III SZ 6/97

Orzeczenie z dnia 5 marca 1998 r. III SZ 6/97 Wprowadzenie bezprawnie do obrotu znacznych ilości anabolików i le- ków psychotropowych uzasadnia wymierzenie sprawcy kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu aptekarza. Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Andrzej Konopka, Walerian Sanetra (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 1998 r. sprawy z odwołania obrońcy obwinionego Stanisława N. od orzeczenia Naczelnego Sądu Aptekarskiego w Warszawie z dnia 25 września 1997 r. [...] utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Aptekarskiego w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 1997 r. [...] o r z e k ł: 1. utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie, 2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża obwinionego Stanisława N. U z a s a d n i e n i e Stanisław N. wniósł odwołanie od orzeczenia Naczelnego Sądu Aptekarskiego z dnia 25 września 1997 r. [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Aptekarskiego w Poznaniu. Okręgowy Sąd Aptekarski w Poznaniu orzeczeniem z dnia 4 sierpnia 1997 r. [...] uznał obwinionego Stanisława N. za winnego tego, że „w okresie od 1 stycznia 1997 do 25 lutego 1997 wprowadził do obrotu poza aptecznego znaczne ilości ana- bolików i sprzedał bez recept: 24.859 op. Metanabolu 5 mg x 20 tabl., 3.114 op. Omnadrenu 250 x 5 amp., 4.544 op. Testosteronu prop. 0.1 ej., 0,025 g x 5 amp., ponadto wydał z apteki bez recept lekarskich antybiotyki i leki psychotropowe w iloś- ciach: Ampiciln 0,5 x 16 tabl. 529 op. Doxycicilin 0,1 x 10 tabl. 59 op. Cyclobarbital 2 calc. 0,2, x 10 44 op. Signopam 10 mg x 20 tabl. 1.17 op. Relanium 2 mg x 20 tabl. 21 op.”, tj, naruszenia art. 1, 6, 7, 8 i 9 pkt 4 Kodeksu Etyki Aptekarza RP oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 października 1992 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz. U. Nr 105, poz. 452 ze zm.) i za to wymierzył mu karę zawieszenia prawa wykony- wania zawodu aptekarza na okres dwóch lat. Rozpoznając odwołanie Stanisława N. od tego orzeczenia który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Aptekarski, uznał że ustalenia te są prawidłowe. Zostały one dokonane na podstawie wyników, przeprowadzonej przez Nadzór Farmaceutyczny w P., szczegółowej kon- troli przychodu i rozchodu środków farmaceutycznych z grupy sterydów anabolicz- nych (za okres od 2 stycznia 1997 r. do 25 lutego 1997 r.) oraz kontroli sprzedaży antybiotyków i leków psychotropowych. Obwiniony ustaleń tej kontroli nie kwestio- nował. W ocenie Naczelnego Sądu Aptekarskiego, mając na względzie materiał do- wodowy zebrany w sprawie, za zupełnie niezrozumiałe uznać należy zarzuty odwo- łania, jakoby przyjęte w zaskarżonym orzeczeniu ilości leków wynikały „z fikcyjnego protokołu policyjnego”. Ponadto skarżący pomija to, iż został skazany przez Sąd Rejonowy w P. nakazem karnym z dnia 11 czerwca 1997 r..[...] za występek z art. 67 ust. 4 ustawy z 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych na karę 1.000 zł grzywny. W odwołaniu od orzeczenia Naczelnego Sądu Aptekarskiego obwiniony po- nownie stawia zarzut, iż zaakceptowane w nim ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są błędne. Jego zdaniem Okręgowy Sąd Aptekarski „nie dysponował żad- nym materiałem że anaboliki wymienione w oskarżeniu zostały wprowadzone do ob- rotu poza apteką” oraz iż „odnośnie sprzedaży anabolików i leków psychotropowych stanowczo należy stwierdzić, że nie były one sprzedawane bez recept i również ta okoliczność jest niesporna albowiem nie ma w tym zakresie żadnych dowodów”. Po- nadto obwiniony uważa, że stopień szkodliwości społecznej zarzucanego mu czynu nie jest znaczny „albowiem postępowanie karne zakończyło się jedynie nakazem karnym”. W związku z tym uważa on, że zawieszenie prawa wykonywania zawodu aptekarskiego na okres dwóch lat jest orzeczeniem dolegliwym i „nie współmiernym do ewentualnego stopnia winy”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Zarzut odwołania, iż wina obwinionego nie została udowodniona jest goło- słowny, zaś twierdzenie, że wymierzona mu kara dwuletniego zawieszenia praw wy- konywania zawodu aptekarza jest zbyt wysoka (jeżeli przyjąć, iż popełnił on czyn, który mu się zarzuca), jest bezzasadny. W odwołaniu nie wskazano żadnych nowych czy istotnych okoliczności, które mogłyby być źródłem wątpliwości co do prawidło- wości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zarówno przez Okręgowy Sąd Aptekarski jak i przez Naczelny Sąd Aptekarski. W tym stanie rzeczy za prawidłowy należy uznać pogląd wyrażony w uzasadnieniu Sądu drugiej instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny, że obwiniony od 1996 r. zamawiał i kupował w hurtowniach farmaceutycznych znaczne ilości anabolików, zaś w okresie wskazanym w orzeczeniu Okręgowego Sądu Apte- karskiego wprowadził do obrotu poza- aptecznego, bez pokrycia w receptach, stery- dy anaboliczne w ilościach, które zostały w nim wskazane. Nie budzi również wątpli- wości to, że obwiniony sprzedał bez recept lekarskich anaboliki i leki psychotropowe w ilościach wskazanych w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji. Obwiniony w szcze- gólności nie twierdzi w odwołaniu, iż wyniki przeprowadzonej w jego aptece kontroli są nieprawidłowe, nie twierdzi też, że jest w stanie przedstawić recepty lekarskie, które wskazywałyby, że określone w orzeczeniu Okręgowego Sądu Aptekarskiego ilości anabolików i leków psychotropowych zostały przez niego sprzedane zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w przepisach określających warunki udostępniania leków i innych środków farmaceutycznych. W kwestii wysokości wymierzonej Stanisławowi N. kary należy stwierdzić, iż jest ona adekwatna do społecznej szkodliwości jego czynu. W tym zakresie zgodzić się należy z Naczelnym Sądem Aptekarskim gdy stwierdza on w swoim orzeczeniu, iż charakter przewinienia zawodowego, naganne motywy działania obwinionego, realne negatywne skutki wynikające dla zdrowia ludzkiego z niekontrolowanego ob- rotu anabolikami, stanowią tak istotne okoliczności obciążające, iż w pełni uzasad- niają orzeczenie kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu na okres dwóch lat. Wymierzona obwinionemu kara jest współmierna do popełnionego przez niego czynu zarówno z uwagi na jej zadania prewencyjne jak i ze względu na cel kary, którym jest sprawiedliwa odpłata. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================