III SO/Gd 7/22

III SO/Gd 7/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Sygn. powiązane
III OSK 2766/23 - Wyrok NSA z 2025-05-29
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 54, art. 55. art. 270, art. 271, art. 272, art. 273, art. 280, art. 281 i art. 282
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant: Starszy asystent sędziego Maja Pietrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi K. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt III SO/Gd 3/22 w sprawie z wniosku K. G. o wymierzenie Rektorowi Politechniki Gdańskiej grzywny z powodu nieprzekazania w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi oddala skargę.
Uzasadnienie
K. G. (dalej również jako "strona" lub "skarżący") wniósł w dniu 20 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt III SO/Gd 3/22 zakończonego wydaniem przez tutejszy Sąd postanowienia z dnia 12 maja 2022 r. w przedmiocie wymierzenia grzywny Rektorowi Politechniki Gdańskiej (w skrócie jako - "organ" lub "Rektor PG") za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy.
Okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy przedstawiają się następująco:
Decyzją z dnia 30 października 2018 r., nr DEC/5457/2018 Dziekan Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej skreślił K. G. z listy studentów w roku akademickim 2018/2019 na kierunku [...] w związku z nieuzyskaniem zaliczenia semestru w określonym terminie. W dniu 6 grudnia 2018 r. K. G. wniósł odwołanie od decyzji, a następnie skargę na bezczynność Rektora Politechniki Gdańskiej w przedmiocie nierozpoznania tego odwołania (sprawa sygn. akt III SAB/Gd 76/21 zmieniona następnie na sygn. akt III SAB/Gd 54/22). Ostateczną decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r., nr 24/2021 r. Rektor Politechniki Gdańskiej orzekał o utrzymaniu w mocy decyzji Dziekan Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej z dnia 30 października 2018 r., nr DEC/5457/2018.
W dniu 27 września 2021 r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Rektora PG skargę na decyzję tego organu z dnia 9 sierpnia 2021 r., nr 24/2021 r. wydaną w przedmiocie skreślenia z listy studentów (sprawa sygn. akt III SA/Gd 410/22).
Następnie dnia 7 marca 2022 r. K. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o wymierzenie Rektorowi Politechniki Gdańskiej grzywny wskazując, że organ nie dopełnił wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") obowiązku przekazania do sądu jego skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt III SO/Gd 3/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy z wniosku K. G. z dnia 7 marca 2022 r. wymierzył Rektorowi Politechniki Gdańskiej grzywnę w wysokości 5.000 zł.
W uzasadnieniu postanowienia m.in. wskazano, że Rektor PG otrzymał skargę w dniu 29 września 2021 r., jednak skarga ta wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi we właściwym trybie wpłynęła do Sądu, przekazana przez organ dopiero w dniu 22 kwietnia 2022 r., gdzie została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 410/22. Przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do sądu nastąpiło zatem dopiero w 6 miesięcy po upływie ustawowego terminu określonego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w sprawie ziściły się zatem przesłanki wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. Jak wskazano bowiem w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym, przedmiotowa grzywna ma bowiem nie tylko charakter dyscyplinujący ale także represyjny i prewencyjny.
Postanowienie stało się prawomocnie od dnia 11 czerwca 2022 r.
Pismem z dnia 20 lipca 2022 r. K. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem. Przedmiotowa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SO/Gd 7/22.
Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że w przypadku uwzględnienia jego skargi o wznowienie postępowania oczekuje od Sądu zobowiązania Rektora PG do niezwłocznego przesłania kompletnych akt administracyjnych sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Gd 410/22, to jest teczki akt osobowych studenta, a także wnosi o zwiększenie przez Sąd kwoty grzywny wymierzonej Rektorowi PG w związku z dalszym niewywiązywaniem się w pełni z obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi aktami administracyjnymi oraz w związku z uchylaniem się od wykonania zobowiązań Sądu.
Podkreślił, że Rektor PG został "zobowiązaniem z dnia 31 maja 2022 r." wezwany już przez Sąd do niezwłocznego przesłania kompletnych akt administracyjnych sprawy. Skarżący upatruje podstawy do wznowienia postępowania w ujawnieniu nowej okoliczności, która nie mogła być wzięta pod uwagę w chwili wydania postanowienia z dnia 12 maja 2022 r. W ocenie skarżącego, okolicznością to jest fakt, że pomimo przekazania po terminie skargi do Sądu, Rektor PG nie wywiązał się w pełni z ciążącego na nim z mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, gdyż przekazane wraz ze skargą akta administracyjne nie były kompletne. Skarżący wymienił, że w aktach administracyjnych sprawy dotyczącej skreślenia z listy studentów brak było, w jego ocenie, dokumentów w postaci: decyzji z dnia 30 września 2018 r., nr DEC/5457/2018, aktu administracyjnego, który regulowałby rozpoczęcie przez skarżącego jakichkolwiek studiów na Politechnice Gdańskiej w dniu 1 października 2018 r., zaproszenia na mediacje i zwolnień lekarskich.
Skarżący wskazał dalej, że jego zdaniem, wymienione dokumenty stanowią oczywisty przykład pokazujący, że akta administracyjne sprawy III SA/Gd 410/22, nie są wciąż kompletne. Najistotniejszy jest tu fakt wprowadzenia przez Politechnikę Gdańską do systemu POL-on informacji o skreśleniu skarżącego z listy studentów w dniu 30 września 2018 r., które nigdy nie miało miejsca, a fakt nieprzeprowadzenia tego skreślenia jest z kolei jednym z najważniejszych dowodów w sprawie III SA/Gd 410/22, skoro jej przedmiotem ma być ustalenie w jaki sposób Rektor PG mógł podtrzymać decyzję o skreśleniu studenta z kierunku inżynierskiego z powodu niezłożenia pracy licencjackiej. Skarżący zaznaczył, że w związku z jego wnioskiem z dnia 20 maja 2022 r. WSA w Gdańsku zobowiązał Rektora PG do przedłożenia teczki akt osobowych. Wezwanie zostało doręczone organowi 1 czerwca 2022 r., wobec czego siedmiodniowy termin minął 8 czerwca 2022 r. Pomocnik organu wniósł jednak o przedłużenie terminu do 20 czerwca 2022 r., przy czym skarżący wskazał, że do dnia wystąpienia przez niego z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SO/Gd 3/22 organ nie wiązał się z ciążącego na nim zobowiązania w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 410/22.
W ocenie skarżącego, fakt nieprzekazania przez organ jego teczki akt osobowych studenta do sprawy o sygn. akt III SA/Gd 410/22, przedłuża stan naruszenia obowiązków organu, za które został on ukarany grzywną w sprawie III SO/Gd 3/22. Bez teczki akt osobowych studenta zawierającej m.in. zwolnienia skarżącego, Sąd nie będzie mógł bowiem, rozpoznać jego sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Gd 410/22. Jednocześnie skarżący nie może zapoznać się z teczką akt osobowych przed terminem rozprawy w sprawie III SA/Gd 410/22, celem zgłoszenia do sądu ewentualnych braków w zawartości teczki, tak jak w dniu 20 maja 2022 r. zgłosił Sądowi braki w przesłanych aktach administracyjnych przez organ.
W dniu 4 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyroki w sprawach zainicjowanych skargami K. G.. W sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 54/22 WSA w Gdańsku wydał wyrok stwierdzający, że Rektor PG dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania K. G. od decyzji Dziekana Wydziału Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej z dnia 30 października 2018 r., nr DEC/5457/2018, gdzie bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżącemu przyznano od Rektora PG sumę pieniężną w wysokości 5.000 złotych oraz zasądzono zwrot kosztów postępowania od Rektora PG na rzecz skarżącego. W pozostałym zakresie skargę oddalono.
W sprawie o sygn. akt III SA/Gd 410/22 WSA w Gdańsku wydał wyrok oddalający skargę K. G. na decyzję Rektora Politechniki Gdańskiej z dnia 9 sierpnia 2021 r., nr 24/2021 w przedmiocie skreślenia z listy studentów.
Pismem procesowym z dnia 2 listopada 2022 r. skarżący dokonał uzupełnienia skargi w niniejszej sprawie.
W jej uzupełnieniu skarżący wskazał na istotne w jego ocenie nowe okoliczności sprawy, to jest fakt, że teczka akt osobowych została co prawda ostatecznie przekazana przez Rektora PG do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jednak z czterdziestodniowym opóźnieniem. Spowodowało to w konsekwencji, że skarżący mógł się z nią zapoznać dopiero w dniu 2 sierpnia 2022 r., a zatem na dwa dni przed rozprawą. W ocenie skarżącego, przekazana teczka akt osobowych studenta wciąż była niepełna, ponieważ nie było w niej zwolnień lekarskich za okres do 20 listopada 2019 r. Z tych względów skarżący stanął na stanowisku, że o nowej okoliczności, w postaci wskazywanego przez niego braku zwolnień lekarskich w aktach administracyjnych sprawy III SA/Gd 410/22, dowiedział się dopiero podczas przeglądania akt, w dniu 2 sierpnia 2022 r. Wskazuje na powyższe w związku z obowiązkiem uprawdopodobnienia dowiedzenia się o nowej okoliczności w ustawowym terminie. W tym dniu stwierdził, że w aktach w dalszym ciągu nie ma zwolnień lekarskich.
Skarżący podkreślił, że nadrzędnym celem jego skargi o wznowienie postępowania w sprawie III SO/Gd 3/22 jest "wniosek o zobowiązanie Rektora Politechniki Gdańskiej do wywiązania się z obowiązku do przekazania kompletnych akt administracyjnych sprawy oraz zobowiązania do nadesłania kompletnych akt osobowych studenta, celem uzupełnienia postępowania dowodowego". Niezależnie od tego domaga się, aby Sąd zwiększył kwotę grzywny, zasądzoną w postanowieniu III SO/Gd 3/22, ponieważ Rektor PG mając świadomość obowiązku przekazania kompletnych akt sprawy, a więc obejmujących także zwolnienia lekarskie, nie wywiązał się z tego obowiązku.
Na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego nie ma uzasadnionych podstaw.
Instytucja wznowienia postępowania stwarza - w drodze wyjątku - możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwana dalej -"p.p.s.a.") wskazuje warunki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego przysługuje od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie dotyczącego całości sprawy i jest ostatnim orzeczeniem w postępowaniu. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest w szczególności postanowienie o umorzeniu postępowania oraz o odrzuceniu skargi (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r. s. 537). Przepis art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje natomiast możliwości wznowienia postępowania incydentalnego to jest zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowo-administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OZ 942/18).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowienie z dnia 12 maja 2022 r. jest niewątpliwie orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie III SO/Gd 3/22. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 11 czerwca 2022 r.
Następnie wskazać należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie, o którym mowa w przepisie art. 280 p.p.s.a. nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze: skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie: powinna być wniesiona w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 910/17).
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W niniejszej sprawie skarżący zachował termin do wniesienia skargi. Skarga została osobiście wniesiona do Sądu w dniu 20 lipca 2022 r., a okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia była skarżącemu wiadoma w dniu 20 maja 2022 r., gdyż w tym dniu wniósł o uzupełnienie akt administracyjnych w sprawie III SA/Gd 410/22 (okoliczność poza sporem). Tak więc termin przewidziany w przepisie art. 277 p.p.s.a. został zachowany.
Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Stosownie do treści art. 272 p.p.s.a można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (§ 2a). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).
W myśl art. 273 p.p.s.a można żądać wznowienia na tej podstawie, że:
1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1).
Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2).
Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).
W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji, gdy błędnie przywołano przepis stanowiący podstawę wznowienia, konieczna jest ocena, czy pomimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 1473/12).
Pomimo, że skarżący nie precyzuje konkretnej podstawy wznowieniowej, to dokonując analizy treści skargi o wznowienie postępowania oraz jej uzupełnienia, wywieść należy, że opiera się ona na wykryciu "nowej okoliczności", którą stanowi niekompletność akt administracyjnych przekazanych przez Rektora PG. Ta "nowa okoliczność" powinna być, zdaniem skarżącego, wzięta pod uwagę w chwili wydania w dniu 12 maja 2022 r. postanowienia wymierzającego organowi grzywnę. Zatem chodzi tu o podstawę wznowieniową przewidzianą w art. 273 § 2 p.p.s.a., odnoszącą się do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
W przedmiotowej sprawie po wstępnym zbadaniu skargi na posiedzeniu niejawnym Sąd zdecydował o wyznaczeniu rozprawy (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, jeszcze raz bada okoliczności będące już przedmiotem kontroli na posiedzeniu niejawnym, to jest, czy skarga została wniesiona w terminie i czy została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W doktrynie utrwalony jest pogląd, że negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie wniosku (skargi) na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., a nie jego odrzucenie w oparciu o art. 281 p.p.s.a. (por. H.Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Sp. z o.o. W-wa 2005 - str. 679, 681. Powyższe stanowisko dominuje również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. np.: wyrok NSA z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. FSK 2654/04; postanowienie z dnia 10 maja 2005 r., sygn. OSK 1342/04).
Nie budzi wątpliwości, że rozpoznanie zasadności podstaw skargi następuje wyłącznie na rozprawie. Merytorycznej oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego Sąd dokonał w oparciu o art. 273 § 2 p.p.s.a.
Dla prawidłowej oceny ważne jest jakiego postępowania sądowo-administracyjnego dotyczy żądanie wznowienia. Przedmiot takiego postępowania określa bowiem jakie okoliczności miały znaczenie dla prawidłowego rozpoznania konkretnej sprawy. Przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., określając podstawę wznowieniową, jednoznacznie stanowi o okolicznościach i dowodach "które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy". Przy czym, w realiach rozpoznawanej skargi trzeba zauważyć, że skarżący choć domaga się wznowienia postępowania w sprawie wymierzenia organowi grzywny z powodu nie przekazania sądowi w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (III SO/Gd 3/22), to jednocześnie wskazuje na okoliczności (brakujące w aktach dokumenty), które jego zdaniem, ważne są dla prawidłowego rozpoznania sprawy III SA/Gd 410/22, dotyczącej skreślenia z listy studentów. Skarżący stoi na stanowisku, że organ nie wypełnił i nadal nie wypełnia nienależycie ciążącego na nim obowiązku, co wpływa na wynik tej sprawy.
Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika natomiast, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Należy zaaprobować stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 7 maja 2014 r., w sprawie II GZ 231/14, w którym Sąd ten podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GZ 105/10; 27 września 2011 r. sygn. akt II GZ 431/11). Stanowisko to jest aktualne w judykaturze i zgodnie z nim wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie 30-dniowego terminu przekazania sądowi tych dokumentów (por. postanowienie NSA z 17 maja 2022 r., III OZ 309/22 czy postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2022 r., II SO/Po 2/22).
Podstawowym warunkiem wymierzenia grzywny jest zatem przekroczenie przez organ ustawowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd administracyjny w tym postępowaniu musi więc ustalić czy organ uchybił terminowi w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy czy też temu terminowi nie uchybił. Jest to okoliczność istotna dla prawidłowego rozpoznania wniosku inicjującego to postępowanie, która bezpośrednio wpływa na wynik sprawy -w postaci wymierzenia organowi grzywny.
Tak więc, w postępowaniu w sprawie III SO/Gd 3/22, uwzględniając treść przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd był przede wszystkim zobowiązany zbadać czy w terminie trzydziestu dni, od daty jej wpływu do organu, Rektor PG przekazał skargę, akta sprawy i odpowiedź na skargę. Takie ustalenie zostało w sprawie dokonane i legło ono u podstaw wymierzenia w dniu 12 maja 2022 r. organowi grzywny. Jak czytamy między innymi w uzasadnieniu postanowienia "wymierzając grzywnę w wysokości 5000 zł., Sąd uznał, że kwota ta jest adekwatna do stopnia zawinienia obciążonego nią podmiotu oraz zapewni, iż organ dołoży w przyszłości należytej staranności przy terminowym wywiązywaniu się z nałożonych obowiązków. Należy bowiem podkreślić, że skarga została przekazana sądowi dopiero w pół roku po upływie terminu ustawowego". W postępowaniu tym, nie były i nie mogły być dokonywane ustalania dotyczące kompletności przekazanych, gdyż nie warunkują one możliwości wymierzenia organowi grzywny.
Skarżący natomiast, jak już powyżej zaznaczono, istnienia podstawy wznowieniowej w sprawie III SO/Gd 3/22 upatruje w wykryciu "nowej okoliczności" jaką jest niekompletność akt administracyjnych przekazanych przez Rektora PG w dniu 22 kwietnia 2022 r. wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. W skardze o wznowienie postępowania i w jej uzupełnieniu, skarżący powołuje się na brak w przekazanych przez organ aktach dokumentów, w tym aktów administracyjnych o skreśleniu i rozpoczęciu przez niego studiów na Politechnice Gdańskiej, zaproszenia na mediacje czy zwolnień lekarskich. Skarżący akcentował, że mimo zobowiązania organu przez Sąd w sprawie III SA/Gd 410/22 do przesłania brakującej teczki osobowej, nadal nie ma w niej zwolnień lekarskich.
Jednak okoliczność czy przekazane przez organ z przekroczeniem ustawowego terminu akta są kompletne i czy są w nich dokumenty, które w ocenie skarżącego, powinny się tam znajdować, nie jest istotna dla wymierzenia organowi grzywny w świetle treści przywołanych przepisów p.p.s.a. Fakt przekroczenie przez organ ustawowego terminu i wniosek o wymierzenie grzywny są wystarczające do jej prawidłowego nałożenia. Dlatego "nowa okoliczność" w postaci niekompletności akt (braku dokumentów), nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy w postaci nałożenia grzywny na organ. Ponadto, skarżący istnienia takiego związku nie wykazał.
Można dodać, że grzywnę wymierza się również w sytuacji gdy skarga wraz z aktami nie została jeszcze przekazana do Sądu czyli kiedy nie jest wiadome, czy i w jakim stanie akta administracyjne wraz ze skargą zostaną przekazane przez organ. Innymi słowy, kiedy Sąd nie jest jeszcze w posiadaniu akt. Trudno byłoby w takiej sytuacji upatrywać istnienia jakiegokolwiek związku pomiędzy kompletnością przekazywanych akt a wymierzeniem grzywny.
W aspekcie dokonanych rozważań nie można nie zauważyć, że uwzględniając wniosek o wymierzenie grzywny, Sąd nie zobowiązuje organu ani do nadesłania akt sprawy, ani tym bardziej do nadesłania akt kompletnych i uporządkowanych. Ponadto, trzeba wyjaśnić skarżącemu, że nawet ewentualne wznowienie postępowania w sprawie III SO/Gd 3/22, nie mogło by doprowadzić do oczekiwanego przez niego skutku, a mianowicie do zobowiązania Rektora PG do uzupełnienia akt sprawy III SA/Gd 410/22. Analiza treści wniesionej skargi o wznowienie postępowania oraz jej uzupełnienie, jednoznacznie wskazują, że działania skarżącego zmierzają de facto do uzupełnienia akt administracyjnych w sprawie III SA/Gd 410/22. Temu też celowi ma służyć domaganie się przez skarżącego w ramach wznowionego postępowania podwyższenia orzeczonej grzywny. Przy czym skarżący, co nie było kwestionowane, podjął starania o uzupełnienie przekazanych akt administracyjnych w sprawie III SA/Gd 410/22, wnioskując o brakujące dokumenty. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Nie może budzić wątpliwości, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Sąd ma więc obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu (zob. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06). Takiej oceny musiał dokonać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydając w dniu 4 sierpnia 2022 r. wyrok w sprawie III SA/Gd 410/22.
Skarżący domagając się wznowienia postępowania, wydaje się nie rozgraniczać odrębnych postępowań, jakimi są sprawa o wymierzenie grzywny i sprawa skreślenia z listy studentów. Postępowanie w sprawie wymierzenia organowi grzywny jest samodzielnym postępowaniem wszczynanym na wniosek w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków procesowych określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, co zostało już w rozważaniach podniesione.
Trzeba też podkreślić, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny ("Sąd może"), wobec tego nawet w przypadku spełnienia omówionych przesłanek, sąd nie jest zobligowany do orzeczenia grzywny. W świetle tej regulacji, nie budzi wątpliwości, że ustawodawca sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny pozostawił również swobodny zakres ustalenia jej wysokości, to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga o wznowienie postępowania nie spełnia przesłanki, na którą skarżący się powoływał. "Nowa okoliczność" w postaci niekompletności przekazanych przez organ akt administracyjnych, nie mogła mieć wpływu na wynik prawomocnie zakończonej sprawy w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Nie może ona stanowić podstawy żądania wznowienia postępowania. Nie można zatem przyjąć, że doszło do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych (lub środków dowodowych), które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 282 § 2 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania jako niezasadną oddalił.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).