SA z siedzibą w E. w przedmio-
cie wydzierżawienia kanalizacji teletechnicznej, albowiem w dacie wszczęcia postę-
powania w niniejszej sprawie przez Prezesa UOKiK obowiązywała już ustawa z dnia 
21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne , a zgodnie z art. 96 ust. 1 tej ustawy 
operator publiczny jest obowiązany umożliwić operatorom eksploatującym sieci pu-
bliczne współkorzystanie między innymi z posiadanych budynków, linii, kanalizacji, 
słupów, wieży i masztów, a w szczególności zakładanie, eksploatację i konserwację 
urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie tych czynności bez współkorzysta-
nia z infrastruktury jest niemożliwe lub wiąże się z niewspółmiernie wysokimi nakła-
dami. Sąd Okręgowy-Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie nie 
zanegował co do zasady możliwości dochodzenia swoich praw, domagania się 
ochrony konkurencji w dwóch równoległych trybach, to znaczy w postępowaniu przed 
Prezesem UOKiK oraz przed Prezesem URTiP, ale uznał, że skoro kwestie związa-
ne z uniemożliwieniem współkorzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej należą-
cej do podmiotu o pozycji dominującej na rynku, zostały uregulowane w odrębnym 
akcie prawnym (czyli w przepisach ustawy - prawo telekomunikacyjne) i przekazane 
do kompetencji Prezesa URTiP, to w konsekwencji Prezes UOKiK miałby możliwość 
wszczęcia postępowania antymonopolowego w takiej sprawie dopiero wówczas, 
gdyby strony miały już uregulowany stosunek dzierżawy kanalizacji teletechnicznej 
na podstawie art. 96 Prawa telekomunikacyjnego, a Telekomunikacja Polska SA nie 
wywiązałaby się z tej umowy. Natomiast, zdaniem Sądu Okręgowego-Sądu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, niedopuszczalne jest, aby Prezes UOKiK 
wkraczał w kompetencje Prezesa URTiP poprzez dokonywanie oceny, czy Teleko-
munikacja Polska SA była, czy też nie była zobowiązana do zawarcia umowy z Tele-
wizją Kablową V. SA z siedzibą w E. w przedmiocie wydzierżawiania kanalizacji te-
letechnicznej, bowiem te kwestie ustawodawca powierzył wyłącznie Prezesowi 
URTiP. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie Prezes UOKiK dokonał oceny, któ-
rej powinien dokonać inny regulator rynku, oraz uznał, że Telekomunikacja Polska 
SA zobowiązana była udostępnić swoją kanalizację techniczną, a tym samym Prezes 
UOKiK wkroczył w kompetencje zastrzeżone dla Prezesa URTiP i stwierdził, że Tele-
komunikacja Polska SA stosowała praktykę ograniczającą konkurencję.  
 
Po trzecie, kasacje od powyższego wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów w Warszawie z dnia 3 grudnia 2003 r., które wniesione 
zostały przez Prezesa UOKiK oraz przez zainteresowaną - Telewizję Kablową V. SA 

 
5
z siedzibą w E., Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 października 2004 r. 
przekazał do rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie jako apelacje. Prezes 
UOKiK zarzucił, że zaskarżony wyrok Sądu-Sądu Ochrony Konkurencji i Konsu-
mentów narusza: (1) art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o 
ochronie konkurencji i konsumentów przez jego niezastosowanie w wyniku przyjęcia, 
że Telekomunikacja Polska SA, czyli powód nie dopuścił się praktyki ograniczającej 
konkurencję na lokalnym rynku dzierżawy kanalizacji teletechnicznej; (2) art. 96 ust. 
1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne przez jego niewłaściwe 
zastosowanie do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w postępowaniu 
antymonopolowym; (3) art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia 
zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie 
obowiązku zastosowania przez Prezesa UOKiK art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 
2000 r. - Prawo telekomunikacyjne. Z kolei, zainteresowana - Telewizja Kablowa V. 
SA z siedzibą w E. zarzuciła, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów w Warszawie: (1) narusza przepisy ustawy z dnia 15 
grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, a mianowicie: (a) art. 1 tej 
ustawy przez poddanie w wątpliwość tego, czy można mówić o naruszeniu interesu 
publicznego w sytuacji, gdy stronie przysługuje indywidualna droga ochrony prawnej 
w trybie art. 96 Prawa telekomunikacyjnego; (b) art. 8 ust. 1 tej ustawy pomimo, że 
przepis ten jednoznacznie stanowi, iż zakazane jest nadużywanie przez przedsię-
biorcę pozycji dominującej na rynku właściwym, polegające w szczególności na wy-
mienionych w art. 8 ust. 2 tej ustawy zachowaniach oraz że zachowanie powoda od-
powiada dyspozycji art. 8 ust. 2 pkt tej ustawy; (c) art. 9 tej ustawy przez jego nieza-
stosowanie i pominięcie tego, że Prezes UOKiK wydając decyzję o uznaniu praktyki 
za ograniczającą konkurencję zobowiązany jest do stosowania wymienionych tam 
przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, co oznacza, że prawo Pre-
zesa UOKiK do wydania decyzji nie jest uzależnione od przepisów innych aktów 
prawnych; (d) art. 24 ust. 1 tej ustawy przez pominięcie tego, że Prezes UOKiK jest 
centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konku-
rencji i konsumentów; (e) art. 26 pkt 2 tej ustawy przez pominięcie tego, że Prezes 
UOKiK wydaje decyzje w sprawach przeciwdziałania praktykom ograniczającym 
konkurencję w przypadkach określonych ustawą, a zatem, że nie ma on obowiązku 
posiłkować się innymi aktami prawnymi niż ustawa o ochronie konkurencji i konsu-
mentów; (f) art. 85 ust. 1 tej ustawy przez pominięcie tego, że Prezes UOKiK może 

 
6
odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego wyłącznie wtedy, gdy jest 
oczywiste, że nie naruszono zakazu określonego w art. 5 tej ustawy, w zakresie wy-
łączonym na podstawie jej art. 6 i art. 7 oraz zakazu określonego w art. 8 tej ustawy, 
a zatem, że Prezes UOKiK kieruje się przy wszczynaniu postępowania antymono-
polowego wyłącznie przepisami tej ustawy; (2) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 
2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, przez przyjęcie, że z przepisu tego wynika, iż 
Prezes UOKiK ma możliwość wszczęcia postępowania antymonopolowego dopiero 
wówczas, gdy strony mają już na podstawie art. 96 Prawa telekomunikacyjnego 
uregulowany stosunek dzierżawy kanalizacji teletechnicznej, a Telekomunikacja 
Polska SA nie wywiązuje się z wynikających z tego stosunku obowiązków oraz przez 
pominięcie faktu, że przedmiotem postępowania była nie tylko odmowa przez powo-
da zawierania nowych umów dzierżawy kanalizacji teletechnicznej, lecz również 
utrudnianie lub uniemożliwianie korzystania przez zainteresowanego z już dzierża-
wionej kanalizacji teletechnicznej i narzucanie mu niekorzystnych dla zainteresowa-
nego zmian w obowiązujących umowach, które to kwestie nie są wymienione w art. 
96 Prawa telekomunikacyjnego, zaś mieszczą się w kompetencjach Prezesa UOKiK; 
(3) ponadto, naruszenie także przepisów postępowania przez rozstrzygnięcie o isto-
cie sprawy wyłącznie na podstawie przesłanek formalnych, bez merytorycznego 
zbadania sprawy. 
 
Po czwarte, przedstawione wątpliwości „uzasadnione są nieostrym, zdaniem 
Sądu Apelacyjnego, rozgraniczeniem przedmiotowego i podmiotowego zakresu 
działania ustaw z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów 
(jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804 ze zm.) oraz z dnia 21 lipca 2000 r. - 
Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852), zastąpionej obecnie ustawą z dnia 
16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.).” W 
szczególności: 1) „w dniu 3 września 2004 r. weszła w życie (z wyjątkami) ustawa z 
dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). 
Zgodnie z art. 222 ust. 1 i ust. 3 wymienionej ustawy (w dalszym ciągu - ustawa z 
dnia 21 lipca 2004 r.) z zastrzeżeniem art. 266, do spraw wszczętych i niezakończo-
nych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe; w 
zakresie spraw zakończonych w ramach postępowania administracyjnego, a nieza-
kończonych w toku postępowania odwoławczego, stosuje się przepisy dotychcza-
sowe. Sprawa będąca przedmiotem rozpoznania wszczęta została wprawdzie przez 
Prezesa UOKiK na podstawie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, ale 

 
7
spór w zakresie kompetencji do jej rozpoznania zaistniał w 2001 r. Do oceny zasad-
ności twierdzeń stron w tym zakresie zastosowanie zatem znajdą przepisy obowią-
zujące w dacie podjęcia czynności przez Prezesa UOKiK. Podkreślenia przy tym 
wymaga okoliczność, że kwestia powyższa nie ma kardynalnego znaczenia dla roz-
strzygnięcia sprawy. Przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. nie zmieniły bowiem co 
do zasady kompetencji Prezesa URTiP, zakresu ochrony ani celów, dla których 
ustawa ta została wprowadzona. Powoduje to jednocześnie, że przedstawione na 
wstępie zagadnienie prawne nie jest ograniczone obowiązywaniem ustawy z dnia 21 
lipca 2000 r. i będzie pojawiać się również na tle ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.”; 2) 
zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz 
art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne celem obu 
ustaw było stworzenie warunków dla wspierania równoprawnej i efektywnej (skutecz-
nej) konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz rozwój i 
wykorzystanie nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, między innymi po-
przez określenie zasad wykonywania i kontroli działalności polegającej na świadcze-
niu lub udostępnianiu usług telekomunikacyjnych oraz eksploatacji sieci telekomuni-
kacyjnych (art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.) - z tym, że zakres obec-
nie obowiązującej ustawy - Prawo telekomunikacyjne został „poszerzony i uściślony 
o prawa i obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz warunki regulowania 
rynków telekomunikacyjnych”; 3) z kolei, cel ustawy z dnia 15 grudnia o ochronie 
konkurencji i konsumentów wyrażony został w art. 1, a ochrona ta „udzielana jest 
wówczas (tak przedsiębiorcom, jak i konsumentom), jeśli wymaga tego interes pu-
bliczny, przy czym w przypadku konsumentów dodatkowym warunkiem jest narusze-
nie ich zbiorowych interesów. Z art. 8 wymienionej ustawy wynika, że celem inter-
wencji Prezesa UOKiK jest przede wszystkim ochrona rynku przed dezorganizacją 
ze strony przedsiębiorców wykorzystujących dominującą pozycję. Instrumentem ta-
kiej interwencji jest wprowadzenie zakazów podejmowania działań określonych w art. 
8 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a między innymi działań po-
legających ogólnie na przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do 
powstania bądź rozwoju konkurencji. Jako jedna z domen działalności Prezesa 
UOKiK określonych w art. 26 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wymie-
nione zostało wydawanie, w przypadkach określonych ustawą, decyzji w sprawach 
przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję (art. 26 pkt 2 w związku z 
art.9). Ponadto, Prezesowi UOKiK przysługuje na podstawie art. 101 - art. 103 

 
8
ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów prawo wymierzania kar pieniężnych w 
określonych w tych przepisach przypadkach”; 4) „ogólnie rzecz ujmując, można po-
wiedzieć, że celem ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (w odniesieniu do 
materii rozpoznawanej sprawy) jest ochrona konkurencji, udzielana za pośrednic-
twem Prezesa UOKiK w interesie publicznym przez wydawanie decyzji zakazujących 
określonych działań przedsiębiorcom i nakładanie kar pieniężnych. Celem natomiast 
ustawy - Prawo telekomunikacyjne jest wspieranie równoprawnej i efektywnej (sku-
tecznej) konkurencji, m. in. przez podejmowanie przez Prezesa URTiP czynności 
kontrolujących i regulujących rynek telekomunikacyjny. Czynności te jednak ukierun-
kowane są przede wszystkim na wymuszenie czynności zapewniających prawidłowe 
funkcjonowanie rynku telekomunikacyjnego, nie zaś na zakazywaniu pewnych za-
chowań”; 5) do kompetencji Prezesa URTiP na podstawie art. 57 ustawy z dnia 21 
lipca 2000 r. należało ustalenie w drodze decyzji w porozumieniu z Prezesem 
UOKiK, że na obszarze wskazanym w decyzji operator jest operatorem o znaczącej 
pozycji rynkowej w zakresie świadczenia określonej usługi telekomunikacyjnej. 
Ustalenie to wiązało się z pewnymi obowiązkami operatora o znaczącej pozycji ryn-
kowej, polegającymi np. na braku możliwości odmowy połączenia sieci (art. 76 ust. 
1), co w konsekwencji mogło doprowadzić do wydania przez Prezesa URTiP decyzji 
w sprawie ustalenia warunków połączenia sieci telekomunikacyjnych, zastępującej 
umowę (art. 83). Decyzja ta mogła być zmieniona przez Prezesa URTiP na wniosek 
każdej ze stron albo z urzędu (art. 84). Prezes URTiP mógł także w każdym czasie 
zobowiązać, w drodze postanowienia, strony umowy o połączeniu sieci do zmiany jej 
treści, w celu zapewnienia efektywnej konkurencji lub interoperacyjności (art. 85). W 
aktualnie obowiązującej ustawie - Prawo telekomunikacyjne kwestie te uregulowane 
zostały między innymi w art. 24. Art. 28 i art. 29 ustawy. Szczególne uprawnienia 
przysługiwały Prezesowi URTiP na podstawie art. 96 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. 
w zakresie współkorzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej. Zgodnie z tym 
przepisem operator publiczny był obowiązany umożliwić operatorom eksploatującym 
sieci publiczne współkorzystanie z posiadanych budynków, linii, kanalizacji, słupów, 
wieży i masztów, a w szczególności zakładanie, eksploatację i konserwację urządzeń 
telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie tych czynności bez współkorzystania z infra-
struktury było niemożliwe lub wiązało się z niewspółmiernie wysokimi nakładami. W 
przypadku, gdy strony nie zawarły stosownej umowy w ustawowym terminie, odpo-
wiednie zastosowanie znajdował art. 79, art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 83 - 85, 

 
9
a więc między innymi możliwość wydania przez Prezesa URTiP decyzji ustalającej 
warunki współkorzystania, możliwość zmiany tej decyzji, a także możliwość zobowią-
zania stron do zmiany treści umowy, w celu zapewnienia efektywnej konkurencji lub 
interoperatywności sieci. Na podstawie art. 117, art. 119 i art. 124 ustawy z dnia 21 
lipca 2000 r. Prezesowi URTiP przysługiwało prawo do kontroli przestrzegania prze-
pisów, decyzji oraz postanowień z zakresu telekomunikacji z możliwością wydania 
decyzji określającej zakres naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości, a na-
wet nałożenia grzywny. W aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. 
współkorzystanie z infrastruktury telekomunikacyjnej weszło w zakres pojęcia dostę-
pu telekomunikacyjnego (art. 2 pkt 6). Zachowane zostało prawo Prezesa URTiP do 
wydania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym, do zmiany tej decyzji, do zobowią-
zania stron umowy do zmiany jej treści w przypadku między innymi zaistnienia po-
trzeby zapewnienia skutecznej konkurencji z możliwością wydania w tym przedmio-
cie decyzji i nałożenia kary pieniężnej (art. 28 i art. 29 oraz art. 139 i art. 209); 6) „z 
powyższego wynika, że zakresy i cel działania Prezesa UOKiK oraz Prezesa URTiP 
(w odniesieniu do materii będącej przedmiotem rozpoznania) co do zasady są od-
mienne. Prezes UOKiK podejmuje interwencję w przypadku konieczności ochrony 
konkurencji i w interesie publicznym, wydając decyzje zakazujące przedsiębiorcom 
określonych zachowań będących wyrazem nadużywania pozycji dominującej na 
rynku właściwym (również rynku telekomunikacyjnym) z możliwością nałożenia kary 
pieniężnej. Prezes URTiP reguluje rynek telekomunikacyjny, również w celu wspie-
rania równoprawnej i efektywnej (skutecznej) konkurencji w zakresie świadczenia 
usług telekomunikacyjnych, w tym przez wydawanie decyzji zastępującej umowę o 
dostępie do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej bądź zmieniającej taką 
umowę z możliwością zastosowania kar pieniężnych. Prezesowi URTiP przysługuje 
zatem nie tylko prawo podejmowania czynności w celu doprowadzenia do zawarcia 
umowy o dostępie do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej, ale również 
prawo ingerencji w już zawartą umowę i to nie tylko w interesie jednego przedsię-
biorcy telekomunikacyjnego, ale przede wszystkim w celu zapewnienia skutecznej 
konkurencji”; 7) „nie może jednak ujść uwadze, że niezależna i autonomiczna dzia-
łalność Prezesa UOKiK oraz Prezesa URTiP może doprowadzić do sprzecznych, a 
zatem niepożądanych z punktu widzenia społecznego poczucia prawa, skutków. 
Dotyczy to np. sytuacji, w której Prezes UOKiK w postępowaniu administracyjnym, 
prowadzonym na podstawie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje 

 
10
odmowę zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury telekomunikacyjnej czy też 
zmianę tej umowy za działanie ograniczające konkurencję, a następnie Prezes 
URTiP w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie ustawy - Prawo 
telekomunikacyjne nie stwierdza właśnie, że istnieją podstawy do zmiany treści tej 
umowy w kierunku uznanym przez Prezesa UOKiK. Wywołuje to także zagrożenie, 
że przedsiębiorca podlegał będzie za te same zachowania podwójnej penalizacji, to 
jest karom pieniężnym, które może nałożyć tak Prezes UOKiK (art. 101 - art. 103 
ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), jak i Prezes URTiP (art. 117, art. 119 
i art. 124 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. oraz art. 209 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.)”.  
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (jed-
nolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804 ze zm., powoływana nadal jako: ustawa o 
ochronie konkurencji i konsumentów) „określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji 
oraz zasady podejmowania w interesie publicznym ochrony interesów przedsiębior-
ców i konsumentów” (art. 1 ust. 1), a w tym celu reguluje ona również „zasady i tryb 
przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję” (art. 1 ust. 2), które pole-
gać mogą między innymi na nadużywaniu pozycji dominującej przedsiębiorcy (art. 4 
pkt 9), czyli takiej pozycji przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecz-
nej konkurencji na rynku właściwym także poprzez przeciwdziałanie ukształtowaniu 
się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji (art. 8 ust. 2 pkt 
5). Równocześnie ustawa ta stanowi, że centralnym organem administracji rządowej 
właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów jest Prezes Urzędu 
Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: Prezes UOKiK), do zakresu działa-
nia którego należy sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców prze-
pisów tej ustawy (art. 26 pkt 1) i który w tym celu może wszcząć z urzędu lub na 
wniosek postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konku-
rencję, a w wypadku ich stwierdzenia może w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną 
na przedsiębiorcę, który dopuszcza się zakazanej praktyki (art. 44 w związku z art. 
101).  
 
Z kolei, stosownie do przepisów ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo teleko-
munikacyjne (Dz.U Nr 73, poz. 852 ze zm., powoływanej nadal jako: Prawo teleko-
munikacyjne-2000) celem tej ustawy jest organizacja i kontrola rynku telekomunika-

 
11
cyjne, między innymi poprzez „stworzenie warunków dla wspierania równoprawnej i 
efektywnej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych” (art. 1 
ust. 3 pkt 3). W tym celu powołany został wyspecjalizowany organ regulacyjny - Pre-
zes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej jako: Prezes URTiP), do kom-
petencji którego - jako centralnego organu administracji rządowej (art. 109 i art. 110), 
zobowiązanego do współpracy z Prezesem UOKiK w sprawach dotyczących prze-
ciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję (art. 110 ust. 1 pkt 10) - należy 
między innymi ustalanie na podstawie przepisów tej ustawy (we współpracy z Preze-
sem UOKiK) w drodze decyzji, że „operator jest operatorem o znaczącej pozycji ryn-
kowej w zakresie świadczenia określonej usługi telekomunikacyjnej” (art. 57), co 
przesądza o tym, że operator ten w zasadzie nie może odmówić połączenia swojej 
sieci telekomunikacyjnej z siecią telekomunikacyjną innego operatora i to na warun-
kach nie dyskryminujących żadnego podmiotu, określonych w zawartej na piśmie 
umowie, która przekazywana jest Prezesowi URTiP (art. 76 i nast.), przy czym „Pre-
zes URTiP może w każdym czasie zobowiązać, w drodze postanowienia, strony 
umowy o połączeniu sieci do zmiany jej treści, w celu zapewnienia efektywnej konku-
rencji” (art. 85 ust. 1). Analogiczne postanowienia zawiera obowiązująca aktualnie 
(od dnia 3 września 2004 r.) ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyj-
ne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., powoływana nadal jako: Prawo telekomunika-
cyjne-2004), która w szczególności: (a) określa także „warunki regulowania rynków 
telekomunikacyjnych” (art. 1 pkt 5), a jej celem jest również „stworzenie warunków 
dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług 
telekomunikacyjnych” (art. 1 ust. 2 pkt 1); (b) do kompetencji Prezesa URTiP, jako 
wyspecjalizowanego organu regulacyjnego w dziedzinie usług telekomunikacyjnych 
(art. 190) należy także wydawanie (w porozumieniu z Prezesem UOKiK) decyzji do-
tyczących wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców o znaczącej pozycji na 
rynku właściwym w tej dziedzinie (art. 25); (c) „operator publicznej sieci telekomuni-
kacyjnej jest obowiązany umożliwić innym operatorom dostęp do budynków i infra-
struktury telekomunikacyjnej, a w szczególności zakładanie, eksploatację, nadzór i 
konserwację urządzeń telekomunikacyjnych” na zasadach ustalonych w sporządzo-
nej pod rygorem nieważności umowie (art. 139 w związku z art. 2 pkt 6 i pkt 8 oraz 
art. 31 ust. 1), której tekst przekazuje się Prezesowi URTiP (art. 33 ust. 1), przy czym 
Prezes URTiP może na wniosek każdej ze stron lub z urzędu wydać decyzję w 
sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków umowy (art. 27), a 

 
12
w przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia skutecznej konkurencji może 
także z urzędu w drodze decyzji zmienić treść umowy o dostępie telekomunikacyj-
nym (art. 29). Na stronę, która nie wywiązuje się z powyższych obowiązków, Prezes 
URTiP może nałożyć stosowną karę pieniężną (art. 124 Prawa telekomunikacyjnego-
2000, a obecnie art. 209 ust. 1 pkt 12 oraz pkt. 22 Prawa telekomunikacyjnego-
2004). Nota bene, powyższe rozwiązanie ustrojowo-organizacyjne, przyjęte przez 
Prawo telekomunikacyjne, nie narusza także przepisów obowiązującej od dnia 25 
lipca 2003 r. dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 
marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci usług łączności elektro-
nicznej - dyrektywy ramowej (Dz.Urz. L WE Nr 108 z dnia 24 kwietnia 2002 r., s. 
0033 i nast.).  
Z powyższego wynika, że w takim zakresie, w jakim przedmiotem regulacji 
Prawa telekomunikacyjnego-2000 (a obecnie: Prawa telekomunikacyjnego-2004) jest 
problematyka prawna ochrony konkurencji, a więc regulacja prawna rynków teleko-
munikacyjnych, która ma na celu wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji 
w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, na gruncie systemu prawa pol-
skiego przepisy Prawa telekomunikacyjnego mają charakter regulacji ustawowej 
szczególnej (lex specialis) względem ogólnych zasad prawnych dotyczących proble-
matyki ochrony konkurencji, które określone zostały przepisami ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów (lex generalis). Aktualnie znalazło to wyraz również 
expressis verbis w dyspozycji art. 1 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego-2004, stano-
wiącego, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 
2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.  
W konsekwencji, dotyczy to również rozdziału kompetencji prawnych pomię-
dzy oba centralne organy administracji rządowej właściwe dla realizacji wskazanych 
celów: (a) z jednej strony - wyspecjalizowany centralny organ administracji rządowej 
o kompetencji szczególnej, jakim w dziedzinie telekomunikacji jest Prezes URTiP, na 
rzecz którego zastrzeżone zostały w ustawie określone kompetencje ze względu na 
potrzebę dbałości o zapewnienie prawidłowej organizacji rynków telekomunikacyj-
nych także z punktu widzenia zapewnienia równoprawnej i skutecznej konkurencji w 
zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych (art. 1 ust. 3 pkt 3 Prawa telekomu-
nikacyjnego-2000 oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego-2004), które 
organ ten sprawuje w zasadzie poprzez podejmowanie stosownych uprzednich 
działań prawnych (ex ante), ale niekiedy także działań następczych (ex post), czyli 

 
13
dopiero w wyniku ujawnienia określonych okoliczności (np. art. 85 ust. 1 Prawa tele-
komunikacyjnego-2000 oraz art. 29 Prawa telekomunikacyjnego-2004); oraz (b) z 
drugiej strony - centralny organ administracji rządowej o kompetencji ogólnej, czyli 
Prezes UOKiK, działający w zasadzie dopiero wówczas, gdy zaistniała sytuacja, 
która co najmniej wskazuje na możliwość naruszenia przepisów ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów (art. 43 i nast. ustawy o ochronie konkurencji i konsu-
mentów). Oznacza to, że jakkolwiek każdy z tych organów może podejmować dzia-
łania wyłącznie w zakresie przyznanych mu kompetencji, nie wkraczając w zakres 
kompetencji ustawowych drugiego organu, to jednak ze względu na potrzebą harmo-
nijnej i skoordynowanej realizacji celów w zakresie ochrony konkurencji i konsumen-
tów przez oba te organy, oba te organy zostały przez ustawodawcę zobowiązane do 
wzajemnej współpracy przy sprawowaniu swych kompetencji (dotyczy to zarówno 
Prezesa URTiP - co znalazło wyraz między innymi w dyspozycji art. 57 oraz art. 110 
ust. 1 pkt 10 Prawa telekomunikacyjnego-2000 oraz art. 190 i art. 192 ust. 1 pkt 14 w 
związku z art. 25 Prawa telekomunikacyjnego-2004, jak i Prezesa UOKiK - art. 26 pkt 
6a oraz art. 85 ust. 2 w związku z art. 43 ustawy o ochronie konkurencji i konsumen-
tów).  
 
Ustalenia te prowadzą do następujących wniosków: po pierwsze - stosownie 
do dyspozycji art. 96 ust. 1 („operator publiczny jest obowiązany umożliwić operato-
rom eksploatującym sieci publiczne współkorzystanie z posiadanych budynków, linii, 
kanalizacji, słupów, wieży i masztów, a w szczególności zakładanie, eksploatację i 
konserwację urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie tych czynności bez 
współkorzystania z infrastruktury jest niemożliwe lub wiąże się z niewspółmiernie 
wysokimi nakładami”) i art. 96 ust. 4 („w przypadku, gdy strony nie zawrą umowy w 
terminie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 79, art. 80 
ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 83-85”) w związku z art. 85 ust. 1 Prawa telekomunika-
cyjnego-2000 („Prezes URTiP może w każdym czasie zobowiązać, w drodze posta-
nowienia, strony umowy o przyłączeniu do sieci do zmiany jej treści, w celu zapew-
nienia efektywnej konkurencji”) oraz stosownie do dyspozycji obecnie obowiązujące-
go w tym samym zakresie art. 139 ust. 1 („operator publicznej sieci telekomunikacyj-
nej jest obowiązany umożliwić innym operatorom dostęp do budynków i infrastruktury 
telekomunikacyjnej, a w szczególności zakładanie, eksploatację, nadzór i konserwa-
cję urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie tych czynności bez uzyskania 
dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej jest niemożliwe lub niece-

 
14
lowe z punktu widzenia planowania przestrzennego, zdrowia ludzkiego lub ochrony 
środowiska bądź też brak jest technicznej lub ekonomicznej zasadności powielenia 
istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej”), ust. 3 („warunki oraz sposób wykony-
wania umów o dostęp do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej nie mogą 
prowadzić do ograniczenia uprawnień do wykonywania działalności telekomunikacyj-
nej przysługujących operatorom wspólnie korzystającym z infrastruktury telekomuni-
kacyjnej, z wyjątkiem obiektywnych przypadków związanych z brakiem możliwości 
technicznych”) i ust. 4 („do zapewnienia dostępu do budynków i infrastruktury tele-
komunikacyjnej stosuje się przepisy art. 27-30, art. 31 ust. 1, art. 33, art. 36-40, art. 
42 ust. 1-3 oraz art. 43-45, z zastrzeżeniem ust. 1-3”) - organem właściwym (kom-
petentnym) do (1) prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie w wy-
padku sporu pomiędzy stronami obowiązanymi zawrzeć lub realizować obowiązki 
wynikające z zawartej już umowy o dostępie telekomunikacyjnym co do treści lub 
warunków tej umowy, a w jego ramach do (2) dokonania ewentualnej oceny, czy nie 
zaistniały obiektywne warunki, związane w szczególności z brakiem możliwości tech-
nicznych, uniemożliwiające realizację określonych obowiązków, oraz do (3) wydania 
stosownego rozstrzygnięcia w kwestii ustalenia treści lub warunków umowy wiążącej 
strony w tej sprawie jest Prezes URTiP; po drugie - oznacza to, że przedwczesne 
jest wszczęcie przez Prezesa UOKiK postępowania antymonopolowego (art. 85 ust. 
1 i ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), a w wypadku wszczęcia 
takiego postępowania konieczne jest jego zawieszenie (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w 
związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), gdy celem tego 
postępowania ma być stwierdzenie, że operator publicznej sieci telekomunikacyjnej 
nadużywa pozycji dominującej przeciwdziałając ukształtowaniu się warunków nie-
zbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji w wyniku odmowy zawarcia z in-
nym operatorem umowy o dostępie telekomunikacyjnym lub w wyniku nie wywiązy-
wania się z obowiązków określonych w tej umowie (art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o 
ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 96 Prawa telekomunikacyjne-
go-2000, a obecnie art. 139 Prawa telekomunikacyjnego-2004), w sytuacji gdy 
umowa taka nie została jeszcze zawarta lub pomiędzy stronami umowy istnieje spór 
dotyczący jej treści lub sposobu realizacji, który nie został rozstrzygnięty w postępo-
waniu administracyjnym przed Prezesem URTiP; po trzecie - w konsekwencji prowa-
dzi to do wniosku, że w sytuacji, gdy operator publicznej sieci telekomunikacyjnej 
obowiązany jest do ustalenia w umowie z innym operatorem warunków zapewniają-

 
15
cych dostęp do sieci telekomunikacyjnej, a w szczególności do budynków i infra-
struktury telekomunikacyjnej (art. 96 w związku z art. 79, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 
ust. 4 oraz art. 83 - art. 85 Prawa telekomunikacyjnego-2000 - a obecnie: art. 139 w 
związku z art. 27 - art. 30 i art. 31 ust. 1 oraz art. 33 Prawa telekomunikacyjnego-
2004), stwierdzenie w postępowaniu antymonopolowym wszczętym na podstawie 
art. 44 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie konkurencji i 
konsumentów, że operator publicznej sieci telekomunikacyjnej nadużywa pozycji 
dominującej na rynku właściwym przez przeciwdziałanie ukształtowaniu się warun-
ków niezbędnych do powstania lub rozwoju konkurencji następuje po uprzednim za-
warciu przez niego z innym operatorem umowy w sprawie warunków zapewniających 
dostęp telekomunikacyjny. 
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy podjął niniejszą uchwałę (art. 
390 k.p.c.).  
========================================