III SK 25/13

Sygn. akt III SK 25/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 grudnia 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Maciej Pacuda 
 
w sprawie z powództwa C. C. Spółki Akcyjnej 
przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 5 grudnia 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z 
dnia 12 października 2012 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 października 2012 r., oddalił apelację C. 
C. S.A. z/s w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 listopada 
2011 r., w sprawie przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i 
Telewizji (Przewodniczący KRRiT) o nałożenie kary pieniężnej.  
W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że brak winy 
powoda nie uchyla jego odpowiedzialności z tytułu naruszenia art. 53 ustawy o 
radiofonii i telewizji. Przepis ten nakłada na Przewodniczącego KRRiT obowiązek 
nałożenia kary w przypadku stwierdzenia naruszenia wymienionych w jego treści 
enumeratywnie przepisów, w tym art. 15 ust. 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 
rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 listopada 2004 r. w 
sprawie niższego udziału w programie telewizyjnym audycji wytworzonych 
pierwotnie w języku polskim i audycji europejskich (Dz.U. Nr 247, poz. 2483). 

 
 
2 
Odpowiedzialność nadawcy z art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji ma 
charakter obiektywny, a nałożenie kary za naruszenia prawa objęte zakresem 
normowania tego przepisu jest obligatoryjne. Twierdzenia powoda o możliwości 
odstąpienia przez pozwanego od nałożenia kary z uwagi na wskazane przez 
powoda obiektywne okoliczności uniemożliwiającej w jej ocenie realizację 
ustawowych obowiązków, pomijając kwestię ich niewykazania przez powoda, 
należy uznać za irrelewantne dla oceny zasadności nałożenia na powoda kary.  
Przechodząc do oceny wysokości kary pieniężnej Sąd Apelacyjny zwrócił 
uwagę, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił okoliczność, że powód pozyskuje 
filmy polskie na potrzeby programu „A.” od innych stacji telewizyjnych i wytwórców 
filmowych. 
Uwzględnił 
także 
zakres 
i 
stopień 
szkodliwości 
naruszenia, 
dotychczasową działalność nadawcy oraz jego możliwości finansowe. Za 
obiektywną okoliczność, mogącą wyłączyć odpowiedzialność powoda, nie można 
uznać wskazanych przez niego trudności w pozyskaniu odpowiednich audycji 
związanych pośrednio z nieopłacalnością ich powtórnego emitowania. Analogicznie 
Sąd ocenił niewykorzystywanie przez powoda własnych możliwości producenckich. 
Zwrócił również uwagę na kilkuletnią powtarzalność naruszeń, które uprzednio nie 
zostały przez Przewodniczącego KRRiT ukarane, gdyż organ ten poprzestał na 
udzieleniu 
powodowi 
czasu 
na 
dostosowanie 
struktury 
programu 
do 
obowiązujących przepisów. Wymierzoną kwotę kary pieniężnej Sąd Apelacyjny 
uznał za odpowiednią, a wręcz niską w stosunku do dokonanych naruszeń. 
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji.  
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powód powołał się 
na dwie przesłanki tzw. przedsądu.  
W pierwszej kolejności powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku błędnie wyłożył i 
zastosował prawo materialne. Według powoda Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty 
naruszył art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i telewizji, poprzez zastosowanie tego 
przepisu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz poprzez zastosowanie 
go do okresów nieobjętych zaskarżoną decyzją i uzasadnienie wysokości kary 

 
 
3 
zdarzeniami, co do których nie można już nakładać kary pieniężnej. Powód 
podnosi, że Przewodniczący KRRiT przy wymierzaniu kary i ustalaniu jej wysokości 
brał nie tylko pod uwagę naruszenia wskazane w decyzji i obejmujące okres II i III 
kwartału 2010 r., ale okres kilku poprzedzających lat. Sąd Apelacyjny stwierdził zaś 
w uzasadnieniu wyroku, że stan faktyczny z poprzednich lat ma znaczenie dla 
określenia wysokości kary. Tymczasem zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku, o 
którym mowa w art. 53 ust. 1 upłynął jeden rok. Dlatego powód podnosi, że 
uprzednie naruszenie przepisów ustawy nie powinno być brane pod uwagę, ani w 
postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowym, gdyż nie można za 
te zdarzenia nakładać kary, ani brać ich pod uwagę przy wymierzaniu kary za 
kolejne okresy. Ponadto, Sąd Apelacyjny zastosował w niniejszej spawie art. 53 
ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w brzmieniu, które nie obowiązywało w okresie 
objętym karą nałożoną na powoda. 
Dodatkowo powód powołał się na potrzebę wykładni art. 53 ust. 1 i 4 ustawy 
o radiofonii i telewizji jako przepisów budzących poważne wątpliwości. Jako 
wywołujące wątpliwości interpretacyjne powód wskazał następujące kwestie. Po 
pierwsze, czy art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i telewizji według stanu prawnego 
obowiązującego w okresie objętym nałożoną karą pozwala przy wymierzaniu kary 
brać pod uwagę stan faktyczny z innych wcześniejszych okresów, niż okres objęty 
karą? Po drugie, czy według tego przepisu można uzasadniać wysokość kary 
zdarzeniami, co do których nie można już nakładać kary pieniężnej na podstawie 
art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji? Po trzecie, czy przy wymierzaniu kary 
na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji miał znaczenie element 
zawinienia 
podmiotu 
ukaranego, 
element 
obiektywnych 
przeszkód 
uniemożliwiających spełnienie wymogów przewidzianych prawem? 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
 
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania. 

 
 
4 
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym 
przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w 
orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem 
uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się 
na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). 
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, 
wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c., wśród 
istotnych wymagań skargi kasacyjnej, ustawodawca wymienił obowiązek złożenia 
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego 
wymogu powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym 
skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na 
uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie 
uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. 
Ustawodawca 
nieprzypadkowo, 
konstruując 
wymagania 
skargi 
kasacyjnej, 
wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek przedstawienia wniosku 
o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa 
odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i 
podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania 
kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie 
podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy 
kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. 
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego w przypadku 
powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko określić 
przepisy wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości 
interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub 
orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź rozbieżności w orzecznictwie sądów 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i 
powołane tam orzecznictwo). 

 
 
5 
W ocenie Sądu Najwyższego, powód nie wykazał, aby zachodziła potrzeba 
wykładni przepisów wywołujących poważne wątpliwości. Uzasadnienie wniosku 
powoda o przyjęcie skargi do rozpoznania pozbawione jest w tym zakresie 
jakiegokolwiek wywodu prawnego wskazującego na takie wątpliwości w 
piśmiennictwie, skoro powód nie powołał się w tym względzie na występowanie 
rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym. Uzasadnienie wniosku o 
przyjęcie skargi do rozpoznania sprowadza się zaś do hasłowego jedynie 
wyliczenia problemów interpretacyjnych, jakie w subiektywnej ocenie powoda 
powstają na tle art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Stanowisko to nie 
zostało poparte żadną jurydyczną argumentacją, jak przepisy te powinny być 
wykładane w kontekście wskazanych wątpliwości interpretacyjnych, jakie jest źródło 
tych wątpliwości oraz dlaczego konkretna opcja interpretacyjna powinna zostać 
przyjęta przez Sąd Najwyższy. 
Brak również podstaw do uznania skargi kasacyjnej powoda za oczywiście 
zasadną. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że 
z uzasadnienia 
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego nie wynika, aby Sąd ten zastosował 
powołane przez powoda przepisy ustawy o radiofonii i telewizji w ten sposób, że 
uwzględnił przy ustaleniu okresu naruszenia przez powoda ciążących na nim 
obowiązków zachowanie powoda w innych okresach niż objęte decyzją 
Przewodniczącego KRRiTV. W rezultacie zaskarżony wyrok nie rozszerza 
odpowiedzialności powoda za naruszenie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji 
poza granice czasowe wyznaczone przez art. 53 ust. 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji.  
Powołując w uzasadnieniu wyroku „kilkuletnią powtarzalność naruszeń, które 
uprzednio nie były przez Przewodniczącego karane, a jedynie udzielano powódce 
czasu na dostosowanie struktury programu do obowiązujących przepisów”, Sąd 
Apelacyjny odnosił się wyłącznie do kwestii skorzystania przez Przewodniczącego 
KRRiTV z przysługującej mu kompetencji do nałożenia kary pieniężnej. Sąd drugiej 
instancji wywiódł z tej okoliczności, niezakwestionowanej przez powoda, że brak 
podstaw do kwestionowania zasadności i celowości samego aktu nałożenia kary 
pieniężnej w niniejszej sprawie. Do „powtarzalności naruszeń” Sąd Apelacyjny 
ponownie odwołał się w tym fragmencie uzasadnienia, w którym oceniał wysokość 

 
 
6 
wymierzonej kary pieniężnej. Co prawda, w ocenie Sądu Najwyższego, o 
uprzednim naruszeniu przepisów ustawy można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy 
naruszenie takie zostało stwierdzone ostateczną decyzją, nie mniej odwołanie się 
do niestwierdzonych takimi decyzjami Przewodniczącego KRRiTV „powtarzalnych 
naruszeń” nie prowadzi do uznania skargi kasacyjnej powoda za oczywiście 
zasadną. Okoliczność ta została bowiem uwzględniona przez Sąd Apelacyjny na 
etapie rozstrzygania, czy zasadne byłoby zredukowanie kary pieniężnej do 
symbolicznej wysokości. Nie została natomiast wzięta pod uwagę przy ostatecznej 
weryfikacji proporcjonalności nałożonej kary. 
Sąd Najwyższy nie znajduje także podstaw do uznania skargi kasacyjnej 
powoda za oczywiście zasadną ze względu na zawarte w uzasadnieniu 
zaskarżonego wyroku stwierdzenie, zgodnie z którym Sąd Okręgowy „właściwie 
uwzględnił kryteria wymiaru kary określone w art. 53 ustawy o radiofonii i telewizji”. 
Według powoda, sformułowanie to świadczy o zastosowaniu w niniejszej sprawie 
przepisu w brzmieniu, które nie obowiązywało w dacie wydania przez 
Przewodniczącego KRRiTV decyzji nakładającej na powoda karę pieniężną. 
Jednakże, zdaniem Sądu Najwyższego, wyjaśnienie motywów, jakimi kierowano się 
przy ocenie adekwatności kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę, nawet gdy 
przybiera postać ogólnikowego odwołania się do kryteriów wymienionych w 
przepisie znowelizowanym po wydaniu decyzji nakładającej karę, nie prowadzi do 
uznania skargi kasacyjnej za oczywiście zasadną, gdy przepis zawierający normę 
sankcjonującą w dotychczasowym brzmieniu nie określał żadnych przesłanek 
wymiaru kary pieniężnej . 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 
k.p.c. orzekł jak w sentencji.