III SK 52/13

Sygn. akt III SK 52/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 lutego 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa P. T. C. Spółki Akcyjnej w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
z udziałem zainteresowanej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. 
o zmianę umowy, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 20 lutego 2014 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 21 marca 2013 r.,  
 
 
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180 (sto 
osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego w postępowaniu kasacyjnym. 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 21 marca 2013 r., oddalił apelację Prezesa 
Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 20 grudnia 
2011 r., w sprawie z odwołania P. T. C. S.A. z/s w W. 
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w 
całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. i art. 233 § 
1 k.p.c. oraz art. 16 k.p.a., art. 110 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. 

 
 
2 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
potrzebę 
rozstrzygnięcia 
dwóch 
istotnych 
zagadnień 
prawnych: 
1) 
czy 
wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa 
UKE na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex tunc, czy też 
ze skutkiem ex nunc?; 2) czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji 
administracyjnej (decyzja I) skutkuje równocześnie koniecznością uchylenia przez 
Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w oparciu o tą decyzję I, która w momencie 
wydania decyzji II pozostawała w obrocie prawnym i była wykonalna? 
Powód w odpowiedzi na skargę Prezesa Urzędu wniósł o wydanie 
postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów 
zastępstwa procesowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Na wstępie warto podkreślić, iż Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest 
sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna (podobnie 
jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego 
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to z 
uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu 
publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej jej rozpoznanie następuje 
tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych a art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, 
gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba 
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania 
lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w 
art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca 
wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na 
możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać 
wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące 
w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi 

 
 
3 
kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one 
ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując 
wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. 
obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek 
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia 
(§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które 
spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach 
postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone 
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek 
argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko 
wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie 
analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna 
być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać 
w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym 
bardziej się ich domyślać. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem 
zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na 
usuwaniu 
rozbieżności 
w 
orzecznictwie 
sądów 
powszechnych 
oraz 
na 
wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w 
sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., 
II UK 246/07, LEX nr 449007, z dnia 10 marca 2008 r., III UK 4/08, LEX nr 459291, 
z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK38/08, LEX nr 404134 i z dnia 19 czerwca 2008 r., 
II UZ 18/08, LEX nr 406392). 
Wnosząc o przyjęcie wniesionej skargi, Prezes Urzędu powołał się na 
potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Z 
utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w tym w sprawach z zakresu 
regulacji telekomunikacji, wynika, że podstawowym wymaganiem prawidłowej 

 
 
4 
konstrukcji zagadnienia prawnego jest sformułowanie problemu prawnego w 
oparciu o konkretny przepis (przepisy) prawa, na których dane zagadnienie może 
powstać (postanowienia Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III SK 25/11; 
z 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z 6 marca 2013 r., III SK 32/12; z 20 marca 
2013 r., III SK 35/12; z 12 kwietnia 2013 r., III SK 47/12; z 12 kwietnia 2013 r., 
III SK 49/12; z 13 sierpnia 2013 r., III SK 64/12). Oba podniesione we wniosku o 
przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienia prawne 
nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa. Argumentów za istnieniem 
wskazanej przesłanki przesądu należałoby zatem poszukiwać w innych elementach 
konstrukcyjnych tego środa zaskarżenia, co nie jest zadaniem Sądu Najwyższego 
na etapie badania zasadności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania. 
Niezależnie od powyższego, wypada podzielić argumentację przedstawioną 
w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z 24 września 2013 r., III SK 
8/13 co do sposobu rozwiązania obu problemów prawnych. 
 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w 
sentencji.