III SO/Gd 18/25

III SO/Gd 18/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-01-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Maja Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono wniosek - kończące SO, SPP
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3, art. 58 § 1 pkt 1, art. 64 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. W. o nakazanie Miejskiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku wykonania wyroku Sądu Rejonowego postanawia odrzucić wniosek. .
Uzasadnienie
Ł. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "wniosek o wydanie wyroku w sprawie niewykonania wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku – sygn. akt VI 382/24" z dnia 29 lipca 2025 r. przez Miejski Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku "poprzez wyrażenie stanowiska nr MZON.4162.25.2025 z dnia 18 listopada 2025 r."
Ł. W. wyjaśnił, że wystąpił do Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku z wnioskiem o wydanie karty parkingowej, który to wniosek w 2023 r. został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na brak prawomocnego orzeczenia (zawiadomienie z 2023 r.). Wnioskodawca zaznaczył, że decyzja ta (dopisek Sądu: pozostawienie wniosku bez rozpoznania) "zdaje się być akceptowalna".
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2025 r. o sygn. akt VI 382/24 Sąd Rejonowy w Gdańsku, w wyniku wniesionego przez Ł. W. odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim z dnia 2 kwietnia 2024 r. znak WZAON.9531.1.227/2024, zmienił zaskarżone orzeczenie ustalając, że Ł. W. ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszenia się i spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Ł. W. zaznaczył, że zwrócił się wobec tego do Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku o wykonanie ww. wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z 2025 r. i wydanie karty parkingowej w oparciu o wniosek złożony w 2023 r., co nie zostało wykonane, gdzie zażądano od niego złożenia nowego wniosku o wydanie karty parkingowej.
Do opisanego wniosku, skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnioskodawca dołączył kopie dokumentów, w tym ww. zawiadomienia z 2023 r., ww. wyroku sądu powszechnego z 2025 r., pisma informacyjnego Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku z dnia nr MZON.4162.25.2025 z dnia 18 listopada 2025 r., gdzie wyjaśniono wnioskodawcy, że aby mógł otrzymać kartę parkingową dla osoby niepełnosprawnej musi złożyć wniosek o wydanie karty parkingowej, odpowiadający wskazanym w piśmie informacyjnym wymogom. Wyjaśniono również, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego oraz że na etapie 2023 r. zakończenie sprawy było uzasadnione, ponieważ złożenie wniosku w 2023 r. nastąpiło przed wydaniem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 2024 r. Zaznaczono, że w 2023 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o kartę parkingowa, to jest dostarczenie prawomocnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jednak wobec braku uzupełnienia braku dokumentacji przez wnioskodawcę w 2023 r. wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Postępowanie przez sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej jako "p.p.s.a." )
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.)
Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Poza skargą, z ustawy p.p.s.a. można wywieść, że złożenie określonego rodzaju wniosków - z uwagi na ich przedmiot - również może wszcząć odrębne postępowanie sądowoadministracyjne.
Przykładem tego rodzaju wniosku jest przewidziany w przepisach ustawy p.p.s.a. wniosek o wymierzenie grzywny organowi (art. 55 § 1 p.p.s.a.) za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Ustawa p.p.s.a. przewiduje ponadto, że grzywna, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. może być wymierzona również w razie niewykonania wyroku sądu administracyjnego określonego rodzaju. Zgodnie bowiem z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Zgodnie więc z art. 63 p.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią postępowanie sądowe wszczyna się też na wniosek. Wnioski te wnosi się bezpośrednio do sądu. Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się przy tym odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Odpowiednie w tym zakresie zastosowanie ma m.in. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Jeżeli zatem przepisy ustawy nie przewidują, aby w określonej materii istniała podstawa prawna do wniesienia wniosku i wszczęcia w związku z tym postępowania sądowoadministracyjnego, a więc gdy rozpoznanie wniosku nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wniosek podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. jako z tej przyczyny niedopuszczalny.
Sytuacja taka, w ocenie Sądu, zaistniała w przedmiotowej sprawie.
Przepisy ustawy p.p.s.a., ani też przepisy ustaw szczególnych nie przewidują bowiem kompetencji sądu administracyjnego do rozpoznawania wniosków dotyczących niewykonania wyroku sądu powszechnego. Sąd administracyjny nie jest też uprawniony przez przepisy prawa, aby nakazywać, czy egzekwować wykonanie wyroku sądu powszechnego.
W tej sprawie w szczególności nie można uznać, aby wniosek strony skarżącej stanowił skargę na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis ten ze swej istoty nie odnosi się do niewykonania wyroków sądów powszechnych. Wprost wskazano w nim bowiem na wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a więc wyrok sądu administracyjnego wydany w oparciu o art. 149 p.p.s.a. Jest to więc odrębna skarga wniesiona przez uprawiony podmiot (stronę wcześniej toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego), a więc czynność inna od skargi, w wyniku rozpoznania której został wydany wyrok sądu administracyjnego niewykonany przez organ.
Ł. W. nie złożył także analizowanego wniosku w trybie, czy przedmiocie właściwym dla skarg objętych właściwością sądu administracyjnego, określoną w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wniosek strony został złożony bezpośrednio do tutejszego Sądu z zaznaczeniem, że nie jest on wnoszony za pośrednictwem organu. Bezpośrednio wskazano w nim też, że intencją strony jest, aby w efekcie sąd administracyjny wydał wyrok w przedmiocie niewykonania określonego wyroku sądu powszechnego. Strona nie wskazała jako zaskarżonego aktu, ani czynności wymienionych w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. Strona nie zakwestionowała zatem żadnego aktu organu administracji publicznej podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Dodać w tym zakresie też należy, że wskazywane we wniosku pismo z dnia 18 listopada 2025 r., mające w ocenie wnioskodawcy stanowić o niewykonaniu wyroku sądu powszechnego, jest pismem informacyjnym, w którym wskazano wnioskodawcy pod jakimi warunkami otrzyma kartę parkingową. Nie jest to odmowa wydania karty parkingowej, ani jakiegokolwiek rozstrzygnięcie o charakterze władczym o uprawnieniu wnioskodawcy w zakresie prawa do otrzymania karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej.
Strona nie zaskarżała również bezczynności organu w przypadkach, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Wnioskodawca nie kwestionuje, że pozostawienie jego wniosku o wydanie karty parkingowej w 2023 r. było w chwili dokonania tej czynności akceptowalne. Obecnie zaś, posiadając już od 2024 r. stosowne orzeczenie dotyczącego stopnia niepełnosprawności, zmienione wyrokiem sądu powszechnego z 2025 r. wnioskodawca, jak sam podnosi, nie składał po 2023 r. nowego wniosku o wydanie karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej.
Zgodnie z przyjętą na gruncie polskiego sądownictwa administracyjnego zasadą ogólną skargowości, do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot. Dysponentem wniosku jest więc wnioskodawca. Przy wyrażeniu przez wnioskodawcę wyraźnej woli dokonania określonej czynności w związku ze złożonym wnioskiem, orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd ocenił biorąc pod uwagę całość treści wniosku, że nie mieści się on w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Wniosek nie mógł zatem dokonać wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, które w takim kształcie i przedmiocie jak tego oczekiwałby wnioskodawca, nie jest prowadzone przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.