III SO 8/10

Sygn. akt III SO 8/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 21 września 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło (przewodniczący) 
SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) 
SSN Andrzej Wróbel 
 
w sprawie ze skargi G. K. 
na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 września 2010 r., 
zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie  Sądu Najwyższego - Izby Pracy, 
Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 
z dnia 13 kwietnia 2010 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie. 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Skarżący – G. K. - złożył zażalenie na zarządzenie Sądu Najwyższego z 
dnia 13 kwietnia 2010 r. (w sprawie III SPP 10/10), którym zwrócono - na podstawie 
art. 130 § 5 k.p.c. w związku z art. 871 k.p.c. – jego skargę na przewlekłość 
postępowania w Sądzie Apelacyjnym w sprawie 1/10, wobec wniesienia jej przez 
stronę osobiście, zamiast przez adwokata lub radcę prawnego. 
Wskazane zarządzenie zostało zaskarżone w całości. Skarżący wniósł o 
„przekazanie sprawy do Sądu Apelacyjnego celem wypełnienia wszelkich 
czynności prawnych i formalnych” w rozpatrywanych skargach na przewlekłość 

 
 
2 
skarżącego. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że „wszelką winę za 
obecny stan ponosi Sąd Okręgowy, Sąd Apelacyjny i Mec. K. M.” 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
  
Zażalenie jest niedopuszczalne, bowiem Kodeks postępowania cywilnego 
nie przewiduje możliwości zaskarżania zażaleniem orzeczeń Sądu Najwyższego (w 
tym także zarządzeń wydanych w trybie art. 130 § 5 k.p.c. w związku z art. 871 
k.p.c.). Przepis art. 3941 § 1 k.p.c. stanowi zamknięty katalog spraw, w których 
przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Zgodnie z nim ten środek 
zaskarżenia przysługuje wyłącznie od postanowień sądu drugiej instancji. Tak więc, 
zażalenie nie przysługuje ani na postanowienie Sądu Najwyższego o odrzuceniu 
skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2004 
r., II UZ 39/04 i z dnia 15 listopada 2004 r., II UO 3/04), ani na zarządzenie Sądu 
Najwyższego o zwrocie skargi na przewlekłość postępowania z powodu wniesienia 
jej przez stronę osobiście, zamiast przez adwokata lub radcę prawnego. 
 
Ponadto podkreślić należy, że stanowisko Sądu Najwyższego w przedmiocie 
wykładni i stosowania art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. jest w zasadzie 
jednolite. Można wskazać na postanowienie z dnia 1 kwietnia 2005 r., SPK 19/05 
(OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 67), w którym przyjęto, że przepisy ustawy z dnia 17 
czerwca 2004 r. przewidują jednoinstancyjny tryb rozpoznania takiej skargi, na 
postanowienie z dnia 31 marca 2005 r., IV KZ 9/05 (OSNKW 2005 nr 4, poz. 38), w 
którym wyrażono pogląd, że postanowienie o odrzuceniu skargi, o której mowa w 
ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. jest niezaskarżalne, a także na postanowienie z 
dnia 15 grudnia 2005 r., I KZP 44/05 (OSNKW 200 nr 1, poz. 6), w którym 
sformułowano stanowisko, że stronie nie przysługuje środek odwoławczy od 
orzeczeń i innych rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania prowadzonego na 
podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. Należy także odwołać się do 
uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 
września 2005 r., I KZP 24/05 (OSNKW 2005, nr 10, poz. 89), w którym 
stwierdzono, że model postępowania przyjęty w tej ustawie spowodował, iż 
procedura rozpoznawania skargi nie jest postępowaniem w pierwszej i drugiej 

 
 
3 
instancji, ale sui generis postępowaniem sądowym o charakterze nadzorczym. 
Prowadzi to do wniosku, że stronie nie przysługuje środek odwoławczy od orzeczeń 
i innych rozstrzygnięć wydanych w toku tego postępowania.  
 
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji