III SK 2/11

Sygn. akt III SK 2/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel 
 
w sprawie z odwołania Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w 
Warszawie 
od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
z udziałem Europejskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością w L. 
w sprawie określenia warunków współpracy, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 19 maja 2011 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z 
dnia 24 marca 2010 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r., zmienił wyrok Sądu 
Okręgowego z 12 marca 2009 rw ten sposób, że oddalił odwołanie Telekomunikacji 
Polskiej S.A. w Warszawie (powód) od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji 
Elektronicznej.  
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną. 
Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania powód powołał się na dwie okoliczności 
wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., to jest na występowanie w sprawie 
zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. 

 
 
2 
W skardze kasacyjnej powoda sformułowano dwa zagadnienie prawne. 
Pierwsze z nich polega na „potrzebie wyjaśnienia podstawy prawnej uznania w 
treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzjach indywidualnych, że Prezes UKE 
(Pozwany) 
jest 
uprawniony 
do 
dokonania 
wyboru 
modelu 
finansowania 
Ogólnokrajowego Spisu Abonentów (model bezpłatny z częścią komercyjną albo 
model kosztowy); jest uprawniony do zobowiązania Powoda do bezpłatnego 
przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu 
nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek postanowienia na ten 
temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do wprowadzenia trzeciego 
modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r. przewiduje dwa modele: 
model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model kosztowy); jest uprawniony do 
zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności od tego czy 
Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych (model wybiera 
samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest decyzja 
administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania OSA 
wybiera Prezes UKE)”. 
Drugie zagadnienie prawne zidentyfikowane w skardze kasacyjnej powoda 
polega na „potrzebie wyjaśnienia, możliwości zobowiązania przez Prezesa UKE 
przedsiębiorcy wyznaczonego (TP) do nieodpłatnego wydawania OSA, w 
przypadku braku faktycznych i technicznych możliwości dołączania do OSA części 
komercyjnej, tj. przyjęcia nieznanego decyzji wyznaczającej modelu finansowania 
OSA - w treści Decyzji indywidualnych przyjęto bowiem model bezpłatnego 
przekazywania egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu nie jest dołączona 
część komercyjna”. 
W zakresie dotyczącym potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących 
poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 
powód podnosi, że należy rozstrzygnąć dwie kwestie. Po pierwsze, „czy w myśl art. 
67 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 2, art. 28 ust. 1 pkt 2 oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy 
Prawo telekomunikacyjne Prezesowi UKE przysługuje uprawnienie w zakresie: - 
dokonania wyboru modelu finansowania Ogólnokrajowego Spisu Abonentów w 
treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzji indywidualnych; - zobowiązania Powoda do 
bezpłatnego przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu, 

 
 
3 
że do spisu nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek 
postanowienia na ten temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do 
wprowadzenia trzeciego modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r. 
przewiduje dwa modele: model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model 
kosztowy); - zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności 
od tego czy Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych 
(model wybiera samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest 
decyzja administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania 
OSA - zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie - wybiera Prezes UKE)”. Po 
drugie, „jak należy rozumieć pojęcie „interesu publicznego" oraz „interesu 
użytkowników końcowych", o których mowa w art. 28 ust. 1 Ustawy Prawo 
telekomunikacyjne”.  
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania. 
2. Zgodnie z utrwalonym rzecznictwem Sądu Najwyższego dotyczącym 
wymogów uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno ono zawierać 
wywód oparty na jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście 
występuje istotne zagadnienie prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego 
powinno zawierać wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie 
problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy 
przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie 
art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SK 
50/2010). Sformułowane przez powoda zagadnienia nie zostały powiązane z 
przepisem prawa, lecz z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy, zaś 
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie 
zagadnienia prawnego nie zawiera wymaganego wywodu, odpowiadającego 
przedstawionym powyżej wymogom. 
3. Z kolei przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę 
wykładni przepisów prawa nakłada na skarżącego obowiązek określenia, które 

 
 
4 
przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego ze wskazaniem, na czym 
polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem 
rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie SN z 5 
kwietnia 2011 r., sygn. akt III SK 50/2010). Nie spełnia tego wymogu 
umieszczenie wykazu orzeczeń Sądu Okręgowego oraz Sądu Apelacyjnego i 
twierdzenie, że w sprawach tych sądy, w analogicznych okolicznościach 
faktycznych, odmiennie zinterpretowały te same przepisy. Rzeczą Sądu 
Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do 
rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi 
jurydycznej argumentacji mającej wykazać spełnienie przesłanki z art. 3989 § 1 
pkt 2 k.p.c. 
4. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji 
postanowienia.