III SK 23/12

Sygn. akt III SK 23/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 grudnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 13 grudnia 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 20 grudnia 2011 r.,  
 
 
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 
2. zasądza od powoda Telekomunikacji Polskiej Spółki 
Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji 
Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem 
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu 
kasacyjnym.  
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. oddalił apelację 
Telekomunikacji Polskiej S.A. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 
października 2010 r. w sprawie z odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu 
Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu). 

 
 
2 
Przedmiotową decyzją Prezes Urzędu nałożył na powoda karę pieniężną za 
niewypełnienie 
obowiązku 
dostarczania 
dokumentów, 
a 
konkretnie 
nieprzekazywanie Prezesowi Urzędu zgodnie z art. 33 ust. 1 w związku z art. 139 
ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego tekstów umów o dostępie w zakresie dostępu do 
budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej. 
Sąd Okręgowy oddalił odwołanie powoda. Powód zaskarżył powyższy wyrok 
apelacją.  
Oddalając apelację powoda, Sąd Apelacyjny w całości podzielił ustalenia 
stanu faktycznego sprawy poczynione przez Sąd Okręgowy. Uznał, że niesporną 
miedzy stronami jest okoliczność, zgodnie z którą na powodzie ciążył obowiązek 
przekazywania Prezesowi Urzędu tekstów umów o dostępie telekomunikacyjnym w 
zakresie dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnego, pomimo 
niewyznaczenia powoda jako przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej na tym 
rynku. Sąd Apelacyjny uznał za trafną dokonaną przez Sąd Okręgowy wykładnię 
art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1, art. 139 ust. 1 i 4 Prawa 
telekomunikacyjnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, powołane przepisy dają 
podstawę do przyjęcia, że z mocy art. 33 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego na 
powodzie ciąży obowiązek przekazania Prezesowi Urzędu umów o dostępie w 
zakresie 
dostępu 
do 
budynków 
i 
infrastruktury 
telekomunikacyjnej, 
zaś 
przedsiębiorcą zobowiązanym do wykonania powyższego obowiązku jest, zgodnie 
z art. 139 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, operator publicznej sieci 
telekomunikacyjnej, którym na mocy art. 33 ust. 1 jest przedsiębiorca 
telekomunikacyjny obowiązany na podstawie art. 34 Prawa telekomunikacyjnego. 
W dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie było prawnych możliwości nałożenia 
na powoda obowiązków na podstawie art. 34 Prawa telekomunikacyjnego, skoro 
usługa dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej nie była wówczas 
rynkiem właściwym, który podlegałby analizie. W konsekwencji przesłanki 
zastosowania art. 33 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego są spełnione w stosunku 
do danego przedsiębiorcy na skutek nałożenia na niego choćby jednego z 
obowiązków na podstawie art. 34 lub art. 45 Prawa telekomunikacyjnego. Ten zaś 
warunek został spełniony wobec wydania przez Prezesa Urzędu decyzji z dnia 10 
lipca 2006 r. Nie ma znaczenia, w związku z analizą jakiego rynku obowiązek ten 

 
 
3 
został nałożony. Biorąc pod uwagę, że przeprowadzenie analizy rynku dostępu do 
budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej oraz wydania decyzji na podstawie 
art. 34 i 35 Prawa telekomunikacyjnego było niemożliwe, interpretacja art. 139 ust. 
4 Prawa telekomunikacyjnego proponowana przez powódkę skutkowałaby tym, ze 
przepis ten byłby przepisem martwym, niemożliwym do zastosowania. 
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 139 ust. 4 w związku z art. 33 
ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 11 dyrektywy 2002/20 oraz art. 
209 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, 
że na powodzie ciążył obowiązek przekazywania Prezesowi Urzędu tekstów 
wszystkich umów o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie dostępu do budynków 
i infrastruktury telekomunikacyjnej oraz naruszenie art. 11 ust. 1 dyrektywy 2002/20 
w związku z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i nałożenie 
na powoda kary pieniężnej z tytułu rzekomego niewykonywanie obowiązku, którego 
to nałożenie było niedopuszczalne w świetle art. 11 dyrektywy 2002/20. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz na 
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.  
Odwołując się do przesłanki przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 
k.p.c. powód podnosi, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia 
wątpliwości interpretacyjnych, czy prawidłowa wykładnia art. 139 ust. 4 w związku z 
art. 33 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu w dacie wydania decyzji 
Prezesa Urzędu prowadzi do przyjęcia, iż na przedsiębiorcy podpisującym umowę 
o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie dostępu do budynków i infrastruktury 
telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 139 Prawa telekomunikacyjnego, ciąży 
obowiązek przekazywania Prezesowi Urzędu tekstów wszystkim umów, o ile tylko 
w stosunku do przedsiębiorcy tego wydana została przez Prezesa Urzędu decyzja 
nakładająca 
obowiązek, 
o 
którym 
mowa 
w 
art. 
33 
ust. 
1 
Prawa 
telekomunikacyjnego, bez względu na to, w związku z analizą jakiego rynku zostały 
na tego przedsiębiorcę nałożone przedmiotowe obowiązki.  
Uzasadniając potrzebę wykładni art. 139 ust. 4 w związku z art. 33 ust. 1 
Prawa telekomunikacyjnego powód wskazał, że według stanowiska S. Piątka, 

 
 
4 
uregulowanie wynikające z art. 139 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego „może w 
praktyce 
wywoływać 
poważne 
wątpliwości 
interpretacyjne” 
(Prawo 
telekomunikacyjne. Komentarz, Warszawa 2005, s. 773-774). Następnie zwrócił 
uwagę, że nie jest jasne, w jakiej wzajemnej relacji pozostają w stosunku do siebie 
art. 139 i 33 Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ art. 139 ust. 1 odnosi się do 
wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zaś ust. 4 odsyła do art. 33 
Prawa telekomunikacyjnego, który to przepis stosuje się do przedsiębiorców 
telekomunikacyjnych, na których nałożono obowiązki regulacyjne. Następnie 
stwierdził, że wątpliwości budzi zakres obowiązku wynikającego z art. 139 ust. 4 
Prawa telekomunikacyjnego, zaś wskazane przez niego wątpliwości interpretacyjne 
skutkują istotnymi konsekwencjami dla podmiotów prowadzących działalność 
telekomunikacyjną, ponieważ mogą oni zostać obciążenie dotkliwymi karami 
pieniężnymi. Dlatego w przekonaniu powoda, rozstrzygnięcie podniesionych przez 
niego wątpliwości prowadzić będzie do zwiększenia transparentności zasad 
obowiązujących na rynku telekomunikacyjnym. 
Jako istotne zagadnienie prawne powód przedstawił następujące pytanie: 
czy w świetle brzmienie art. 11 ust. 1 dyrektywy 2002/20 dopuszczalne jest 
nałożenie na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązku przekazywania 
Prezesowi Urzędu tekstów wszystkich umów, analogicznego do obowiązku 
określonego w art. 139 ust. 4 w związku z art. 33 ust. 1 Prawa 
telekomunikacyjnego? W uzasadnieniu tej podstawy wniosku o przyjęcie do 
rozpoznania skargi kasacyjnej powód przytoczył treść art. 11 dyrektywy 2002/20 i 
stwierdził, że przepis ten nie został uwzględniony w niniejszej sprawie przez 
Prezesa Urzędu i Sąd drugiej instancji. Zdaniem powoda, w myśl art. 11 dyrektywy 
2002/20 oraz pkt 28 preambuły należy poddać w wątpliwość możliwość 
wprowadzenia do krajowego porządku prawnego przepisu nakładającego na 
przedsiębiorcę 
telekomunikacyjnego 
obowiązek 
regularnego 
przekazywania 
wszelkich zawieranych umów o dostępie. 
W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2012 r. Prezes Urzędu wniósł o 
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
 
5 
 
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania. 
Jako zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powód 
wskazał problem zgodności art. 139 ust. 4 w związku z art. 33 ust. 1 Prawa 
telekomunikacyjnego z art. 11 dyrektywy 2002/20.  
Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej przesłanki 
tzw. przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że pełnomocnik 
skarżącego ma obowiązek przedstawienia odpowiedniego wywodu, zbliżonego do 
tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd 
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 
dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam orzecznictwo). Konieczność 
przedstawienia stosownego uzasadnienia wynika z publicznoprawnego charakteru 
postępowania kasacyjnego. Skoro rolą Sądu Najwyższego w tym postępowaniu jest 
ochrona interesu publicznego poprzez zapewnienie kontroli prawidłowości 
stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2008 r., 
III UK 6/08, LEX nr 469183) i jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w 
rozwój prawa i jurysprudencji, to zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie 
wyczerpuje się na wymyśleniu problemu prawnego bazującego na przepisach 
znajdujących zastosowanie w sprawie i wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. 
Aby przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozpoznania skargi kasacyjnej i 
rozwiązania sformułowanego w niej zagadnienia prawnego (z założenia inaczej niż 
uczynił to Sąd drugiej instancji) konieczne jest przedstawienie odpowiedniego 
wywodu 
wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego sposób 
rozstrzygnięcia zagadnienia, ale także wadliwość rozwiązania postawionego 
problemu 
przy 
wykorzystaniu 
zapatrywań 
wyrażonych 
w 
uzasadnieniu 
zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji oraz zgodności rozstrzygnięcia 
zbieżnego z postulowanym przez skarżącego z interesem publicznym (a nie 
interesu samej strony skarżącej). 
Wymogi te podlegają dodatkowej modyfikacji w sprawach o charakterze 
unijnym, gdy skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania 
opierający się na zagadnieniu prawnym dotyczącym kwestii niezgodności 

 
 
6 
zastosowanego przez Sąd drugiej instancji przepisu prawa krajowego. Zakładając, 
że sprawa ma charakter unijny, potrzeba zapewnienia zgodności orzecznictwa 
sądów krajowych z prawem unijnym w drodze dokonywanej przez Sąd Najwyższy 
kontroli zgodności wykładni i zastosowania przepisów prawa krajowego (lub 
unijnego) przez Sąd drugiej instancji uprawdopodabnia występowanie interesu 
publicznego w przyjęciu takiej skargi do rozpoznania. Nie zwalnia to jednak 
wnoszącego skargę od uczynienia zadość wymogom wynikającym z funkcji 
instytucji przedsądu. Wnoszący skargę jest nadal zobligowany przedstawić tok 
rozumowania, z którego wynika jego przekonanie o wspomnianej kolizji. Samo 
przytoczenie treści przepisów jest do tego niewystarczające. Ponadto, jak 
wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 3/12, 
w przypadku stwierdzenia sprzeczności między przepisem prawa krajowego a 
przepisem dyrektywy najpierw należy podjąć próbę prounijnej wykładni przepisu 
prawa krajowego. Obowiązek dokonywania prounijnej wykładni niezgodnego z 
prawem unijnym przepisu prawa krajowego może przy tym prowadzić do 
pominięcia przepisu prawa krajowego i zastosowania w jego miejsce innego 
przepisu prawa krajowego, który będzie zgodny z dyrektywą lub którego wykładnia 
taką zgodność pozwoli uzyskać (wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 24 
stycznia 2012 r. w sprawie C-282/10 Dominguez, www.curia.eu, pkt 26-32). 
Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem zobowiązany do przedstawienia wywodu, z 
którego wynika, że możliwa jest inna wykładnia zastosowanego przez Sąd drugiej 
instancji przepisu prawa krajowego oraz, że wykładnia taka będzie zgodna z 
dyrektywą. Ewentualnie należy przedstawić argumentację, z której będzie wynikać, 
że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie inny, zgodny z dyrektywą albo dający 
się prounijnie zinterpretować, przepis prawa krajowego. 
W przypadku niemożności dokonania prounijnej wykładni przepisów prawa 
krajowego (stosowanych lub niestosowanych przez Sąd drugiej instancji) należy 
pamiętać, że jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 października 
2012 r., III SK 3/12, sąd krajowy może odmówić zastosowania przepisu prawa 
krajowego sprzecznego z przepisem dyrektywy, gdy ten ostatni przepis będzie 
bezpośrednio skuteczny (zob. w sprawach dotyczących unijnego prawa 
telekomunikacyjnego wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 12 lipca 2012 r. w 

 
 
7 
sprawach połączonych C-55, 57 i 58/11 Vodafone Espana i in., www.curia.eu, pkt. 
37). W rezultacie skarżący powinien we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania przedstawić argumentację wykazującą, że przepis dyrektywy, z którym 
– według skarżącego – niezgodny jest przepis zastosowany przez Sąd drugiej 
instancji, można uznać za przepis bezpośrednio skuteczny w świetle orzecznictwa 
Trybunału Sprawiedliwości. Samo stwierdzenie sprzeczności przepisu prawa 
krajowego z przepisem dyrektywy unijnej nie wystarcza bowiem do tego, aby 
odmówić zastosowania takiego przepisu prawa krajowego. Nie wpływa zatem na 
ewentualną ocenę merytoryczną wyroku Sądu drugiej instancji i nie służy 
rozstrzygnięciu rzeczywistego problemu prawnego. 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda ze względu na 
przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w oczywisty sposób nie 
spełnia powyższych wymogów. Powód ograniczył się do sformułowania 
występujących jego zdaniem wątpliwości, jakie wynikają z powołanych w 
zagadnieniu 
przepisów. 
Nie 
wykazał 
w 
konsekwencji 
występowania 
publicznoprawnej potrzeby rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy orzekający 
jako sąd kasacyjny. 
Skarga kasacyjna powoda nie zasługuje także na przyjęcie jej do 
rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących 
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 
pkt 2 k.p.c.). Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, 
powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia przepisów 
wymagających owej wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości związanych 
ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego 
źródła 
tych 
wątpliwości 
lub 
rozbieżności 
w 
orzecznictwie 
sądów 
(zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i 
cytowane tam orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać 
wskazując dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. 
Dodatkowo należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję 
interpretacji powołanych przepisów.  
Powołując się na potrzebę wykładni przez Sąd Najwyższy powołanych w 
skardze kasacyjnej przepisów, powód zwrócił uwagę na wyraźnie artykułowane w 

 
 
8 
doktrynie wątpliwości interpretacyjne odnoszące się do art. 139 ust. 4 Prawa 
telekomunikacyjnego i jego relacji z art. 33 Prawa telekomunikacyjnego. Dodatkowo 
powód podniósł, że dyskusyjny jest zakres obowiązku wynikającego z art. 139 ust. 
4 
Prawa 
telekomunikacyjnego. 
Brak 
jednak 
wywodu 
interpretacyjnego 
wykazującego, 
jaka 
powinna 
być 
wykładnia 
art. 
139 
ust. 
4 
Prawa 
telekomunikacyjnego w odniesieniu do obu problemów oraz dlaczego dokonana 
przez Sąd drugiej instancji wykładnia tego przepisu powinna zostać uznana przez 
Sąd Najwyższy za wadliwą.  
Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania 
jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 k.p.c. należało orzec jak w 
sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 
108§1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz §12 ust. 4 pkt2 w związku z §14 ust. 3 pkt3 
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat 
za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów 
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z 
urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).