III SK 19/13

Sygn. akt III SK 19/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 grudnia 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Staryk 
 
w sprawie z powództwa PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej w L. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki 
z udziałem zainteresowanej E.-B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.  
o zawarcie umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 5 grudnia 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony zainteresowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego 
w W. 
z dnia 7 września 2012 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 7 września 2012 r., wydanym po 
uchyleniu wcześniejszego wyroku tego Sądu przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 
11 kwietnia 2012 r., III SK 33/11, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 
marca 2010 r., w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa Urzędu Regulacji 
Energetyki z dnia 16 kwietnia 2009 r., mocą której Prezes Urzędu rozstrzygnął spór 
dotyczący odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej 
przez PGE Dystrybucja B. Sp. z o.o. (obecnie PGE Dystrybucja S.A. w L.) farmy 
wiatrowej D.  należącej do E.-B. Sp. z o.o. (zainteresowany). 
Zainteresowany zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną. 

 
 
2 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych wskazując następujące 
problemy: 1) jaki jest charakter prawny dokumentu wydawanego na podstawie par. 
7 i 8 rozporządzenia systemowego pt. warunki przyłączenia do sieci i jakie są skutki 
prawne wydania tego rodzaju oświadczenia woli przedsiębiorstwa energetycznego 
złożonego w procesie przyłączania wytwórcy energii elektrycznej do sieci 
elektroenergetycznej i wykazywania spełnienia przesłanek istnienia obowiązku 
przyłączenia do sieci, czyli istnienia technicznych i ekonomicznych warunków 
przyłączenia, w szczególności w związku z zarzutami odwołania powoda konieczne 
jest stwierdzenie, czy jest dopuszczalne zgłaszanie przez przedsiębiorstwo 
energetyczne dowodów na okoliczność zaprzeczenia i podważenia osnowy 
wydanych przez siebie warunków przyłączenia, które mają status analogiczny jak 
przyznanie przez przedsiębiorstwo energetyczne okoliczności faktycznej w 
rozumieniu art. 229 k.p.c.; 2) czy plan rozwoju przedsiębiorstwa energetycznego 
określany w trybie art. 16 Prawa energetycznego, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, 
wpływa na obowiązek przyłączenia wytwórcy energii elektrycznej do sieci, 
określony w art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego?; 3) czy wobec dokonania przez 
Sąd Najwyższy wykładni Prawa energetycznego, która wskazuje na konieczność 
badania istnienia technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia nie tylko w 
oparciu o wydane przez powoda warunki przyłączenia, lecz także w oparciu o inne 
dowody, Sąd Apelacyjny w świetle art. 39620 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. 
ma prawo zaniechać oceny znajdującej się w akrach sprawy Ekspertyzy 2006 i 
znieść swoim wyrokiem całe postępowanie w sprawie, aż do decyzji włącznie, a 
także całkowicie pominąć dowód na okoliczność istnienia technicznych i 
ekonomicznych warunków przyłączenia w oparciu o inne wydane przez powoda 
warunki przyłączenia, zawarte umowy o przyłączenie do sieci oraz zawarte w nich 
warunki oddziaływania na sieć?; 4) jak należy rozumieć spełnianie warunków 
ekonomicznych przyłączenia, o których mowa w art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego 
wobec faktu, że zgodnie z art. 45, 46 i 47 Prawa energetycznego przedsiębiorstwa 
wytwarzające energię elektryczną nie ponoszą ani kosztów rozwoju i modernizacji 
sieci operatorów w procesie przyłączania do sieci, a jedynie koszty rzeczywiste 
przyłączenia, 
a 
koszty 
funkcjonowania, 
modernizacji 
i 
rozwoju 
sieci 

 
 
3 
elektroenergetycznych ponoszą, zgodnie z art. 45, 46 i 47 Prawa energetycznego 
wyłącznie odbiorcy końcowy energii w opłatach dystrybucyjnych?; 5) czy brak 
założeń do planu, lub planu, o których mowa w art. 19 i 20 Prawa energetycznego 
na terenie danej gminy należy uznać za przeszkodę do określenia technicznych i 
ekonomicznych warunków przyłączenia dla elektrowni wiatrowej, która ma 
znajdować się na terenie tej gminy oraz czy plany te mogą być brane pod uwagę 
przy określeniu technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia dla 
elektrowni wiatrowej? 
Dodatkowo powód powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa 
budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie, wskazują jako 
takowe art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego w związku z art. 7 ust. 5, art. 9c ust. 3 
pkt 11, art. 19 i 20 Prawa energetycznego oraz § 7 ust. 4 pkt 4, § 8 ust. 3 pkt 1 i § 8 
ust. 4, 5, i 6 rozporządzenia systemowego. 
Ponadto, powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, 
ponieważ Sąd Apelacyjny swoim wyrokiem doprowadził do uchylenia decyzji 
Prezesa Urzędu wbrew art. 7 ust. 1 i 5 Prawa energetycznego oraz § 7 ust. 4 pkt 4, 
§ 8 ust. 3 pkt 1, § 8 ust. 4, 5 i 6 rozporządzenia systemowego, pomimo że 
przesłanki do orzeczenia decyzją umowy między stronami zostały spełnione, 
albowiem w dniu wydawania warunków przyłączenia istniały techniczne i 
ekonomiczne warunki przyłączenia elektrowni wiatrowej zainteresowanego do sieci 
powoda, określone w art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego, a żądanie powoda 
zapłaty kosztów modernizacji i rozwoju sieci powoda było całkowicie bezprawne. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym 
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że 
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, 

 
 
4 
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc 
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi 
przez Sąd Najwyższy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie już 
wskazywano, że nieprzypadkowo ustawodawca, konstruując wymogi skargi 
kasacyjnej, wyodrębnił w art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2) oraz obowiązek przedstawienia 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3984 
§ 2 k.p.c.). Chodzi bowiem o dwa odrębne, konstruktywne elementy skargi 
kasacyjnej, które spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego na 
różnych etapach rozpoznawania skargi kasacyjnej. Aby uczynić zadość wymogowi 
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego 
uzasadnienia  skarżący powinien przedstawić wyodrębniony wywód prawny, w 
którym wykaże okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie to powinno przy tym odpowiadać 
wskazanym przez skarżącego przesłankom przyjęcia skargi do rozpoznania, które 
mają autonomiczny charakter.  
Zainteresowany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
powołał się na trzy przesłanki tzw. przedsądu (występowanie zagadnienia 
prawnego, potrzebę wykładni przepisów oraz oczywistą zasadność skargi), 
wskazując jednocześnie zasadniczo tą samą podstawę normatywną. Nie można 
zaś mówić o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i 
równocześnie – wykorzystując te same przepisy – powoływać się na występowanie 
wątpliwości oraz rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym 
rodzących potrzebę dokonania wykładni przepisu, bądź oczywistą zasadność 
skargi. 
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu Najwyższego w obecnym 
składzie, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zainteresowanego do 
rozpoznania nie zawiera argumentacji, której analiza mogłaby przekonać Sąd 
Najwyższy o występowaniu publicznoprawnej potrzeby rozpoznania skargi 
kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. 
Odnosząc 
się 
do 
podniesionej 
przez 
zainteresowanego 
potrzeby 
rozstrzygnięcia sformułowanych przez powoda zagadnień prawnych należy na 

 
 
5 
wstępie przypomnieć, że w przypadku powołania się we wniosku o przyjęcie skargi 
do rozpoznania na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest nie tylko sformułowanie 
samego zagadnienia, ale także: 1) przedstawienie odpowiedniej argumentacji 
wskazującej na różne możliwości rozstrzygnięcia podniesionego problemu 
prawnego, 
2) 
sformułowanie 
własnego 
stanowiska 
przez 
skarżącego, 
3) wywiedzenie, że określone rozstrzygnięcie problemu prawnego służy interesowi 
publicznemu. Wymogi te uzasadnione są publicznymi celami rozpoznania przez 
Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 25 
października 2007 r., V CSK 356/07). Prezentowany w uzasadnieniu wywód 
potrzeby rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego - powinien być przy tym zbliżony 
do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd 
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 
maja 2006 r., V CSK 75/06; z 9 stycznia 2012 r., III UK 59/11, LEX nr 1163963; z 
19 października 2012 r., III SK 13/12). Dodatkowo należy mieć na uwadze, że o 
występowaniu istotnego zagadnienia prawnego nie można mówić w sytuacji, gdy 
dany problem prawny został już rozstrzygnięty w orzecznictwie Sądu Najwyższego. 
Uzasadnienie wniosku zainteresowanego o przyjęcie skargi kasacyjnej ze 
względu na występowanie w sprawie trzech istotnych zagadnień prawnych nie 
spełnia zaś powyższych wymogów choćby w minimalnym stopniu, ponieważ nie 
zawiera jakiejkolwiek jurydycznej analizy postawionych problemów, wariantów ich 
rozwiązania oraz analizy interesu publicznego w wyborze konkretnego ich 
rozstrzygnięcia. Ogranicza się tylko do wskazania, że są to problemy wielkiej wagi 
oraz że w sądach toczą się dziesiątki analogicznych spraw sądowych. 
Odnosząc się do potrzeby dokonania w niniejszej sprawie wykładni 
przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), 
Sąd Najwyższy stwierdza, że zainteresowany nie wykazał, by w orzecznictwie 
Sądów niższych instancji występowały rozbieżności w wykładni powołanych 
przepisów. Sąd Najwyższy kolejny raz stwierdza, że sprawy z odwołania od decyzji 
Prezesa Urzędu w przedmiocie przyłączenia do sieci cechują się zróżnicowanymi 
okolicznościami faktycznymi i ustaleniami poczynionymi w toku postępowania 
administracyjnego oraz postępowania sądowego. W konsekwencji ustalenia 
poczynione w jednej sprawie mogą uzasadniać przyjęcie założenia co do istnienia 

 
 
6 
po stronie przedsiębiorstwa sieciowego obowiązku przyłączenia do sieci. Natomiast 
ustalenia poczynione w innej sprawie tego rodzaju takie założenia nie będą 
uzasadniały. Nie dowodzi to jednak rozbieżności w wykładni przepisów prawa przez 
sądy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 
kwietnia 2012 r., III SK 33/11 rozstrzygnął jedynie kwestię, że do stwierdzenia przez 
Prezesa Urzędu spełnienia przesłanek obowiązku przyłączenia do sieci wytwórcy 
energii nie wystarcza samo wydanie przez przedsiębiorstwo sieciowe warunków 
przyłączenia do sieci, którym to warunkom towarzyszy jednocześnie zastrzeżenie i 
wyliczenie okoliczności, jakie muszą być spełnione, aby wydany dokument można 
było uznać za potwierdzenie przez to przedsiębiorstwo istnienia technicznych i 
ekonomicznych warunków przyłączenia wytwórcy energii do sieci.  
Sąd Najwyższy nie dopatrzył się również podstaw do uznania skargi 
kasacyjnej zainteresowanego za oczywiście uzasadnioną. W judykaturze utrwalone 
jest stanowisko, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie 
wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest 
oczywiste, że podstawy skargi zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce 
kwalifikowana 
postać 
naruszenia 
prawa, 
zauważalna 
prima 
facie 
przy 
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i przesądza to o wadliwości 
zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. 
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 lutego 2012 r., CSK 225/11, LEX nr 
1157583, a także z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, LEX nr 1124094). 
Skarżący powinien zaś nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którego jego 
zdaniem zostały w ewidentny sposób naruszone przez Sąd drugiej instancji, ale 
także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację w kwestii oczywistości ich 
naruszenia. Stosownej argumentacji w uzasadnieniu wniosku zainteresowanego o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania brak. Wymogów tych nie spełnia 
przywołanie okoliczności faktycznych, które nie zostały uwzględnione przez Sąd 
Apelacyjny, a które zdaniem zainteresowanego przemawiają za utrzymaniem w 
mocy decyzji Prezesa Urzędu. 
Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści art. 3989 
§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.