III SO/Lu 6/07

III SO/Lu 6/07 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odmówiono wymierzenia grzywny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 55 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, , , po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.B. o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie p o s t a n a w i a: odmówić wymierzenia grzywny.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 kwietnia 2007 r. W.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z jego odmową przekazania sądowi skargi wnioskodawcy z dnia [...] lutego 2007 r. dotyczącej naruszenia prawa w przedmiocie załatwienia prośby wnioskodawcy z dnia [...] listopada 2006 r., która dotyczyła umorzenia mandatu karnego.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że w odpowiedzi na jego skargę z dnia [...] lutego 2007 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, komendant pismem z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] poinformował skarżącego o odmowie przesłania skargi do sądu, informując jednocześnie, że skarżący sam to może uczynić.
Zdaniem wnioskodawcy komendant bezpodstawnie usiłuje przerzucić swoje obowiązki nałożone na niego art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na wnioskodawcę.
Wezwany do udzielenia odpowiedzi na wniosek, komendant poinformował, że wniesioną do Komendy Powiatowej Policji przez W.B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przekazano zgodnie z Zarządzeniem nr [...] KGP z dnia [...] maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji do Komendy Wojewódzkiej Policji, a następnie po uzyskaniu od niej pisma w tej sprawie, udzielono odpowiedzi W.B..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie podziela stanowiska organu Komendanta Powiatowego Policji, że organ ten ma uprawnienie do zbadania, czy dana sprawa należy do kognicji sądu administracyjnego. Kwestia oceny, czy czynności prowadzone przed Komendantem Powiatowym Policji w sprawie wniosku W.B. o umorzenie mandatu karnego, niezależnie od tego, czy zakończyły się decyzją administracyjną, czy nie, podlegają właściwości sądu administracyjnego należy do uprawnień sądu administracyjnego. Organ jest zobowiązany wyłącznie do przekazania skargi do sądu administracyjnego sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy z dnia sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - bez uzależniania wypełnienia tego obowiązku od własnej oceny, czy ma do czynienia ze sprawą sądowoadministracyjną.
Zatem po wniesieniu przez W.B. skargi do sądu administracyjnego do Komendanta Powiatowego Policji, Komendant Powiatowy Policji zobowiązany był przesłać tę skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której miał możliwość wypowiedzenia się co do charakteru sprawy, której skarga dotyczy.
Zgodnie z art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu 3d sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny, jeżeli organ ten nie przekazuje w ustawowym terminie skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Instrument wymierzenia organowi grzywny w wypadku niepodjęcia przez organ w terminie określonych ustawą czynności zmierza do zdyscyplinowania organów do terminowego wypełniania ustawowych obowiązków. Ustawodawca redagując przepis 55 § 1 cyt. ustawy upoważnił sąd do wyboru konsekwencji zaniechania przez organ :onania obowiązków - sąd "może" na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu grzywny; nie jest jednak do wymierzenia grzywny zobligowany. Powyższe wskazuje na fakultatywny charakter przewidzianej w ww. przepisie sankcji. Tak skonstruowany przepis rodzi konieczność dokonania przez sąd wszechstronnej oceny co do tego, czy zachodzą okoliczności usprawiedliwiające nałożenie grzywny.
Należy zatem przyjąć, że sąd nie musi wymierzyć grzywny, mimo wystąpienia określonych w ustawie przesłanek jej wymierzenia, jeżeli uzna to za celowe. Oznacza że mogą wystąpić okoliczności, które uzasadniają odstąpienie od wymierzenia grzywny.
Zaniechanie przez Komendanta Powiatowego Policji przesłania skargi sądowi wypełnia przesłankę wymierzenia organowi grzywny wymienioną wart. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże w ocenie sądu zachodzą okoliczności, które uzasadniają odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny, wynikające z charakteru sprawy, której dotyczy skarga wnioskodawcy.
Podkreślić należy, że z dokumentów załączonych do wniosku o wymierzenie grzywny oraz do odpowiedzi organu na wniosek wynika, że mandatem z dnia [...] września 2005 r. wymierzono W.B. grzywnę. Pismem z dnia 3 listopada 2006 r. W.B. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o umorzenie mandatu. W odpowiedzi na pismo W.B. Komendant Powiatowy Policji poinformował, że Komenda Powiatowa Policji nie jest organem właściwym do rozpatrywania wniosków o umorzenie czy wznowienie postępowania w sprawie mandatu karnego.
W tym miejscu należy wskazać, że do wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania mandatowego właściwy jest sąd okręgowy (art. 113 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia; Dz. U. z 2001 r. nr 106, poz. 1148 ze zm.) oraz że w istocie komendant powiatowy policji nie jest właściwy do umarzania należności pieniężnych z mandatów karnych. Z przepisów obowiązującego prawa wynika, że uiszczone należności pieniężne z mandatów karnych nie podlegają umorzeniu. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. nr 249, poz. 2104 ze zm.) według brzmienia na dzień złożenia wniosku - umorzone mogą zostać tylko należności pieniężne, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, przypadające państwowym jednostkom sektora finansów publicznych, o których mowa wart. 20, 21,24-27 oraz 29 i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu realizacji zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami. Organy policji, które klasyfikowane są jako służby zespolone administracji rządowej, do wymienionych jednostek nie należą.
Na marginesie zwrócić należy uwagę na przepis art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego oraz na przepis art. 66 § 3, zgodnie z którym jeżeli podanie niesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu (przy czym przekazanie i zwrot podania następuje w drodze zaskarżalnego zażaleniem postanowienia).
Z powyższego wynika, że zarówno sprawa wznowienia postępowania mandatowego, jak i umorzenia należności z mandatu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Naruszenie obowiązku terminowego przekazania skargi do sądu administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji przyniosło obiektywnie szkody wnioskodawcy, gdyż nie ma wpływu na strzygnięcie wniosków W.B. co do istoty, tj. uchylenia lub umorzenia mandatu oraz na możliwość zajęcia się przez sąd administracyjny tymi sprawami.
Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że, pomimo iż organ wbrew ustawowemu obowiązkowi skargi sądowi nie przekazał, to z uwagi na to, że świetle powołanych powyżej okoliczności strona nie doznała szkody wywołanej zachowaniem organu, a zdyscyplinowanie organu nie przyniosłoby obiektywnych skutków w sprawie umorzenia mandatu wnioskodawcy, należy odmówić wymierzenia kary Komendantowi Powiatowemu Policji z tytułu uchylania się od wykonania obowiązku przekazania skargi sądowi.
Z tych względów na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie postanowił jak w sentencji postanowienia.