III SK 43/11

Sygn. akt III SK 43/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z 
ograniczoną odpowiedzialnością w D.  przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów 
o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z 
dnia 3 czerwca 2011 r.,  
 
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 
2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej 
270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów 
postępowania kasacyjnego.  
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Decyzją z dnia 24 marca 2009 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i 
Konsumentów: 
- uznał za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów określoną 
w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i 
konsumentów (Dz.U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) bezprawne zachowanie 
Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w D. polegające na tym, 
że:  

 
 
2 
a) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i 
odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3 i 4 
ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym 
odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.; dalej jako: 
„ustawa 
zaopatrzeniowa”) 
nie 
zamieszczono 
postanowień 
określających 
uprawnienia przedsiębiorstwa wodociągowo kanalizacyjnego w zakresie wstępu na 
teren nieruchomości odbiorcy usług lub należących do niego obiektów celem 
przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej oraz 
określających warunki przeprowadzania tych czynności, w tym postanowień 
dotyczących 
procedur 
i 
warunków 
kontroli 
urządzeń 
wodociągowych 
i 
kanalizacyjnych i nakazał zaniechanie jej stosowania; 
b) w treści zawieranych z konsumentami umów o zaopatrzenie w wodę i 
odprowadzanie ścieków - wbrew wymogowi określonemu w art. 6 ust. 3 pkt 3 
ustawy zaopatrzeniowej nie zamieszczono pełnej informacji na temat praw i 
obowiązków stron umowy przez zaniechanie objęcia treścią ww. umów 
postanowień 
określających 
obowiązki 
przedsiębiorstwa 
wodociągowo 
kanalizacyjnego w zakresie standardów (terminów udzielania, na żądanie 
konsumentów, informacji dotyczących świadczonych usług oraz prawidłowego 
sposobu wykonywania umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, 
które wynikają z obowiązującego na terenie Gminy D. Regulaminu dostarczania 
wody i odprowadzania ścieków i nakazał zaniechanie jej stosowania;  
- na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i 
konsumentów nałożył na Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z o.o. 
w D. karę pieniężną płatną do budżetu państwa w wysokości 38. 981 zł. z tytułu 
naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie 
konkurencji i konsumentów. 
Powodowe przedsiębiorstwo złożyło odwołanie od powyższej decyzji 
Prezesa UOKiK. 
Wyrokiem z dnia 10 września 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie. 
Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok apelacją. 

 
 
3 
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 
k.p.c. oddalił apelację. 
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego strona powodowa wniosła 
skargę kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
wskazano, 
że 
w 
sprawie 
występuje 
istotne 
zagadnienie 
prawne: 
„czy 
przedsiębiorca wodociągowy ma obowiązek zamieszczać w umowach o 
zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, zawieranych z konsumentami, 
wszystkie przepisy powszechnie obowiązujące, które określają prawa i obowiązki 
stron umowy”.  
Ponadto wskazano na potrzebę wykładni przepisów art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy 
o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku 
z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, budzących 
poważne wątpliwości. 
Wskazano, że umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków 
należą do umów często zwieranych w praktyce życia codziennego. Art. 6 ust. 3 pkt 
3 ustawy zaopatrzeniowej, stanowiący podstawę zasad formułowania tych umów 
jest bardzo lakoniczny. Zdaniem skarżącego bezzasadne jest stanowisko Prezesa 
UOKiK oraz sądów obydwu instancji, że w takiej umowie przedsiębiorca 
wodociągowy powinien sprecyzować wszystkie prawa i obowiązki stron, w tym 
także te które wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących, czyli de facto 
przepisać do umowy obowiązujące przepisy prawa powszechnego, ponieważ ich 
pominięcie będzie traktowane jako praktyka naruszająca zbiorowe interesy 
konsumentów (art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W 
ocenie skarżącego art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej należy interpretować 
w ten sposób, że umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków powinna 
zawierać te prawa i obowiązki, które nie są uregulowane przepisami prawa 
mającymi charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), lecz tylko takie 
obowiązki, których przepisy prawa albo w ogóle nie regulują albo są w tym zakresie 
dyspozytywne i strony wyrażają wolę odmiennej regulacji. Taka interpretacja nie 
stawia konsumenta w pozycji mniej uprzywilejowanej; nie narusza prawa 
konsumenta do rzetelnej i pełnej informacji. Przepisy powszechnie obowiązujące 
każdy konsument powinien znać. 

 
 
4 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes 
UOKiK wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie skargi 
kasacyjnej, a także – w obydwu przypadkach – o zasądzenie od powoda na rzecz 
pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa 
procesowego, według norm przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Postawione we wniosku pytanie nie ujawnia zagadnienia prawnego, które 
mogłoby wynikać w rozpoznawanej sprawie. Tak w tym pytaniu jak i w 
przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji, uwaga wnoszącego skargę i 
wysunięte wątpliwości odnoszą się do kwestionowania obowiązku zamieszczenia w 
umowie „wszystkich przepisów powszechnie obowiązujących, które określają prawa 
i obowiązki stron umowy”. Taki problem o tak totalnym zakresie obowiązku 
regulowania w umowach – takich jak objęta sporem sprawy – praw i obowiązków 
stron umowy nie występuje w rozpoznawanej sprawie. W sprawie chodzi bowiem 
tylko o ściśle sprecyzowane dwie kategorie obowiązków i praw stron umowy, które 
były przedmiotem decyzji Prezesa UOKiK, których określenie – według ustaleń 
Sądów obu instancji – było niezbędne nie tylko dla usprawiedliwionej ochrony 
konsumentów, 
ale 
także 
dla 
zachowania 
niezbędnego 
dopełnienia 
(zrównoważenia) praw przedsiębiorstwa wyraźnie w umowie określonych. 
Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa 
wymaga natomiast od skarżącego określenia, które przepisy wymagają wykładni 
Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne 
wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie 
sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III 
CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Autor skargi nie powołał się na 
orzeczenia, 
które 
mogłyby 
świadczyć 
o 
rozbieżnościach 
w 
interpretacji 
przytoczonych przez niego przepisów, ani nie wyjaśnił – w formie odpowiedniego 

 
 
5 
wywodu jurydycznego, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich 
wykładnią. 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. 
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12 
ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 
dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę 
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).