III SW 54/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy pozostawił protest wyborczy A. K. bez dalszego biegu z powodu niespełnienia wymogów formalnych dotyczących zarzutów i dowodów.
A. K. wniósł protest wyborczy do Sądu Najwyższego, zarzucając naruszenia Kodeksu wyborczego, w tym nierówne finansowanie kampanii, problemy z głosowaniem osób bezdomnych i zameldowanych poza miejscem zamieszkania, a także nieatrakcyjne programy kandydatów. Państwowa Komisja Wyborcza i Prokurator Generalny wskazali na ogólnikowość zarzutów i brak dowodów. Sąd Najwyższy uznał, że protest nie spełnia wymogów formalnych określonych w Kodeksie wyborczym, w szczególności art. 82 § 1, i dlatego pozostawił go bez dalszego biegu.
Protest wyborczy wniesiony przez A. K. do Sądu Najwyższego dotyczył rzekomych naruszeń przepisów Kodeksu wyborczego podczas wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Protestujący podniósł zarzuty dotyczące nierównego dostępu do środków finansowych i mediów, możliwości wielokrotnego głosowania, głosowania przez osoby bezdomne, trudności w głosowaniu dla osób niezameldowanych w miejscu zamieszkania oraz nieatrakcyjnych programów politycznych kandydatów. Państwowa Komisja Wyborcza i Prokurator Generalny zakwestionowali zasadność tych zarzutów, wskazując na ich ogólnikowość i brak przedstawienia dowodów. Sąd Najwyższy, analizując protest pod kątem wymogów formalnych określonych w art. 82 § 1 i art. 321 § 3 Kodeksu wyborczego, stwierdził, że zarzuty nie dotyczyły bezpośrednio głosowania, ustalenia wyników głosowania ani wyników wyborów w rozumieniu przepisów regulujących formalne procedury. W związku z tym, że protest nie spełniał warunków do merytorycznego rozpoznania, Sąd Najwyższy postanowił pozostawić go bez dalszego biegu na podstawie art. 322 § 1 Kodeksu wyborczego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty podniesione w proteście nie spełniają wymogów formalnych określonych w Kodeksie wyborczym, ponieważ nie dotyczą bezpośrednio głosowania, ustalenia wyników głosowania ani wyników wyborów w rozumieniu przepisów regulujących formalne procedury.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że protest musi zawierać konkretne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu wyborczego mające wpływ na wynik wyborów lub zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko wyborom. Wniesiony protest zawierał zarzuty ogólnikowe, które nie mieściły się w zakresie formalnych procedur wyborczych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
pozostawić protest bez dalszego biegu
Strona wygrywająca
Państwowa Komisja Wyborcza
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej | instytucja | uczestnik |
| Prokurator Generalny | instytucja | uczestnik |
Przepisy (5)
Główne
k.w. art. 82 § § 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
Zarzucać dopuszczenie się przestępstwa przeciwko wyborom określonego w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników głosowania lub wyników wyborów, lub naruszenie przepisów kodeksu dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów, mającego wpływ na wynik wyborów.
k.w. art. 321 § § 3
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
Wnoszący protest powinien sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić i wskazać dowody, na których je opiera.
k.w. art. 322 § § 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
Pomocnicze
Konst. RP art. 129 § ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
k.k. § Rozdział XXXI
Kodeks karny
Przestępstwa przeciwko wyborom.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Protest nie spełnia wymogów formalnych określonych w Kodeksie wyborczym. Zarzuty są ogólnikowe i nie dotyczą bezpośrednio procedur wyborczych. Brak przedstawienia lub wskazania dowodów na poparcie zarzutów.
Odrzucone argumenty
Nierówne finansowanie kampanii i dostęp do mediów. Możliwość wielokrotnego głosowania. Głosowanie przez osoby bezdomne. Trudności w głosowaniu dla osób niezameldowanych. Nieatrakcyjne programy polityczne kandydatów.
Godne uwagi sformułowania
nie mieści się w zakresie i granicach protestu wyborczego nie spełniał on warunków do jego merytorycznego rozpoznania zarzuty wskazane w proteście w istocie nie dotyczą ani głosowania, ani ustalenia wyników głosowania, ani wyników wyborów
Skład orzekający
Jerzy Kuźniar
przewodniczący-sprawozdawca
Jolanta Frańczak
członek
Józef Iwulski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wymogi formalne składania protestów wyborczych do Sądu Najwyższego."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego rodzaju sprawy (protest wyborczy) i specyficznych przepisów Kodeksu wyborczego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy procedury składania protestów wyborczych i wymogów formalnych, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem wyborczym, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Jak poprawnie złożyć protest wyborczy? Sąd Najwyższy wyjaśnia kluczowe wymogi formalne.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III SW 54/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jolanta Frańczak SSN Józef Iwulski w sprawie z protestu A. K. przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, przy udziale: 1) Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej, 2) Prokuratora Generalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 czerwca 2015 r., postanawia: pozostawić protest bez dalszego biegu UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 maja 2015 r., A. K. wniósł do Sądu Najwyższego protest wyborczy twierdząc, że w trakcie wyborów doszło do naruszenia przepisów Kodeksu wyborczego, które - w jego ocenie - wypełniają znamiona przestępstwa przeciwko wyborom. Protestujący wskazał, że: 1. w trakcie kampanii wyborczej niektórzy kandydaci mieli do dyspozycji środki finansowe na kampanię wyborczą z budżetu Państwa, podczas gdy inni nie dysponowali takimi środkami, nadto kandydaci nie mieli równego dostępu do mediów i reklam, 2 2. zdarzały się przypadki wielokrotnego głosowania przez niektórych wyborców nie posiadających dowodu osobistego, którzy byli dopisywani do list wyborczych na podstawie zaświadczeń w związku z rzekomą wymianą dowodów osobistych, 3. występowały przypadki zorganizowanych głosowań przez ludzi bezdomnych, co sugeruje, że mogli być zmotywowani do głosowania na konkretnego kandydata, 4. osoby, które mieszkają i pracują w dużych miastach, a nie są tam zameldowane, nie mogły wziąć udziału w głosowaniu, ponieważ procedura dopisania na listę wyborczą jest bardzo uciążliwa, 5. kandydaci nie spełniali oczekiwań wyborców, gdyż przedstawiali nieatrakcyjne programy polityczne. W odpowiedzi na protest, Państwowa Komisja Wyborcza wskazała, że przedstawione w proteście zarzuty co do (1) finansowania kampanii wyborczej części kandydatów z budżetu państwa i nierównego dostępu kandydatów do telewizji, (2) możliwości wielokrotnego głosowania na podstawie nowego dowodu osobistego czy (3) głosowania przez osoby bezdomne są bezzasadne, zaś wnoszący protest nie przedstawił dowodu ani nawet nie uprawdopodobnił, że miał miejsce chociaż jeden przypadek naruszenia prawa. Komitety, które mają zarejestrowanego kandydata, dysponują takim samym czasem antenowym na emisję nieodpłatnych audycji wyborczych, a do Państwowej Komisji Wyborczej nie dotarły żadne skargi komitetów wyborczych uczestniczących w wyborach w sprawie naruszenia przepisów, dotyczących tej materii. Dokumentem umożliwiającym stwierdzenie tożsamości, na podstawie którego obwodowa komisja wyborcza obowiązana jest wydać głosującemu kartę do głosowania, jest każdy dokument ze zdjęciem umożliwiający stwierdzenie tożsamości wyborcy, a nie tylko dowód osobisty. Zakres danych wyborców umieszczonych w spisie wyborców umożliwia bowiem stwierdzenie ich tożsamości bez konieczności urzędowego potwierdzenia w tym dokumencie adresu zameldowania, czy zamieszkania. Należy przy tym zauważyć, że również przed wprowadzeniem nowego wzoru dowodu osobistego, który nie zawiera informacji o adresie zameldowania, możliwe było przedłożenie obwodowej komisji wyborczej dokumentu niezawierającego takiej informacji, np. 3 paszportu. Rejestr wyborców jest stały, a nie prowadzony w związku z konkretnymi wyborami lub referendum, zaś przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Kodeksu wyborczego nie uzależniają prawa wybierania od posiadania przez daną osobę miejsca zamieszkania. Natomiast zarzuty protestu co do (4) trudności w głosowaniu osób zamieszkałych w innym miejscu niż adres zameldowania czy też (5) oceny osób kandydujących w wyborach, nie spełniają wymogów określonych w art. 82 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21, poz. 112, ze zm.), winny więc być pozostawione bez dalszego biegu. Prokurator Generalny zajmując stanowisko wobec zarzutów protestu, wskazał, że część zarzutów sformułowanych w proteście wyborczym wniesionym przez A. K. dotyczy wprawdzie przebiegu głosowania, lecz zostały one sformułowane ogólnikowo, a na ich poparcie protestujący nie przedstawił, ani nie wskazał żadnych dowodów. Zgodnie z art. 321 § 3 Kodeksu wyborczego wnoszący protest powinien sformułować w nim konkretne zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody pozwalające na weryfikację zasadności tych zarzutów. W związku z powyższym Prokurator Generalny wyraził pogląd, że przedmiotowy protest wyborczy, powinien zostać pozostawiony bez dalszego biegu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 129 ust. 2 Konstytucji RP wyborcy przysługuje prawo zgłoszenia do Sądu Najwyższego protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do art. 321 § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy, wnoszący protest powinien sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić i wskazać dowody, na których je opiera. Protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, aby mógł być przedmiotem merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy, musi spełniać wymogi przewidziane w art. 82 § 1 Kodeksu wyborczego, a więc zarzucać dopuszczenie się przestępstwa przeciwko wyborom określonego w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników głosowania lub wyników wyborów (takiego zarzutu protestujący nie sformułował) 4 lub naruszenie przepisów kodeksu dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów, mającego wpływ na wynik wyborów. Zarzuty wskazane w proteście w istocie nie dotyczą ani głosowania, ani ustalenia wyników głosowania, ani wyników wyborów, bowiem jako „przepisy dotyczące głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów” można traktować tylko przepisy regulujące formalne procedury, znajdujące zastosowanie do postępowania przed ustawowymi organami wyborczymi. Zatem wniesiony protest oparty na wskazanym w nim zarzutach nie mieści się w zakresie i granicach protestu wyborczego, co oznacza, że nie spełniał on warunków do jego merytorycznego rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 322 § 1 Kodeksu wyborczego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI