III SK 32/12

Sygn. akt III SK 32/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 marca 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Staryk 
 
w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością w W., obecnie Polska Telefonia Cyfrowa Spółka Akcyjna w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
z udziałem zainteresowanego Cyfrowy Polsat Spółki Akcyjnej w W. 
o zmianę umowy, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 6 marca 2013 r., 
na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej oraz zainteresowanego od wyroku 
Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 listopada 2011 r.,  
 
 
1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania. 
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na 
rzecz 
Polskiej 
Telefonii 
Cyfrowej 
Spółki 
z 
ograniczoną 
odpowiedzialnością w W. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł 
tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., oddalił apelację 
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz apelację 
Cyfrowego Polsatu S.A. w W. (zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego – 
Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 grudnia 2010 r., w sprawie z 

 
 
2 
odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. (obecnie Polska Telefonia 
Cyfrowa S.A. w W., powód) od decyzji Prezesa Urzędu z dnia 12 lutego 2009 r. 
zmieniającej umowę o połączeniu sieci powoda i zainteresowanego z dnia 8 
listopada 2007 r. w zakresie stawek rozliczeniowych z tytułu zakańczania połączeń 
głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej powoda, celem dostosowania 
ich do poziomu określonego w decyzji Prezesa Urzędu z dnia 22 października 
2008 r. (decyzja MTR 2008). 
Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli powyższy wyrok skargami 
kasacyjnymi w całości. 
Zaskarżonemu wyrokowi Prezes Urzędu zarzucił naruszenie: 1) art. 316 § 1 
k.p.c. w związku z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 47964 § 1 i 2 k.p.c. 
poprzez przyjęcie za podstawę orzekania stanu faktycznego i prawnego z chwili 
orzekania, a nie z chwili wydania skarżonej decyzji; 2) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez 
błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, błędne ustalenia stanu 
faktycznego i przyjęcie, że uchylenie decyzji MTR 2008 po wydaniu decyzji 
zaskarżonej w niniejszej sprawie miało skutek ex tunc, gdy skutki uchylenia decyzji 
MTR 2008 nastąpiły ex nunc; 3) art. 232 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w toku 
postępowania sądowego na Prezesie Urzędu spoczywał ciężar dowodu wykazania 
okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w trybie art. 28 ust. 1 w związku z 
art. 30 i art. 17 Prawa telekomunikacyjnego; 4) art. 17 Prawa telekomunikacyjnego 
w związku z art. 7 ust. 9 dyrektywy 2002/21 Parlamentu Europejskiego i Rady z 
dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności 
elektronicznej – dyrektywa ramowa (Dz. Urz. UE 2002, L 108/33, dalej jako 
dyrektywa 2002/21) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej 
decyzji poprzez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd Apelacyjny, iż w przypadku 
wydania zaskarżonej decyzji nie zachodził wyjątkowy przypadek wymagający 
pilnego 
działania 
ze 
względu 
na 
bezpośrednie 
i 
poważne 
zagrożenie 
konkurencyjności lub interesów użytkowników; 5) art. 27 ust. 1 i 2 Prawa 
telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis 
ten jest wyrazem dążenia ustawodawcy do maksymalnego zapewnienia 
przedsiębiorcom telekomunikacyjnym swobody negocjacji umów o dostępie 
telekomunikacyjnym. 

 
 
3 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Prezes Urzędu 
powołał się na występowanie w sprawie trzech zagadnień prawnych. Jako pierwsze 
zagadnienie 
prawne 
Prezes 
Urzędu 
wskazał 
potrzebę 
wyjaśnienia, 
czy 
niezrealizowanie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji 
rynkowej nałożonych na niego obowiązków regulacyjnych w postaci niestosowania 
w umowach o dostępie telekomunikacyjnym opłat za zakańczanie połączeń 
ustalonych w oparciu o ponoszone koszty stanowi wyjątkowy wypadek, 
wymagający pilnego działania i uzasadniający wydanie decyzji na okres 6 miesięcy 
bez przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego. Jako drugie zagadnienie 
prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę wykładni art. 316 § 1 k.p.c., budzącego 
poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów 
polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołań od decyzji 
Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać stan faktyczny i 
prawny z chwili orzekania, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji. Jako 
trzecie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał problem, czy wyeliminowanie z 
obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa Urzędu na skutek 
prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex tunc, czy też ze skutkiem ex 
nunc. 
Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) art. 28 ust. 
1 pkt 2 i 5 w związku z art. 40 Prawa telekomunikacyjnego i art. 4 ust. 1 dyrektywy 
2002/21 poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji, w sytuacji 
gdy powód posiada znaczącą pozycję rynkową na rynku świadczenia usług 
zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz ciąży na nim 
obowiązek regulacyjny z art. 40 Prawa telekomunikacyjnego oraz poprzez brak 
merytorycznej analizy wysokości opłat ustalonych przez Prezesa Urzędu w decyzji 
tymczasowej; 2) art. 17 w związku z art. 15 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego 
poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że na tle stanu faktycznego sprawy 
nie było przesłanek do pominięcia postępowania konsultacyjnego; 3) art. 17 Prawa 
telekomunikacyjnego w związku z art. 6 dyrektywy 2002/21 w związku z art. 91 ust. 
3 Konstytucji RP w związku z art. 288 TFUE poprzez błędną wykładnię, polegającą 
na zastosowaniu art. 17 Prawa telekomunikacyjnego, podczas gdy przepis ten jako 
sprzeczny z prawem wspólnotowym nie powinien zostać zastosowany. 

 
 
4 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zainteresowany 
powołał się na występowanie w sprawie trzech istotnych zagadnień prawnych. Jako 
pierwsze zagadnienie prawne zainteresowany wskazał na problem, czy wyrok 
uchylający decyzję regulacyjną (to jest decyzję MTR 2008) ma skutek ex tunc, czy 
ex nunc. Jako drugie zagadnienie prawne zainteresowany przedstawił kwestię, czy 
sąd powszechny może uchylić decyzję Prezesa Urzędu rozstrzygającą spór między 
przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w zakresie wysokości opłat za dostęp do 
sieci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej, na którego 
został nałożony obowiązek uwzględniania wszystkich uzasadnionych wniosków o 
zapewnienie dostępu telekomunikacyjnego oraz obowiązek stosowania opłat w 
oparciu o ponoszone koszty, w sytuacji gdy decyzja Prezesa Urzędu stanowi źródło 
stosunku 
cywilnoprawnego 
w 
relacjach 
między 
przedsiębiorcami 
telekomunikacyjnymi i istniały podstawy prawne do jej wydania. Jako trzeci problem 
wymagający wypowiedzi Sądu Najwyższego zainteresowany wskazał zagadnienie, 
czy sąd powszechny może powoływać się na przepis prawa krajowego, który 
sposób nieprawidłowy transponuje przepisy prawa wspólnotowego, tj. art. 17 Prawa 
telekomunikacyjnego 
i 
jest 
sprzeczny 
z 
właściwymi 
przepisami 
prawa 
wspólnotowego. 
Powód 
w 
odpowiedzi 
na 
skargi 
kasacyjne 
Prezesa 
Urzędu 
i 
zainteresowanego wniósł o wydanie postanowienie o odmowie przyjęcia ich do 
rozpoznania i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
 
Skargi kasacyjne Prezesa Urzędu i zainteresowanego nie kwalifikowały się 
do przyjęcia celem ich merytorycznego rozpoznania. 
Wnioski o przyjęcie do rozpoznania obu skarg kasacyjnych opierają się na 
tej przesłance tak zwanego przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W 
świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego zagadnienie prawne powinno 
być, w szczególności, powiązane z przepisami powołanymi w podstawie 
kasacyjnej, ale także uwzględniać podstawy samego orzeczenia (postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2012 r., III SK 2/12). Ponadto, powołując się na 

 
 
5 
potrzebę rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy istotnego zagadnienia prawnego 
pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia odpowiedniego wywodu, 
zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego 
przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam orzecznictwo). 
Konieczność przedstawienia stosownego uzasadnienia występowania w sprawie 
istotnego zagadnienia prawnego 
wynika z publicznoprawnego charakteru 
postępowania kasacyjnego. Ochrona interesu publicznego w tym postępowaniu 
powoduje, że zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie wyczerpuje się na 
wymyśleniu 
problemu 
prawnego 
bazującego 
na 
przepisach 
znajdujących 
zastosowanie w sprawie i wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Aby 
przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozpoznania skargi kasacyjnej i rozwiązania 
sformułowanego w niej zagadnienia prawnego (z założenia inaczej niż uczynił to 
Sąd drugiej instancji) konieczne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu, 
wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia 
zagadnienia, ale także wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy 
wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu 
drugiej instancji oraz zgodności rozstrzygnięcia zbieżnego z postulowanym przez 
skarżącego z interesem publicznym. 
Pierwsze z powołanych przez Prezesa Urzędu zagadnień prawnych zostało 
wadliwie sformułowane, ponieważ nie zawiera w swej treści żadnego przepisu 
prawa, na tle którego mógłby się ujawnić problem prawny. Dodatkowo zważyć 
należy, że zagadnienie to nie dotyczy abstrakcyjnego problemu prawnego, lecz 
subsumpcji przepisów w określonych okolicznościach faktycznych (postanowienie 
SN z dnia 13 grudnia 2012 r., III SK 24/12). Tymczasem zagadnienie prawne 
powinno być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić 
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się 
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Natomiast oceniane 
zagadnienie prawne zostało sformułowane w taki sposób, że odnosi się stricte do 
okoliczności konkretnego sporu i występującego w nim problemu. Niezależnie od 
tej wadliwości Sąd Najwyższy stwierdza, że przedstawiony problem został już 
wyjaśniony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2012 r., III SK 37/11, LEX 

 
 
6 
nr 
1211167, 
w 
którym 
przyjęto, 
że 
nie 
można 
podzielić 
stanowiska 
przedstawionego w skardze kasacyjnej Prezesa Urzędu, zgodnie z którym każdy 
przypadek 
niewykonania 
decyzji 
Prezesa 
Urzędu 
przez 
przedsiębiorcę 
posiadającego znaczącą pozycję rynkową uzasadnia zawsze zastosowanie art. 17 
Prawa telekomunikacyjnego. Potrzeba pilnego działania, o której mowa w tym 
przepisie powinna być rozpatrywana przez pryzmat wymienionego w art. 17 Prawa 
telekomunikacyjnego zagrożenia dla samej konkurencji lub dla interesów 
nabywców usług telekomunikacyjnych. W przepisie tym chodzi tylko o takie 
zagrożenia dla chronionych nim wartości czy interesów, które mają kwalifikowany 
charakter („bezpośrednie i poważne zagrożenie”). 
Odnosząc się do drugiego z powołanych przez Prezesa Urzędu zagadnień 
prawnych Sąd Najwyższy przypomina, że w świetle utrwalonego orzecznictwa 
dotyczącego art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., twierdzenie o występowaniu istotnego 
zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem 
prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją 
rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów 
konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 
2012 r., III SK 6/12; z dnia 26 listopada 2012 r., III SK 22/12 oraz z dnia 13 grudnia 
2012 r., III SK 24/12 i cytowane tam orzecznictwo). Zagadnienie prawne 
sformułowane przez Prezesa Urzędu nie jest zagadnieniem nowym, nie 
rozstrzygniętym w dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego (zob. w 
szczególności wyrok SN z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10, LEX nr 1106752; 
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., III SK 25/11; z 
dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z dnia 14 grudnia 2012 r., III SK 27/12). 
Dodatkowo należy zważyć, że konstruując drugie zagadnienie prawne 
Prezes Urzędu powołał się w jego treści nie na przesłanki wynikające z art. 3989 § 
1 pkt 1 k.p.c., lecz z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Tymczasem przepis art. 3989 § 1 pkt 2 
k.p.c. stanowi autonomiczną względem art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. przesłankę 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powołując się na tę przesłankę, o której 
mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., skarżący ma obowiązek określenia przepisów 
wymagających owej wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości związanych 
ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego 

 
 
7 
źródła 
tych 
wątpliwości 
lub 
rozbieżności 
w 
orzecznictwie 
sądów 
(zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i 
cytowane tam orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać 
wskazując dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. 
Dodatkowo należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję 
interpretacji powołanych przepisów. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania nie zawiera zaś wywodu spełniającego 
powyższe wymogi. 
Trzeci z podniesionych przez Prezesa Urzędu problemów prawnych nie 
spełnia utrwalonych w orzecznictwie Sądu Najwyższego wymogów konstrukcyjnych 
zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ponieważ nie 
zawiera w swej treści przepisu prawa powołanego jednocześnie w podstawie skargi 
kasacyjnej. 
Skarga kasacyjna zainteresowanego także nie kwalifikuje się do przyjęcia 
celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ dwa pierwsze zagadnienia 
prawne dotknięte są wadą konstrukcyjną polegającą na pominięciu w ich treści 
przepisów prawa, na tle których zagadnienia te powstają. Natomiast jako trzecie 
zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. zainteresowany wskazał 
problem dopuszczalności stosowania przez sąd powszechny przepisów prawa 
krajowego sprzecznych z prawem unijnym, wskazując w dalszej kolejności jako taki 
przepis prawa polskiego art. 17 Prawa telekomunikacyjnego. W pierwszej 
kolejności należy stwierdzić, że zagadnienie niestosowania przepisów prawa 
krajowego z powodu ich sprzeczności z prawem unijnym zostało już rozstrzygnięte 
w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyroki z dnia 10 lutego 2006 r., III CSK 
112/05, OSNC 2007/5, poz. 73; z dnia 4 stycznia 2008 r., I UK 182/07, OSNP 
2009/3-4, poz. 49; z dnia 4 sierpnia 2009 r., I PK 64/09, OSNP 2011/5-6/79; z dnia 
19 października 2012 r., III SK 3/12, niepublikowany), zatem podniesiony przez 
zainteresowanego problem prawny nie zawiera elementu nowości warunkującego 
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 
1 pkt 1 k.p.c. Po drugie, zagadnienie to jest także dotknięte wadą konstrukcyjną 
polegającą na niepowołaniu w jego treści przepisu prawa, z którym należałoby 
łączyć obowiązek odmowy zastosowania przepisów ustawy z powodu sprzeczności 

 
 
8 
z prawem unijnym. Nawet, jeżeli przyjmie się, że trzecie zagadnienie prawne 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zainteresowanego do rozpoznania dotyczy, z 
uwagi na powołanie w jego treści art. 17 Prawa telekomunikacyjnego, kwestii 
zgodności tego przepisu z prawem unijnym, Sąd Najwyższy stwierdza, że 
aczkolwiek potrzeba zapewnienia zgodności orzecznictwa sądów krajowych z 
prawem unijnym w drodze dokonywanej przez Sąd Najwyższy kontroli zgodności 
wykładni i zastosowania przepisów prawa krajowego (lub unijnego) przez Sąd 
drugiej instancji uprawdopodabnia występowanie interesu publicznego w przyjęciu 
takiej skargi do rozpoznania (postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2012 r., III SK 
23/12), nie zwalnia to wnoszącego skargę od uczynienia zadość wymogom 
wynikającym z funkcji instytucji przedsądu. Wnoszący skargę jest zobligowany 
przedstawić tok rozumowania, z którego wynika jego przekonanie o wspomnianej 
kolizji. Samo przytoczenie treści przepisów jest do tego niewystarczające. Ponadto, 
jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 
3/12, w przypadku stwierdzenia sprzeczności między przepisem prawa krajowego a 
przepisem dyrektywy najpierw należy podjąć próbę prounijnej wykładni przepisu 
prawa krajowego. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem zobowiązany do 
przedstawienia wywodu, z którego wynika, że możliwa jest inna wykładnia 
zastosowanego przez Sąd drugiej instancji przepisu prawa krajowego oraz, że 
wykładnia taka będzie zgodna z dyrektywą. Ewentualnie należy przedstawić 
argumentację, z której będzie wynikać, że w sprawie powinien znaleźć 
zastosowanie inny, zgodny z dyrektywą albo dający się prounijnie zinterpretować, 
przepis prawa krajowego. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że w przypadku 
niemożności dokonania prounijnej wykładni przepisu prawa krajowego sąd krajowy 
może odmówić jego zastosowania z powodu sprzeczności z dyrektywą tylko wtedy, 
gdy 
przepis 
dyrektywy 
jest 
bezpośrednio 
skuteczny 
(wyrok 
Trybunału 
Sprawiedliwości UE z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-55, 57 i 
58/11 Vodafone Espana i in., www.curia.eu, pkt. 37). W rezultacie skarżący 
powinien we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przedstawić 
przekonującą argumentację, że przepis dyrektywy, z którym – według skarżącego – 
niezgodny jest przepis zastosowany przez Sąd drugiej instancji, można uznać za 
przepis bezpośrednio skuteczny w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. 

 
 
9 
Samo stwierdzenie sprzeczności przepisu prawa krajowego z przepisem dyrektywy 
unijnej nie wystarcza bowiem do tego, aby odmówić zastosowania takiego przepisu 
prawa krajowego. Nie wpływa zatem na ewentualną ocenę merytoryczną wyroku 
Sądu drugiej instancji i nie służy rozstrzygnięciu rzeczywistego problemu prawnego. 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zainteresowanego w 
oczywisty sposób nie spełnia powyższych wymogów. Zainteresowany ograniczył 
się do lakonicznego sformułowania występujących jego zdaniem wątpliwości, jakie 
wynikają z zestawienia art. 17 Prawa telekomunikacyjnego z art. 6 dyrektywy 
2002/21. Nie wykazał w konsekwencji występowania publicznoprawnej potrzeby 
rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy orzekający jako sąd kasacyjny. 
Uznając, iż w obu skargach kasacyjnych nie wykazano, że zachodzi 
potrzeba ich rozpoznania przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało 
orzec jak w sentencji. 
Odpowiedź na skargę kasacyjną pełnomocnik Cyfrowego Polsatu S.A. w W. 
złożył po terminie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., w sprawie II 
PK 139/11, LEX nr 1167468, zajął stanowisko, że nie stanowi odpowiedzi na 
skargę tak nazwane pismo procesowe, wniesione po upływie ustawowego terminu 
do dokonania tej czynności. W konsekwencji, nie wywołuje ono skutków w zakresie 
zawartego w nim wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu kasacyjnym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na 
skargę kasacyjną (art. 167 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.). 
O pozostałych kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie 
do art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 
14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. 
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).