III SK 2/13

Sygn. akt III SK 2/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 24 września 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Komórkowej C. Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
z udziałem Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji 
o ustalenie opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 24 września 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 maja 2012 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) decyzją z dnia 9 
grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego 
ustalił wysokość opłaty z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w zakresie stawki z 
tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej 
Polskiej Telefonii Komórkowej C. Sp. z o.o. (powód) na poziomie 0,1677 zł/min; 
zobowiązał powoda do corocznego przedstawienia Prezesowi Urzędu uzasadnienia 
wysokości stawki MTR w oparciu o ponoszone koszty na podstawie danych za 
ostatni zakończony rok obrotowy; stwierdził na podstawie art. 206 ust. 2a w 

 
 
2 
związku z art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, że decyzja podlega 
natychmiastowemu wykonaniu. 
Powód zaskarżył decyzję Prezesa Urzędu odwołaniem, w którym zarzucił 
m.in. naruszenie art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego przez przyjęcie, że 
wysokość opłat ustalonych przez powoda w oparciu o ponoszone koszty jest 
nieprawidłowa oraz art. 18 w związku z art. 15 pkt 2 i 3 Prawa telekomunikacyjnego 
w związku z art. 7 dyrektywy 2002/21 przez zaniechanie przesłania Komisji 
Europejskiej i organom regulacyjnym innych państw członkowskich projektu decyzji 
po wprowadzeniu istotnych zmian w jej uzasadnieniu przez Prezesa Urzędu. 
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., uchylił zaskarżoną 
decyzję w punkcie nakładającym na powoda obowiązek przedstawienia corocznego 
uzasadniania wysokości stawki MTR, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie. 
W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania 
konsolidacyjnego Sąd Okręgowy zważył, że postępowanie konsolidacyjne jest 
jednym z instrumentów mających na celu ujednolicenia prawa telekomunikacyjnego 
w Unii Europejskiej. Sąd Okręgowy zwrócił także uwagę, że Prezes Urzędu nie ma 
bezwzględnego obowiązku uwzględnienia stanowiska Komisji Europejskiej i innych 
regulatorów, jednakże powinien to czynić w takim zakresie, by projektowany środek 
przyczyniał się do rozwoju rynku wewnętrznego i spełniał jego założenia. Zgodnie z 
punktem 20 zaleceń Komisji Europejskiej z dnia 15 października 2008 r. jeżeli 
krajowy organ regulacyjny przyjmie projekt środka po otrzymaniu uwag Komisji lub 
innego organu regulacyjnego, wówczas powiadomi Komisję i inne organy 
regulacyjne o sposobie, w jaki uwzględnił przekazane uwagi. Odnosząc się do 
obowiązku powtórnej notyfikacji projektu środka w przypadku wprowadzenia do 
niego zmian po przeprowadzeniu postępowania konsolidacyjnego, Sąd Okręgowy 
rozróżnił między ewentualnym obowiązkiem renotyfikacji projektu samego środka, 
czyli rozstrzygnięcia zawartego w sentencji zaskarżonej decyzji, a projektem 
uzasadnienia tego środka. W ocenie Sądu obowiązek powtórnej notyfikacji istnieje 
jedynie w przypadku dokonania przez Prezesa Urzędu zmiany projektowanego 
rozstrzygnięcia, przy czy czym chodzi tylko o przypadek, gdy zmiana nie wynika z 
dostosowania się Prezesa Urzędu do uwag przedłożonych przez Komisję i inne 
krajowe organy regulacyjne. Zmiana w zakresie motywów, jakimi kierował się organ 

 
 
3 
przy przyjmowaniu określonego środka nie może zaś być utożsamiana ze zmianą 
merytoryczną 
dotyczącą 
samego 
rozstrzygnięcia 
o 
nakładanym 
środku 
regulacyjnym. Odnosząc powyższe zapatrywania do okoliczności tej sprawy Sąd 
Okręgowy stwierdził, że z porównania treści projektu decyzji przedstawionego 
Komisji Europejskiej w ramach postępowania konsolidacyjnego oraz treści 
zaskarżonej decyzji wynika, że do notyfikowanego projektu wprowadzono 
następujące zmiany: usunięto z podstawy prawnej odwołanie do art. 13 nowelizacji 
Prawa telekomunikacyjnego z 24 kwietnia 2009 r., dokonano stylistycznych zmian 
w sentencji w pkt 1.2., w pkt II wskazano inną podstawę prawną natychmiastowej 
wykonalności decyzji. Z kolei zmiany w uzasadnieniu decyzji mają charakter 
redakcyjny oraz uzupełniają jego treść o informacje dotyczące przebiegu 
postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego. Zdaniem Sądu, powyższe 
zmiany oraz wskazana przez powoda zmiana dotycząca metodologii ustalania 
stawki MTR (przy zachowaniu stawki na poziomie ustalonym w projekcie środka 
poddanym, 
konsolidacji) 
nie 
usprawiedliwiają 
potrzeby 
ponownego 
przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego. Nie są to bowiem zmiany 
wpływające w jakikolwiek sposób na treść rozstrzygnięcia notyfikowanego 
uprzednio Komisji. 
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 4 Prawa 
telekomunikacyjnego Sąd Okręgowy uznał, że Prezes Urzędu prawidłowo przeliczył 
wskaźnik WACC, którym posługiwał się powód. Zasadne było również wyłącznie 
przez Prezesa Urzędu z kosztów ponoszonych przez powoda na użytek wyliczenia 
wysokości stawki MTR kategorii kosztów związanych ze świadczeniem usług 
detalicznych. 
Powód i Prezes Urzędu zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego apelacjami. W 
apelacji powoda zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w szczególności naruszenie 
art. 18 w związku z art. 15 pkt 2 i 3 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 7 
dyrektywy 2002/21 poprzez zaniechanie przesłania Komisji i organom regulacyjnym 
innych państw członkowskich projektu decyzji po wprowadzeniu istotnych zmian w 
jej uzasadnieniu przez Prezesa Urzędu. 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r., oddalił obie apelacje oraz 
zniósł wzajemnie miedzy stronami koszty procesu za drugą instancję. 

 
 
4 
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego postępowania konsolidacyjnego Sąd 
Apelacyjny, uznając go za bezzasadny stwierdził, że Prezes Urzędu nie miał 
obowiązku powtórnej notyfikacji projektu środka wobec tego, że zmiana dotyczyła 
uzasadnienia decyzji, nie wpływając na treść rozstrzygnięcia notyfikowanego 
uprzednio Komisji. 
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w części 
oddalającej jego apelację. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 40 
ust.4 Prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię polegającą na 
uznaniu, przez Sąd Apelacyjny, iż dopuszczalne było wydanie przez Prezesa 
Urzędu decyzji ustalającej opłaty w wysokości równej opłatom stosowanym przez 
powoda; art. 18 w związku z art. 15 pkt 2 i art. 40 ust. 4 Prawa 
telekomunikacyjnego przez uznanie, że dopuszczalne było zaniechanie przesłania 
Komisji Europejskiej oraz organom regulacyjnym innych państw członkowskich 
projektu decyzji po wprowadzeniu istotnych zmian w jej uzasadnieniu polegających 
na ustaleniu innej wysokości kosztów stanowiących podstawę ustalenia wysokości 
opłat oraz przyjęciu innej metody obliczania kosztów; art. 40 ust. 4 Prawa 
telekomunikacyjnego oraz art. 16 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 Prawa 
telekomunikacyjnego w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez błędną wykładnię i 
uznanie, że dopuszczalne było wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już 
poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
potrzebę rozstrzygnięcia dwóch zagadnień prawnych. Jako pierwsze wskazał 
problem, czy na podstawie art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego Prezes 
Urzędu może ustalić opłaty z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w wysokości 
równej opłatom stosowanym dotychczas przez operatora uznając, że przesłankę do 
takiego 
rozstrzygnięcia 
stanowi 
zmiana 
kosztów 
stanowiących 
podstawę 
wyznaczenia opłat lub zmiana okresu, dla którego były badane koszty stanowiące 
podstawę ustalenia opłat albo tylko w wysokości innej niż wysokość opłat 
stosowanych dotychczas przez operatora? Jako drugie wskazał problem, czy 
art. 18 w związku art. 15 pkt 2 i art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego należy 
interpretować w ten sposób, że spełniony zostaje wymóg przeprowadzenia 
postępowania konsolidacyjnego w sytuacji, gdy po przesłaniu Komisji Europejskiej i 

 
 
5 
organom regulacyjnym innych państw członkowskich projektu rozstrzygnięcia wraz 
z uzasadnieniem oraz otrzymaniu stanowiska Komisji Europejskiej odnośnie tego 
projektu zostaje wydana decyzja, której uzasadnienie w porównaniu do 
uzasadnienia projektu rozstrzygnięcia przesłanego w ramach postępowania 
konsolidacyjnego zostaje zmienione w zakresie ustaleń dotyczących wysokości 
kosztów podnoszonych przez operatora i metody ich obliczenia przy jednoczesnym 
braku różnicy pomiędzy sentencją wydanej decyzji a sentencją projektu 
rozstrzygnięcia? 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania. 
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego rozpoznanie skargi 
kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 
1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź 
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność 
postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarga 
kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede 
wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie 
sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie 
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na 
wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). 
Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej strony powodowej nie 
ujawnia istotnego zagadnienia prawnego sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 
k.p.c. Postawiony w tym wniosku pierwszy problem prawny jest bowiem 
nieadekwatny do podstaw zaskarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku 
Sądu Apelacyjnego w W. (postanowienia SN z dnia 27 września 2012 r., III SK 
8/12; z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12) oraz okoliczności faktycznych 
sprawy, którymi Sąd Najwyższy jest związany zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. 

 
 
6 
Mianowicie, problem ten dotyczy kwestii prawnej, która nie została podniesiona w 
toku całego postępowania, i której zaskarżony wyrok nie dotyczy w żaden sposób – 
w uzasadnieniu orzeczenia Sąd drugiej instancji nie wyartykułował poglądu, na 
podstawie 
którego 
możliwe 
byłoby 
konstruowanie 
problemu 
prawnego 
podniesionego przez powoda. Treść pierwszego zagadnienia prawnego opiera się 
na twierdzeniu powoda, zgodnie z którym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją 
Prezes Urzędu nałożył na powoda obowiązek stosowania stawki za dostęp 
telekomunikacyjny w takiej samej wysokości, jaką powód już stosował w oparciu o 
przeprowadzoną przez siebie kalkulację kosztów. Z powyższego powód 
wyprowadza, że decyzja Prezesa Urzędu nie korygowała stawki za dostęp 
telekomunikacyjny, lecz zatwierdzała stawkę stosowaną przez powoda, do czego 
art. 40 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego nie upoważnia Prezesa Urzędu. Z 
uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego nie wynika jednak, by w sprawie 
poczyniono ustalenia uzasadniające sformułowanie takiego założenia. 
Z kolei drugi problem prawny wyartykułowany we wniosku powoda o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może zostać uznany za zagadnienie 
prawne, które byłoby istotne. W kwestii obowiązku renotyfikacji środka 
regulacyjnego w ramach postępowania konsolidacyjnego, w różnych wariantach, 
Sąd Najwyższy wypowiedział się już w powołanym i wykorzystanym przez Sądy 
obu instancji wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., III SK 18/10. Postawiony przez 
powoda problem prawny zmierza zaś do kazuistycznego określenia okoliczności 
składających się na bardzo różnorodne formy, co zasadniczo nie mieści się w 
koncepcji istotnego zagadnienia prawnego sprawy (postanowienie SN z dnia 19 
października 2012 r., III SK 13/12). Niezależnie od powyższego, jak wyjaśniono w 
uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2013 r., III SK 57/12 
obowiązek przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego dotyczy „środka” 
regulacyjnego. Stanowisko wyrażone przez Sąd drugiej instancji w wyroku 
wydanym w niniejszej sprawie jest zbieżne z poglądem prawnym wyrażonym w 
powołanym powyżej orzeczeniu przez Sąd Najwyższy. Uzasadnienie wniosku o 
przyjęcie skargi powoda do rozpoznania nie zawiera argumentacji, która 
uzasadniałaby weryfikację powyższego zapatrywania prawnego. 
 

 
 
7 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy 
orzekł jak w sentencji.