III SK 40/11

Sygn. akt III SK 40/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 11 kwietnia 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w 
Warszawie 
z dnia 24 marca 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., VI ACa 
1467/10, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu 
Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 27 listopada 2008 rw ten sposób, że 
uchylił decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) z dnia 
3 lipca 2007 r. oraz zasądził od Prezesa Urzędu koszty procesu na rzecz 
Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie (powód). 
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w 
całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania Prezesa Urzędu powołał się na 
występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych oraz potrzebę 
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości w orzecznictwie. 

 
 
2 
Jako istotne zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał w pierwszej 
kolejności potrzebę wyjaśnienia, czy przepisy art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2002/20 
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i 
usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE z 2002 r., L 108, s. 21, dalej jako 
dyrektywa 2002/20) w pierwotnym brzmieniu należy interpretować w ten sposób, że 
nie sprzeciwiają się one temu, aby krajowy organ regulacyjny był uprawniony do 
nałożenia na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego kary pieniężnej za niewykonanie 
obowiązku zapewnienia bezpłatnych połączeń z numerami alarmowymi, o którym 
mowa w art. 77 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 
Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej jako Prawo telekomunikacyjne), bez uprzedniego 
wezwania tego przedsiębiorcy do usunięcia naruszeń, ale przy jednoczesnym 
zapewnieniu przedsiębiorcy czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przez 
krajowy organ regulacyjny w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Drugim ze 
sformułowanych przez Prezesa Urzędu zagadnień prawnych jest kwestia, czy 
przepisy dyrektywy 2002/20, w tym art. 10 ust. 2 i 3, podlegają implementacji do 
krajowego porządku prawnego na zasadzie harmonizacji pełnej, a jeżeli jest to 
harmonizacja minimalna, to czy dopuszczalne jest ustanowienie przez Państwo 
Członkowskie takiego prawa, w którym krajowy organ regulacyjny jest uprawniony 
do nałożenia na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego kary pieniężnej z tytułu 
niewykonania obowiązku 
zapewnienia 
bezpłatnych 
połączeń 
z 
numerami 
alarmowymi bez uprzedniego wzywania tego przedsiębiorcy do usunięcia tego 
naruszenia, w sytuacji gdy przedsiębiorca usunął takie naruszenie przed 
wszczęciem przez ten organ postępowania kontrolnego w tej sprawie. 
W zakresie dotyczącym przesłanki, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., 
Prezes Urzędu podniósł, że zachodzi potrzeba wykładni: 1) art. 209 ust. 1 Prawa 
telekomunikacyjnego poprzez wyjaśnienie, czy w sytuacji gdy zostało wszczęte 
postępowanie kontrolne przez Prezesa Urzędu niedozwolone jest przeprowadzenie 
odrębnego 
postępowania 
w 
przedmiocie 
nałożenia 
kary 
pieniężnej 
na 
przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za niewykonanie obowiązku zapewnienia 
bezpłatnych połączeń z numerami alarmowymi, których dotyczyło postępowanie 
kontrolne, gdyż wszczęcie postępowania kontrolnego na podstawie art. 199 Prawa 
telekomunikacyjnego determinuje zastosowanie dalszego trybu procedowania z 

 
 
3 
art. 201 Prawa telekomunikacyjnego; 2) art. 316 § 1 k.p.c. poprzez wyjaśnienie, czy 
w sprawach z odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę prawną 
orzekania powinien uznać stan prawny z chwili orzekania, czy z chwili wydania 
zaskarżonej decyzji; 3) art. 47960 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c. poprzez 
wyjaśnienie, czy w sprawach z odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd może 
uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenia przepisów, które nie zostały 
podniesione w zarzutach zawartych w odwołaniu złożonym od tej decyzji do Sądu 
pierwszej instancji. 
Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie 
postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów 
zastępstwa procesowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem 
jej merytorycznego rozpoznania.  
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany po 
ponownym rozpoznaniu sprawy, w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku tegoż 
Sądu wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2010 r., III SK 8/10. Ocena 
potrzeby przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu musi zatem 
uwzględniać ograniczenia wynikające z art. 39820 k.p.c. W tym zakresie wypada 
stwierdzić, że oba zagadnienia prawne sformułowane we wniosku o przyjęcie do 
rozpoznania 
skargi 
kasacyjnej 
Prezesa 
Urzędu 
nie 
kwalifikują 
się 
do 
merytorycznego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ponieważ zarówno ich treść 
jak i przedstawiona w ich uzasadnieniu argumentacja stanowią niedopuszczalną w 
świetle art. 39820 k.p.c. polemikę z wykładnią prawa dokonaną we wspomnianym 
wyroku Sądu Najwyższego z 21 września 2010 r., III SK 8/10. W orzeczeniu tym 
Sąd Najwyższy przyjął bowiem, że przepis art. 10 dyrektywy 2002/20 w pierwotnym 
brzmieniu należy interpretować w ten sposób, iż wyłączał on możliwość nałożenia 
kary pieniężnej w przypadku, gdy 
przedsiębiorca zaprzestał naruszenia 
obowiązków 
uregulowanych 
w 
dyrektywie 
2002/20, 
wykonując 
zalecenia 
pokontrolne krajowego organu regulacyjnego lub zaniechał takiego naruszenia 

 
 
4 
przed wszczęciem postępowania kontrolnego. Ponadto, drugie z podniesionych 
zagadnień prawnych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż 
zasadniczą podstawę dla stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w 
powołanym powyżej orzeczeniu stanowiło naruszenie w niniejszej sprawie trybu 
postępowania unormowanego w art. 201 i n. Prawa telekomunikacyjnego oraz 
współkształtowanego przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka 
standardu sprawiedliwości proceduralnej obowiązującego w sprawach o nałożenie 
wysokich kar pieniężnych. 
W odniesieniu do kwestii potrzeby wykładni art. 209 ust. 1 Prawa 
telekomunikacyjnego Sąd Najwyższy zauważa, że w zakresie wskazanym we 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania i jego 
uzasadnieniu nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. 
Przepis art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest przepisem prawa 
materialnego, 
który 
w 
pkt 
1-31 
wymienia 
zachowania 
przedsiębiorców 
telekomunikacyjnych podlegające karze pieniężnej. Przepis ten stanowi podstawę 
dla rekonstrukcji norm sankcjonujących różnego rodzaju praktyki przedsiębiorców 
telekomunikacyjnych. Przepis ten nie odnosi się natomiast do sposobu i trybu 
procedowania przez Prezesa Urzędu w zakresie samego postępowania w 
przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Nie ma zatem podstaw, by rozważać 
kwestię wykładni art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w kontekście 
dopuszczalności prowadzenia samoistnego postępowania w sprawie nałożenia 
kary pieniężnej. 
Nie zachodzi również potrzeba wykładni art. 316 § 1 k.p.c., gdyż w kwestii 
zastosowania tego przepisu w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji Sąd 
Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego 
z 18 października 2011 r., III SK 25/11 i powołane tam orzecznictwo). 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje 
również podstaw do jego uwzględnienia w zakresie potrzeby wykładni art. 47960 w 
związku z art. 47912 § 1 k.p.c. Wynika z niego bowiem, że podstawą sformułowania 
wątpliwości co do wykładni tych przepisów jest odwołanie się w uzasadnieniu 
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego do przepisu art. 10 dyrektywy 2002/20, 
mimo iż przepis ten nie został powołany w odwołaniu od decyzji Prezesa Urzędu. 

 
 
5 
Zgłoszone przez Prezesa Urzędu wątpliwości w przedmiocie wykładni powołanych 
przepisów Kodeksu postępowania cywilnego opierają się na wadliwym rozumieniu 
znaczenia dyrektyw Unii Europejskiej i sposobu ich stosowania w postępowaniu 
sądowym. W prawie Unii Europejskiej sąd krajowy traktowany jest jako jeden z 
organów państwa członkowskiego, który w zakresie swoich kompetencji ma czuwać 
nad realizacją przez państwo członkowskie obowiązków wynikających z art. 288 
akapit 3 TFUE. Stosując przepisy implementujące dyrektywę sąd krajowy powinien 
– w ramach wyznaczonych mu przez krajowe przepisy procesowe - weryfikować, 
czy implementacja jest prawidłowa oraz dbać o to, by pojęcia recypowane z 
dyrektywy do prawa krajowego były jednolicie rozumiane we wszystkich Państwach 
Członkowskich. Dlatego stosując przepisy Państwa Członkowskiego wydane w celu 
wdrożenia dyrektywy Unii Europejskiej sąd krajowy powinien zawsze uwzględniać 
postanowienia 
tej dyrektywy i ich 
wykładnię dokonaną przez Trybunał 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej zarówno przy ustaleniu podstawy prawnej 
rozstrzygnięcia jak i przy wykładni składających się na nią przepisów prawa 
krajowego. W prawie polskim obowiązek ten spoczywa na sądzie powszechnym 
niezależnie od tego, czy strona postępowania powoływała się na prawo unijne w 
formułowanych zarzutach lub ich uzasadnieniu. Dlatego wniosek o przyjęcie skargi 
kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania w zakresie dotyczącym potrzeby 
wykładni art. 47960 w związku z art. 47912 § 1 k.p.c. opiera się na oczywiście 
błędnym rozumieniu znaczenia obu przepisów w zakresie dotyczącym podstawy 
prawnej wyrokowania o zasadności odwołania wniesionego od decyzji Prezesa 
Urzędu. Kodeks postępowania cywilnego opiera się na zasadzie da mihi factum, 
dabo tibi ius, zgodnie z którą rola stron polega na przedstawieniu określonych 
twierdzeń, wskazujących na nie faktów oraz potwierdzających je dowodów, 
natomiast dobór właściwej podstawy prawnej należy do sądu rozpoznającego 
sprawę, niezależnie od argumentacji prawnej przedstawionej przez strony 
postępowania. Powoduje to, że sądy pierwszej i drugiej instancji mają obowiązek 
samodzielnie, a w nomenklaturze prawa unijnego - z urzędu (ex officio), 
uwzględniać przepisy prawa Unii Europejskiej przy ocenie możliwości zastosowania 
przepisu 
prawa 
polskiego 
lub 
przy 
dokonywaniu 
wykładni 
znajdujących 
zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego. 

 
 
6 
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach 
postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 w związku z 
art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 13 ust. 3 pkt 3 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie 
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z 
urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).