III SO 4/11

Sygn. akt III SO 4/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 czerwca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) 
SSN Roman Kuczyński 
 
w sprawie z wniosków B. W. 
o stwierdzenie nieważności uchwał Sądu Najwyższego  
z dnia 23 listopada 2005 r., III SW 195/05,   
z dnia 3 sierpnia 2010 r., III SW 370/10,  
z dnia 26 sierpnia 2009 r., III SW 48/09 
i z dnia 29 lipca 2004 r., III SW 35/04 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 czerwca 2011 r., 
 
 
 
odrzuca wnioski. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
  B. W. w pismach z 7, 12 i 19 kwietnia 2011 r. oraz z 12 i 25 maja 2011 r. wniósł o 
stwierdzenie nieważności uchwał Sądu Najwyższego z 23 listopada 2005 r. (III SW 
195/05) w sprawie ważności wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 
przeprowadzonych 9 i 23 października 2005 r., z 3 sierpnia 2010 r. (III SW 370/10) 
w 
sprawie 
ważności 
wyborów 
Prezydenta 
Rzeczypospolitej 
Polskiej 
przeprowadzonych 20 czerwca 2010 r. oraz 4 lipca 2010 r.,  z 29 lipca 2004 r. (III 

 
 
2 
SW 35/04) w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych 
13 czerwca 2004 r., z 26 sierpnia 2009 r. (III SW 48/09) w sprawie wyborów do 
Parlamentu 
Europejskiego 
przeprowadzonych 
7 
czerwca 
2009 
r. 
oraz 
postanowienia Sądu Najwyższego z 27 lipca 2010 r. (III SW 383/10) 
pozostawiającego protest wyborczy bez dalszego biegu. 
   
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
   
  Wnioski są niedopuszczalne i dlatego zostały odrzucone. 
   Uchwały Sądu Najwyższego z 23 listopada 2005 r. (III SW 195/05) i z 3 sierpnia 
2010 r. (III SW 370/10) w sprawie ważności wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej 
Polskiej są ostateczne i nie podlegają kontroli, a więc wnioskodawca nie może 
żądać stwierdzenia ich nieważności.  
  Konstytucja stanowi, że wyborca ma tylko prawo do protestu wyborczego na 
zasadach określonych w ustawie (art. 129 ust. 2). 
 Zgodnie z ustawą z 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej 
Polskiej protest może być wniesiony i rozpoznany przed podjęciem przez Sąd 
Najwyższy uchwały w sprawie ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej (art. 
72 i następne ustawy oraz art. 129 ust. 1 Konstytucji). 
 Należy więc dostrzec, że skoro ustawa zasadnicza nie przewiduje innej kontroli 
wyborów przez wyborcę, to oznacza to, że uchwała Sądu Najwyższego o ważności 
wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej jest ostateczna.  
   Ustawa o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje również 
odwołania od postanowienia Sądu Najwyższego w sprawie protestu wyborczego. 
Skoro Sąd Najwyższy rozstrzygając o ważności wyborów ma na uwadze wszystkie 
protesty wyborcze to po uchwale o ważności wyborów postanowienie dotyczące 
protestu wyborczego nie może być kontrolowane. Niezależnie również od tego, że 
od postanowień Sądu Najwyższego nie przysługują środki odwoławcze. Wynika to 
z ustrojowej roli tego Sądu. Wszelka więc dalsza kontrola uchwał i postanowień 
Sądu Najwyższego musiałaby zostać wyraźnie określona w ustawie. Nawet w 
postępowaniu 
przed 
sądami 
powszechnymi 
każdy 
środek 
odwoławczy 
(zaskarżenia) ma swą wyraźną podstawę. Z tych przyczyn niedopuszczalny jest 

 
 
3 
wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu Najwyższego z 27 lipca 
2010 r. (III SW 383/10) pozostawiającego protest wyborczy bez dalszego biegu. 
  Nie inna ocena odnosi się do wniosków o stwierdzenie nieważności uchwał Sądu 
Najwyższego z 26 sierpnia 2009 r. (III SW 48/09) i z 29 lipca 2004 r. (III SW 35/04) 
w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego, gdyż i tu obowiązuje podobne 
rozwiązanie jak w wyborach Prezydenta, czyli że uchwała w sprawie tych wyborów, 
podjęta przez Sąd Najwyższy po rozpoznaniu protestów wyborczych nie podlega 
kontroli i dlatego nie jest dopuszczalny wniosek o stwierdzenie jej nieważności (art. 
134 i nast. ustawy z 23 stycznia 2004 r. Ordynacja wyborcza do Parlamentu 
Europejskiego). 
  Z powyższych motywów orzeczono jako w sentencji.