III SK 2/12

Sygn. akt III SK 2/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 lipca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W. 
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej 
o nałożenie kary pieniężnej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 4 lipca 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 czerwca 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
 
 
UZASADNIENIE 
 
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 27 października 
2008 r. nałożył na Telekomunikację Polską S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w 
wysokości 5.000.000 zł w związku z nieudzieleniem przez TP S.A. kompletnych 
informacji na potrzeby przeprowadzenia przez Prezesa UKE analizy rynku 
świadczenia usługi dzierżawy odcinków łączy niebędących zakończeniami łączy. W 
podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 210 ust. 1 i art. 209 ust. 1 pkt 3 w 
związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne 
(Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a. 
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła TP S.A. 
Wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów zmienił zaskarżoną decyzję Prezesa UKE w ten 

 
 
2 
sposób, że wymierzył Telekomunikacji Polskiej S. A. karę pieniężną w wysokości 
50.000 zł; oddalił odwołanie w pozostałym zakresie oraz zniósł wzajemnie 
pomiędzy stronami koszty zastępstwa procesowego. 
Wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów obie 
strony zaskarżyły apelacjami. 
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 
k.p.c. oddalił obie apelacje. 
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego Prezes UKE wniósł skargę 
kasacyjną. Skargę oparto na drugiej podstawie (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). We 
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje 
istotne zagadnienie prawne: “czy mimo zakazu orzekania ponad żądanie strony 
określonego w art. 321 §1 kpc Sąd rozpoznając odwołanie od decyzji Prezesa UKE 
może zmienić zaskarżoną decyzję w sytuacji gdy w odwołaniu nie podniesiono 
okoliczności uzasadniających zmianę tej decyzji”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Ustalenie przez Sąd drugiej instancji – jak to wynika z uzasadnienia 
zaskarżonego wyroku - ,że zmniejszenie wymierzonej Telekomunikacji Polskiej 
kary pieniężnej mieści się w zakresie sprawy wynikającej z odwołania od decyzji 
Prezesa 
Urzędu 
Komunikacji 
Elektronicznej 
obejmuje 
niezbędną 
analizę 
okoliczności sprawy. Analizą tą objęto wyrażone w odwołaniu żądanie odnoszące 
się do zaskarżonej nim decyzji w całości, a więc także w zakresie orzeczonej kary 
pieniężnej. Substratem zawartego w odwołaniu żądania alternatywnego o obniżenie 
orzeczonej kary pieniężnej było kwestionowanie zakresu i znaczenia przypisanych 
Telekomunikacji Polskiej uchybień, któremu odpowiadało żądanie “dostosowania 
kary” stosownie do zasady odpowiedniości i proporcjonalności. Tak więc ocena 
prawna zaskarżonego wyroku co do przedmiotu sprawy i zakresu “roszczeń” strony 
odwołującej się obejmuje nie tylko wnioski odwołania, ale także ich “podstawę 
faktyczną”. 
Pełnomocnik 
Prezesa 
Urzędu 
Komunikacji 
Elektronicznej 
w 
nieprzekonywujący sposób wskazał na to, że w sprawie występuje zagadnienie 

 
 
3 
prawne dotyczące art. 321 § 1 k.p.c., skoro bez dostatecznego uwzględnienia 
podstaw wyroku, przyczynę postawionego problemu bezpodstawnie upatruje w 
tym, że w odwołaniu nie podniesiono okoliczności co do zmiany decyzji. Tak więc 
skarga nie przedstawia zagadnienia prawnego w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 
pkt 1 k.p.c., które występując w sprawie wymagałoby wyjaśnienia przez Sąd 
Najwyższy. 
 
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w 
art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.