III SK 42/13

Sygn. akt III SK 42/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 lutego 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Maciej Pacuda 
 
w sprawie z powództwa C. Spółki Akcyjnej w W. 
przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 
o odwołanie od decyzji, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 13 lutego 2013 r.  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
  
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. oddalił apelację C. S.A. 
z/s w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2012 r. w 
sprawie przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 
(Przewodniczący KRRiT) o nałożenie kary pieniężnej.  
Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i 
telewizji 
w 
brzmieniu 
obowiązującym 
w 
dniu 
wydania 
decyzji 
przez 
Przewodniczącego KRRiTV, poprzez niewłaściwe zastosowanie do istniejącego w 
sprawie stanu faktycznego i błędną wykładnię poprzez błędne przyjęcie, że 
odpowiedzialność nadawcy z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 15a 
ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji ma charakter obiektywny, zaś stwierdzenie 

 
 
2 
zawinionego charakteru przedmiotowego naruszenia nie jest przesłanką konieczną 
nałożenia kary pieniężnej przewidzianej tym przepisem. Ponadto zaskarżonemu 
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 
k.p.c., poprzez nieuwzględnienie zarzutu apelacji powoda dotyczącego oddalenia 
wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na 
dwie przesłanki tzw. przedsądu.  
W pierwszej kolejności powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny naruszył art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c. w 
związku z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez nieuwzględnienie zarzutu apelacji powoda 
dotyczącego oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka i 
niewyjaśnienia tym samym wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia 
sprawy, świadczących o obiektywnym, niezawinionym przez powoda braku 
osiągnięcia wymaganych prawem wskaźników procentowych w kanale C. S.  
Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 53 ust. 1 i ust. 4 ustawy o 
radiofonii i telewizji budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) 
polegające na konieczności rozstrzygnięcia, czy przy wymierzaniu kary na 
podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji według stanu prawnego 
obowiązującego w okresie objętym karą co do zasady i co do wysokości miał 
znaczenie element zawinienia podmiotu ukaranego, element obiektywnych 
przeszkód uniemożliwiających spełnienie przez podmiot ukarany wymogów 
przewidzianych prawem, za które został ukarany czy też elementy te nie miały 
żadnego znaczenia? Czy przepis ten przewidywał obligatoryjność ukarania takiego 
podmiotu niezależnie od ww. przesłanek za sam fakt naruszenia określonych 
wymogów przewidzianych przepisami prawa niezależnie od przyczyn niespełnienia 
przez podmiot ukarany tych wymogów czy też jednak brak zawinienia ze strony 
podmiotu ukarane uwalnia go od takiej odpowiedzialności, ewentualnie wpływa na 
wysokość nałożonej kary? 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
 

 
 
3 
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej 
merytorycznego rozpoznania. 
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, służącym 
interesowi publicznemu przez usuwanie rozbieżności w orzecznictwie sądów 
powszechnych oraz wspomaganie rozwoju prawa. Z tego też powodu uzasadnienie 
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na 
wykazaniu, iż zachodzą okoliczności uzasadniające podejmowaną w interesie 
publicznym interwencję Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). Rozpoznanie 
skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 
3989 § 1 k.p.c. Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi 
kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi 
do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu powinno przybrać 
postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie 
występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego 
odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.  
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego w przypadku 
powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko określić 
przepisy wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości 
interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub 
orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź rozbieżności w orzecznictwie sądów 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i 
powołane tam orzecznictwo). 
W ocenie Sądu Najwyższego powód nie wykazał, by zachodziła potrzeba 
wykładni przepisów wywołujących poważne wątpliwości. Uzasadnienie wniosku 
powoda o przyjęcie skargi do rozpoznania pozbawione jest w tym zakresie 
jakiegokolwiek wywodu prawnego wskazującego na takie wątpliwości w 
piśmiennictwie, skoro powód nie powołał się na występowanie rozbieżności 
interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie 
skargi do rozpoznania sprowadza się do hasłowego wyliczenia problemów 
interpretacyjnych, jakie w subiektywnej ocenie powoda powstają na tle art. 53 ust. 1 

 
 
4 
i 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Stanowisko to nie zostało poparte żadną 
jurydyczną argumentacją, jak przepisy te powinny być wykładane w kontekście 
wskazanych wątpliwości interpretacyjnych, jakie jest źródło tych wątpliwości oraz 
dlaczego konkretna opcja interpretacyjna powinna zostać przyjęta przez Sąd 
Najwyższy. 
Sąd Najwyższy nie znalazł także podstaw dla uznania – w oparciu o wywód 
przedstawiony przez powoda – skargi kasacyjnej za oczywiście zasadną. W 
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że Sąd 
Okręgowy w Warszawie zasadnie ocenił jako niecelowe przeprowadzenie dowodu 
z zeznań świadka na okoliczności obiektywnego, niezawinionego przez powoda 
braku osiągnięcia wymaganych prawem wskaźników procentowych w programie 
telewizyjnym, gdyż wyjaśnienie tych okoliczności pozostawałoby bez wpływu na 
samą możliwość nałożenia kary na powoda. W sytuacji, gdy Sąd drugiej instancji 
ustosunkował się do zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 227 i art. 
233 § 1 k.p.c. i wyjaśnił dlaczego przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka było 
w sprawie niecelowe, zaś stanowisko to - w kontekście okoliczności sprawy, 
których ustaleniu miałby służyć ten dowód, istotnych z punktu widzenia przesłanek 
nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telewizyjnego - nie jest arbitralne, nie 
można podzielić poglądu powoda, zgodnie z którym naruszenie przepisów 
powołanych przez niego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
jest oczywiste. 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy 
orzekł jak w sentencji.