III SK 8/13

Sygn. akt III SK 8/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 września 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Staryk 
 
w sprawie z powództwa P. T. C. Spółki Akcyjnej w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
z udziałem zainteresowanej: N. Spółki Akcyjnej w W. 
o zmianę umowy, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 24 września 2013 r., 
na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i strony zainteresowanej od wyroku 
Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 czerwca 2012 r.,  
 
 
1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania; 
2. zasądza od P. T. C. Spółki Akcyjnej w W. oraz N. Spółki 
Akcyjnej 
w 
W. 
na 
rzecz 
Prezesa 
Urzędu 
Komunikacji 
Elektronicznej kwoty po 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem 
zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym. 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., oddalił apelacje 
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz N. S.A. w W. 
(zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i 
Konsumentów z dnia 2 marca 2011 r. 
Wyrokiem tym Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję Prezesa Urzędu z dnia 
21 stycznia 2009 r. zmieniającą umowę między zainteresowanym a P. T. C. Sp. z 

 
 
2 
o.o. (powód) o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie stawek za zakończenie 
połączeń w publicznej sieci telefonicznej powoda. Decyzja ta wprowadziła stawki 
opłat w rozliczeniach między powodem a zainteresowanym zgodne z decyzją MTR 
2008. Zasadniczym powodem uznania odwołania powoda za zasadne było 
nieprzeprowadzenia postępowania konsultacyjnego. Ponadto w sprawie nie zostały 
spełnione przesłanki pominięcia trybu konsultacji, przewidziane w art. 17 Prawa 
telekomunikacyjnego. 
Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego 
apelacjami. 
Oddalając apelację Prezesa Urzędu i zainteresowanego od wyroku Sądu 
pierwszej instancji Sąd Apelacyjny wskazał, że najistotniejszą kwestią w tej sprawie 
jest uchylenie prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 listopada 
2010 r. decyzji MTR 2008. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie może budzić 
wątpliwości, że uchylenie tej decyzji wywiera skutek ex tunc. Nie można 
porównywać skutków decyzji uchylanych przez sąd powszechny w ramach 
postępowania z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu toczącego się według reguł 
postępowania 
cywilnego 
i decyzji 
uchylanych 
w postępowaniu 
sądowo-
administracyjnym. Tryby przewidziane w art. 145 k.p.a., 154 k.p.a., 155 k.p.a., 161 i 
162 k.p.a. prowadzą do uchylenia decyzji z mocą ex nunc, natomiast art. 156 k.p.a. 
przewiduje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z mocą ex tunc. Decyzja 
Prezesa Urzędu zaskarżona w niniejszej sprawie nie jest decyzją ostateczną, lecz 
wywołuje skutki prawne w obrocie w okresie postępowania sądowego w wyniku 
nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd Ochrony Konkurencji i 
Konsumentów nie ma możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast 
uchylenie decyzji w postępowaniu przed tym sądem nie powoduje przekazania 
sprawy Prezesowi Urzędu do ponownego rozpoznania. Wyrok Sądu Okręgowego 
nie ma bowiem charakteru orzeczenia kasatoryjnego. Uchylenie decyzji MTR 2008 
z powodu braku przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego wywiera skutek 
ex tunc. Wobec tego każda kolejna decyzja wydana w oparciu o tę uchyloną 
decyzję musi być uznana za decyzję podjętą bez podstawy prawnej, a zatem 
podlegającą jedynemu przewidzianemu przez przepisy prawa procesowego 

 
 
3 
rozstrzygnięciu – uchyleniu. Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego jest zatem 
prawidłowe, zaś rozpoznanie pozostałych zarzutów apelacyjnych jest zbędne. 
Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego 
skargami kasacyjnymi w całości. 
Prezes Urzędu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 316 § 1 
k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie za podstawę orzekania 
stanu faktycznego i prawnego z chwili zamknięcia rozprawy, a nie z chwili wydania 
decyzji; art. 385 w związku z art. 47964 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji 
Prezesa Urzędu jako bezzasadnej z powodów wskazanych w uzasadnieniu wyroku; 
art. 7 w związku z art. 87 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez uznanie, 
że decyzja Prezesa Urzędu z dnia 22 października 2008 r. stanowiła podstawę 
prawną decyzji Prezesa Urzędu z dnia 21 stycznia 2009 r.; art. 17 Prawa 
telekomunikacyjnego poprzez uznanie, że nie zachodził wyjątkowy przypadek 
wymagający pilnego działania ze względu na bezpośrednie i poważne zagrożenie 
konkurencyjności lub interesów użytkowników. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu 
powołał się na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Jako zagadnienie prawne 
Prezes Urzędu wskazał problem „czy w świetle art. 47964 § 2 k.p.c. uzasadnione 
jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie przez sąd powszechny decyzji Prezesa 
Urzędu 
zobowiązującej 
przedsiębiorcę 
do 
dostosowania 
stawki 
z 
tytułu 
zakańczania połączeń głosowych w jego publicznej sieci telefonicznej do 
określonego w tej decyzji poziomu z uwagi na to, że nie zostało przeprowadzone 
postępowanie konsultacyjne, o którym mowa w art. 15 pkt 3 Prawa 
telekomunikacyjnego, ma skutek ex tunc, czy też ex nunc”. Prezes Urzędu powołał 
się także na potrzebę wykładni przepisów, tj. art. 316 § 1 k.p.c. - czy w sprawach z 
odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać 
stan faktyczny i prawny z chwili orzekania, czy też z chwili wydania decyzji. 
Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 47964 § 2 
k.p.c. w związku z art. 385 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 4 ust. 1 
dyrektywy 2002/21 ramowej; art. 316 § 1 k.p.c.; art. 6 w związku z art. 20 dyrektywy 
2002/21 poprzez zastosowanie art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, art. 18 PT 
oraz art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21, art. 6, 7 ust. 3 oraz art. 20 dyrektywy 2002/21 

 
 
4 
oraz art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 3 oraz art. 20 
dyrektywy 2002/21 oraz art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, a także art. 18 Prawa 
telekomunikacyjnego w związku z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zainteresowany 
powołał się na występowanie w sprawie 21 zagadnień prawnych oraz na potrzebę 
wykładni art. 18 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21 w 
zakresie znaczenia, jakie należy nadać sformułowaniu „może mieć wpływ na 
wymianę handlową między państwami członkowskimi”. 
Powód w odpowiedziach na obie skargi kasacyjne wniósł o wydanie 
postanowienia o odmowie przyjęcia ich do rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Zagadnienie prawne sformułowane w skardze Prezesa Urzędu dotyczy 
kwestii, czy prawomocne uchylenie decyzji Prezesa Urzędu zobowiązującej 
przedsiębiorcę do dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w 
jego publicznej sieci telefonicznej do określonego w tej decyzji powodu, z uwagi na 
to, że nie zostało przeprowadzone postępowania konsultacyjne, o którym mowa w 
art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, ma skutek ex tunc, czy też skutek 
ex nunc. 
Zagadnienie to nawiązuje wprost do zapatrywań prawnych wyrażonych w 
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Dotyczy także 
interesującego problemu prawnego. Mimo to nie stanowi istotnego zagadnienia 
prawnego sprawy. Kwestia, czy uchylenia opisanej powyżej decyzji wywołuje skutki 
ex nunc czy ex tunc nie ma znaczenia dla ewentualnego rozstrzygnięcia o 
prawidłowości zaskarżonego wyroku. Orzeczenie to opiera się bowiem na 
założeniu, zgodnie z którym uchylenia decyzji Prezesa Urzędu może rzutować na 
postępowanie sądowe z odwołań od późniejszych decyzji Prezesa Urzędu, w 
których Prezes Urzędu kształtował stosunki umowne między przedsiębiorcami 
telekomunikacyjnymi w oparciu o obowiązki nałożone na powoda we wcześniejszej 
decyzji. Ten problem prawny stanowi zaś odpowiednik problemu decyzji zależnej. 
Skoro zaś w odniesieniu do skutków stwierdzenia nieważności decyzji, na której 

 
 
5 
oparto inną decyzją zależną, Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że 
stwierdzenie nieważności decyzji podstawowej może stanowić podstawę do 
stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, jako wydanej z rażącym naruszeniem 
prawa (uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12), dopuszczalne jest 
przyjęcie rozumowania wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie 
z którym uchylenie decyzji podstawowej w postępowaniu z zakresu regulacji 
komunikacji elektronicznej może uzasadniać uchylenie decyzji zależnej wydanej w 
oparciu o decyzję podstawową. 
Należy bowiem zważyć, że decyzja Prezesa Urzędu wydana w niniejszej 
sprawie kształtowała treść umowy między powodem a zainteresowanym – jak 
wynika to wprost z jej sentencji – „zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji 
Elektronicznej z dnia 22 października 2008 r.”. Z uzasadnienia decyzji wynika, że 
decyzją z dnia 22 października 2008 r. (decyzja MTR) Prezes Urzędu nałożył na 
powoda obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych 
w publicznej ruchomej sieci telefonicznej powoda do określonego poziomu zgodnie 
z wyznaczonym przez Prezesa Urzędu harmonogramem. Decyzji MTR nadano 
rygor natychmiastowej wykonalności. Na tej podstawie w zaskarżonej decyzji 
Prezes Urzędu uznał, że na powodzie od 1 stycznia 2009 r. ciążyły określone 
obowiązki wynikające z decyzji MTR 2008. Jeden z tych obowiązków został zaś 
nałożony na powoda na mocy zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w celu 
zapewnienia realizacji postanowień decyzji MTR 2008. 
W przekonaniu Sądu Najwyższego późniejsze uchylenie decyzji MTR 2008, 
jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, może 
wywołać różnego rodzaju reperkusje na etapie postępowania sądowego z 
odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, mocą której umowa łącząca powoda z 
zainteresowanym została władczo zmieniona przez organ regulacji w taki sposób, 
jaki wynikał z decyzji MTR 2008. Odpadła bowiem podstawa, na której wydano 
zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Decyzja MTR 2008 stanowiła pierwotne 
źródło obowiązku skonkretyzowanego w decyzji wydanej w niniejszej sprawie. 
Akceptacja stanowiska Prezesa Urzędu, zgodnie z którym ze względu na 
konstytutywny charakter decyzji MTR 2008 jej ewentualne uchylenie w 
postępowaniu sądowym nie rzutowałoby na byt kolejnych decyzji zależnych od 

 
 
6 
decyzji MTR 2008 oznaczałoby, że organ regulacji komunikacji elektronicznej może 
w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji MTR 2008 oraz w samej decyzji 
zachowywać się w dowolny sposób, ignorując jakiekolwiek postanowienia prawa 
wiedząc, że nawet w przypadku uchylenia takiej decyzji będzie mógł wprowadzić jej 
treść do umów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi za pomocą decyzji 
de facto wykonujących obowiązki przewidziane w decyzji MTR 2008. 
Powyższe zagadnienie nie ma jednak związku z problemem prawnym 
dotyczącym skuteczności ex tunc lub ex nunc wyroku uchylającego decyzję 
Prezesa Urzędu. Skoro nawet stwierdzenie nieważności decyzji nie powoduje 
absolutnego przywrócenia pierwotnego stanu prawnego (uchwała NSA z dnia 23 
kwietnia 2008 r., II GPS 1/08), lecz służy dopiero usunięciu szeregu następstw 
obowiązywania decyzji dotkniętej taką wadą (wyrok SN z dnia 11 października 
2007 r., III UK 53/07; uchwała SN z dnia 31 marca 2011 r., III CZP 112/10), tak 
uchylenie decyzji Prezesa Urzędu przez Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji 
i Konsumentów lub Sąd Apelacyjny nie znosi skutków wywołanych przez taką 
decyzję, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 
k.p.a. lub, która była natychmiast wykonalna z mocy prawa. 
W przekonaniu Sądu Najwyższy w obecnym składzie nie zachodzi potrzebna 
wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego w 
tym zakresie wynika, że przepis art. 316 § 1 k.p.c. powinien być stosowany w 
sprawach z zakresu regulacji z uwzględnieniem specyfiki tych spraw. Odwołanie 
przedsiębiorcy od decyzji Prezesa Urzędu inicjuje postępowanie sądowe między 
przedsiębiorcą a regulatorem, które dotyczy legalności i celowości (zasadności) 
wydanej przez Prezesa Urzędu decyzji. Podstawę decyzji stanowią określone 
ustalenia faktyczne oraz stan prawny, w ramach którego Prezesowi Urzędu 
przysługuję określone kompetencja. Co prawda ustalenia faktyczne leżące u 
podstaw wydania zaskarżonej decyzji mogą być uzupełniane w toku postępowania 
sądowego w zależności od inicjatywy dowodowej stron, jednakże cezurę dla 
ustalenia stanu faktycznego sprawy (stan rynku oraz zidentyfikowane przez 
Prezesa Urzędu problemy w jego działaniu wymagającej interwencji) stanowi data 
wydania decyzji. Analogicznie przedstawia się kwestia stanu prawnego, według 
którego oceniana jest legalność i celowość decyzji, chyba że z przepisów 

 
 
7 
przejściowych wynikają odmienne unormowania w tym zakresie. Z tego względu w 
wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10 wspomniano o 
konieczności stosowania art. 316 § 1 k.p.c. z uwzględnieniem specyfiki spraw 
telekomunikacyjnych. W sprawach tego rodzaju Prezes Urzędu decyzją regulacyjną 
lub rozstrzygającą spór między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi kształtuje ich 
obowiązki lub prawa. Orzeczenie sądowe wydane w ramach postępowania 
odwoławczego zatwierdza zaś to rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu, modyfikuje je 
bądź uchyla decyzję. 
Mając na względzie okoliczność, że stosowanie art. 316 § 1 k.p.c. nie zostało 
wyłączone w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji, fakt wydania w toku 
postępowania sądowego decyzji administracyjnych, rzutujących na rozstrzygnięcie 
sprawy rozpoznawanej przez sąd traktowany jest w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego jako okoliczność, którą należy brać pod uwagę przy rozpatrywaniu 
sprawy z odwołania od decyzji organów ochrony konkurencji lub regulacji, dlatego 
w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK 40/09 uwzględniono 
wydanie przez Prezesa Urzędu decyzji nakładającej na przedsiębiorcę obowiązek 
zachowania, które wcześniej Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 
uznał za praktykę ograniczającą konkurencję i wydał nakaz zaniechania. Kierując 
się dyspozycją art. 316 § 1 k.p.c. należało zmienić decyzję organu 
antymonopolowego z decyzji uznającej praktykę za ograniczającą konkurencję i 
nakazującą jej zaniechanie na decyzję uznającą praktykę za ograniczającą 
konkurencję i stwierdzającą jej zaniechanie. 
Analogicznie należy traktować uchylenie w toku postępowania sądowego 
decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane są obowiązki 
przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w sytuacji gdy do 
uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność lub 
prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji, na 
której z kolei bazują decyzje późniejsze. Jeżeli w toku postępowania odwoławczego 
okaże się, że decyzja wcześniejsza była wadliwa, a to właśnie ta decyzja stanowiła 
pierwotne źródło obowiązków, których konkretyzacja w późniejszej decyzji 
sprowadza się do nakazu wykonania obowiązków ustanowionych we wcześniejszej 

 
 
8 
decyzji, zasadne jest przyjęte przez oba sądy założenie, zgodnie z którym odpadła 
podstawowa przesłanka wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. 
Skarga kasacyjna zainteresowanego również nie kwalifikowała się do 
przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania. W pierwszej kolejności należy 
przypomnieć, że rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn 
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Dlatego ustawodawca w 
art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej wymienił obowiązek 
złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Uczynienie 
zadość temu wymogowi polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu 
prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności (z 
uwzględnieniem katalogu ustawowych przesłanek) uzasadniają uwzględnienie 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Na etapie przedsądu ocenie 
podlegają jedynie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie, 
natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero 
po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. 
Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym 
przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w 
orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem 
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się 
na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). 
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w przypadku 
wskazania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo 
zagadnienie, ale także – w uzasadnieniu wniosku – przedstawić odpowiednią 
jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania 
problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od 
sposobu 
rozstrzygnięcia 
tego 
problemu, 
przy 
wykorzystaniu 
zapatrywań 
wyrażonych przez Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, 
jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy 
na podstawie art. 390 k.p.c. Samo zagadnienie prawne powinno zaś bazować na 
konkretnym przepisie wskazanym w jego treści oraz pozostawać w związku ze 

 
 
9 
sprawą i wnoszoną skargą kasacyjną (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 
dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 33/12; z dnia 20 
marca 2013 r., III SK 37/12). 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej 
zainteresowanego w oczywisty sposób nie spełnia tych wymogów. Przede 
wszystkim należy podkreślić, że o występowaniu publicznoprawnej potrzeby 
rozpoznania skargi nie świadczy sformułowanie kilkudziesięciu (21) szczegółowych 
problemów prawnych, lecz odpowiedni wywód, za pomocą którego skarżący 
zamierza przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozstrzygnięcia dostrzeżonych 
przez niego problemów prawnych. Tymczasem jako wywodu jurydycznego 
zbliżonego do wymogów stawianych w orzecznictwie Sądu Najwyższego pytaniom 
prawnym przedkładanym przez Sądy drugiej instancji, nie można traktować 
uzasadnienia przybierającego postać hasłowej i skrótowej wyliczanki, w której 1) 
wypunktowane jest stanowisko Sądu drugiej instancji w kwestii objętej zakresem 
przedmiotowym danego problemu prawnego („Sąd Apelacyjny oddalił apelacje 
m.in. stwierdzając naruszenie art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, pomimo jego 
niezgodności z dyrektywą ramową”; 2) przedstawiono przekonania wnoszącego 
skargę kasacyjną (np.: zgodnie z dyrektywą ramową ma ona na celu harmonizację 
ram prawnych; dyrektywa określa procedury zmierzające do zapewniania 
zharmonizowanego stosowania uregulowań prawnych; jedną z tych procedur jest 
postępowanie 
konsolidacyjne, 
które 
nie 
powinno 
być 
prowadzone 
przy 
rozstrzyganiu sporu między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi; państwa 
członkowskie nie powinny stosować przepisów krajowych, które są niezgodne z 
przepisami dyrektywy ramowej przewidującej harmonizację pełną; nie powinien być 
stosowane 
przepis art. 
18 
Prawa 
telekomunikacyjnego, 
który 
rozszerza 
kompetencje KE i innych krajowych organów regulacyjnych); 3) punktowo 
przedstawiono kwestię doniosłości prawnej (w praktyce sądowej nie rozstrzygnięto, 
czy dyrektywa ramowa w zakresie procesu przewiduje harmonizację pełną; 
rozstrzygnięto jedynie, że dyrektywa ramowa i dyrektywa o usłudze powszechnej 
nie przewidują  pełnej harmonizacji w  kwestia związanych z ochroną   konsumenta,  
odpowiedź na pytanie o rodzaj harmonizacji determinuje kwestię naruszenia 
przepisów krajowych, w art. 18 Prawa telekomunikacyjnego przyznano uprawnienia 

 
 
10
KE 
i 
innym 
organom 
regulacyjnym 
do 
opiniowania 
wszystkich 
decyzji 
rozstrzygających 
indywidualne 
spory 
między 
przedsiębiorcami 
telekomunikacyjnymi). 
Z kolei w przypadku powołania się na potrzebę wykładni krajowych 
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości w świetle prawa unijnego, to 
jest na przesłankę art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek określenia 
przepisów wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości 
interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem 
doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w 
orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 
2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub 
rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując 
argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto należy 
przedstawić 
własną, 
odpowiednio 
uzasadnioną, 
propozycję 
interpretacji 
powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy. 
Uzasadnienie wniosku zainteresowanego o przyjęcie do rozpoznania skargi 
kasacyjnej ze względu na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie 
spełnia wyżej wymienionych wymogów. 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w 
sentencji. 
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 
1 i 3 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 18 ust. 2 pkt 
3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w  sprawie 
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze 
zm.).